Η άποψη Ζίζεκ για την πραγματικότητα.

Πραγματικότητα είναι αυτό που πρέπει να χωρέσει στις συγκεκριμένες συντεταγμένες αυτού που είμαστε σε θέση να δεχθούμε ως πραγματικό. Ο Ρίτσαρντ Φέυνμαν είπε για την κβαντική Φυσική ότι μπλοφάρουμε. Εννοούσε ότι το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να προτείνουμε εξισώσεις που περιγράφουν πως αλληλεπιδρούν τα σωματίδια. Το να την καταλάβουμε πραγματικά θα σήμαινε να μεταφράσουμε την πραγματικότητα των εξισώσεων της σε απτή αίσθηση. Είναι ενάντια στις αισθήσεις μας. Πως να δεχθείς ότι ένα σωματίδιο μπορεί να είναι ταυτόχρονα σε δυο θέσεις, ότι ο χρόνος μετράει ανάποδα κλπ. Μπορείς με έναν αυθαίρετο τρόπο αλλά όχι να το εγγράψεις ως πραγματικότητα. Επειτα μιλάμε για την βιογενετική και καταδικάζουμε την προοπτική να μπορεί κάποιος να προκαθορίσει το χρώμα των ματιών του παιδιού του κοκ. Ακόμα και ο πιο διαφωτιστικός διανοούμενος ο Χάμπερμας ισχυρίζεται πως πρέπει να σταματήσουμε γιατί αν πάμε πολύ μακριά με την βιογενετική θα υπονομεύσουμε την αίσθηση αυτονομίας και ελευθερίας. Νομίζω πως δεν είναι εύκολο να πάρεις μια τέτοια θέση. Υποθέστε πως είμαι από τη φύση μου τεμπέλης. Ας πούμε ότι παίρνω ένα χάπι που αυξάνει την εργατικότητα ή την μνήμη μου για να πετύχω το στόχο μου, ενώ εσείς κάνετε το ίδιο τίμια – με σκληρή σκληρή εργασία. Αμέσως θα πούμε ότι ο νικητής είστε εσείς γιατί πετύχατε με φυσικό τρόπο. Θα μπορούσα να σας απαντήσω, όμως, ότι πήρα όλα αυτά τα χάπια και ξόδεψα πολύ λιγότερο κόπο από εσάς, επειδή η χρήση χημικών δεν επηρεάζει τη δυνατότητα μου να βελτιώσω τις ψυχολογικές μου ικανότητες. Αν μπορώ να αποδείξω ότι οι πράξεις μου δεν καθορίζονται μόνο από την ελεύθερη βούληση, αλλά και από τη χημεία, τότε ποια είναι η ουσιαστική διαφορά ανάμεσα στις δυο μεθόδους;

-Εμέν’ ηγεύ’ σα Εξάρχεια (Εμένα μου πρέπουν τα Εξάρχεια)

Εμέν ‘κι΄πρέπ’ καλόγερος
πουλί μ’ σο΄Αγιον Όρος
εμέναν πρέπ’ σ΄Εξάρχεια
πουλί μ’ κουκουλοφορος.

Να ζώσκουμαι τρυγώνα μου
μολότοφ και γκαζάκια,
να σύρω ταουτεύ’-ατα
και καίω τα σοκάκια.

Ατοίν που σπέρνε αγράνεμους
ντο θέλ’νε να θερίζνε
και πολεμούνε με τα ΜΑΤ
τι νέοις να φοβερίζνε.

Οι νέοι πάντα αέτς είναι
το αίμαν-ατούν βράζει
κανένας νόμος ‘κ’ επορεί
το χούιν-ατούν ν’ αλλάζει.

Ποίος νέος ‘κι ογράσεψε
ν’ αλλάζ’ την κοινωνίαν;
Πάντα οι νέοι έγραφαν
με τ’ αίμαν Ιστορίαν.

Αρ’ για τ’ ατό όσον ντο ζω
πάντα νέος θα είμαι
κι αν αποθάνω σο ταφί μ’
ανάπαος θα κείμαι.

['κι, 'κ'=δεν (απ' το ουκί), ταουτεύω=σκορπάω, ατά=αυτά, ζώσκομαι=ζώνομαι, ατοίν=αυτοί, ντο=τι, αγράνεμους=άγριους άνεμους, αέτς=έτσι, ατούν=αυτών, χούι=συνήθεια, ογρασεύω=προσπαθώ , αρ'=έτσι, άρα, ταφί=τάφος, ανάπαος=ανήσυχος, μη αναπαυμένος]


Από τη νέα συλλογή του Κώστα Διαμαντίδη (Κοσμέτες) με τίτλο “Το αχ, το υστερνόν“

Το κοινωνικό και ο αναρχισμός, ένα αγεφύρωτο χάσμα

«Δε γινόμαστε ελεύθερα ανθρώπινα όντα κατανοώντας τους εαυτούς μας σε απομόνωση αλλά μάλλον υπερβαίνοντας τους εαυτούς μας, δημιουργώντας σχέσεις με άλλους και, κατά μια ορισμένη έννοια, παραδινόμενοι σε αυτούς» Theodor Adorno

Άτομο και Αναρχική Πολιτική

Το 2005 εκδόθηκε στα ελληνικά η μπροσούρα του Αμερικανού αναρχικού Murray Bookchin (Μάρεϊ Μπούκτσιν), Κοινωνικός ή Lifestyle Αναρχισμός; (γράφτηκε το 1995). Αυτό το κείμενο επιχειρεί μια σύνοψη των δύο, κατά τη γνώμη μου, θεμελιωδέστερων ζητημάτων που εγείρει το κείμενο του Bookchin. Συγκεκριμένα, θα εστιάσουμε στη διαπραγμάτευση των εξής ζητημάτων: καταρχήν, «Είναι ο ατομικισμός εγγενής στον αναρχισμό;». Αυτό το ερώτημα τίθεται, και από τον συγγραφέα, δεδομένης της μεγάλης και πλούσιας παράδοσης των ατομικιστών αναρχικών σε όλο τον 20ο αιώνα, από τους βομβιστές και τους εγω-κεντρικούς στιρνερικούς μέχρι τους πρωτογονιστές και τους σύγχρονους εσωτερικιστές. Επιπλέον: «Ποια είναι η σχέση Κοινωνικού και Πολιτικού μέσα στο σύγχρονο αναρχικό κίνημα;». Το τελευταίο ερώτημα τίθεται όλο και πιο κεντρικά πλέον δεδομένης, αφενός, της αναγκαιότητας των δομών που πρέπει να δημιουργήσει το αναρχικό κίνημα αλλά και δεδομένου, αφετέρου, του αδιεξόδου εμφάνισης νέων μορφών που θα πάρουν αυτές οι δομές.

Στο πρώτο ζήτημα τώρα, τίθεται βασικά το ζήτημα του αν όντως υπάρχει ένα χάσμα μεταξύ ατομικιστικού και κοινωνικού αναρχισμού ή αν αναδρομικά βλέπουμε πως όλη η ιστορία του αναρχισμού έτρεφε εγγενώς μια παράδοση της ατομικιστικής λογικής. Ο Bookchin θέτει καταρχήν την εικόνα ενός τέτοιου σχηματικού χάσματος επί τάπητος. Ισχυρίζεται πως ο αναρχισμός αποτελεί ένα σώμα ιδεών αλλά με δύο τάσεις εντός του. Μάλιστα θέλει να κάνει ξεκάθαρα αντιληπτό τον ισχυρισμό του ώστε να χωρίσει και τους στοχαστές του αναρχικού κινήματος του 19ου αιώνα σε δύο ξεχωριστές μπάντες: από τη μια πλευρά Κροπότκιν και Μπακούνιν, από την άλλη Στίρνερ και Γκόντγουιν, Προυντόν και Γκόλντμαν. Πράγματι, αν εξετάσουμε από κοντά πχ το «Ego and its Own» του Στίρνερ και το «Mutual Aid» του Πιοτρ Κροπότκιν, θα καταλάβουμε ότι πρόκειται για δύο εντελώς διαφορετικά περιβάλλοντα σκέψης που καταλήγουν σε εντελώς διαφορετικές πρακτικές. Πέρα από αυτές τις διαφορές είναι εξίσου εύκολα αντιληπτό ότι αυτό το σχηματικό χάσμα που παρουσιάζει ο Bookchin μεταξύ κοινωνικού και lifestyle αναρχισμού δεν ανταποκρίνεται πλήρως στην πραγματικότητα. Τόσο στο επίπεδο των θεωρητικών του κινήματος, όσο και στο πολύ σημαντικότερο επίπεδο του πρακτικού αντίκτυπου του παραδοσιακού λόγου των αναρχικών. Κι αυτό, γιατί πχ η «προπαγάνδα με δράση» είναι γνωστό ότι αγκαλιάστηκε από τη μεγάλη πλειοψηφία των αναρχικών και όχι απλά από τους ατομικιστές ? για παράδειγμα και ο κομμουνιστής Κροπότκιν έγραψε το 1879 στη La Revolte «Διαρκής εξέγερση με λόγους, με κείμενα, με το μαχαίρι, με το ντουφέκι, με το δυναμίτη? οτιδήποτε βγαίνει έξω από τα όρια της νομιμότητας μας ταιριάζει». Ή ακόμη, γιατί ο ίδιος ο Ερίκο Μαλατέστα ? ένας από τους κλασικούς κοινωνικούς αναρχικούς ? αφενός έριχνε όλες τις προσπάθειές του στο συνδικαλισμό και αφετέρου προέτρεπε και για καταστροφές, εξεγέρσεις της στιγμής κτλ.

Ο Μαλατέστα, μάλιστα, που δε γίνεται καν σημείο αναφοράς για τον Bookchin, είναι ίσως το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα. Σε όλη του τη ζωή υπάρχουν μεγάλες αλλαγές στις απόψεις του για σημαντικότατα θέματα όπως πχ τα όρια του συνδικαλισμού ή τα όρια της πολιτικής αντι-βίας. Είναι σα να γινόταν πολύ ξεκάθαρα ακριβώς σε αυτόν τον αναρχικό επαναστάτη μια διαρκής εσωτερική πάλη μεταξύ κοινωνικού και ατομικιστικού αναρχισμού. Είναι λογικό σήμερα, λοιπόν, άλλοι να θυμούνται τον Μαλατέστα σαν κάποιον που δούλεψε για την κοινωνική απεύθυνση του κινήματος μέχρι τελευταία στιγμή της ζωής του και άλλοι να τον θυμούνται σα βομβιστή και άνθρωπο της διαρκούς εξέγερσης. Θα έλεγα, με μια δόση γενίκευσης, ότι η ιστορία του Ερίκο Μαλατέστα καθρεφτίζει την ιστορία του αναρχισμού από τα 1850 μέχρι τα 1920, που το κίνημα χάνει ένα τεράστιο κομμάτι της βάσης του. Παρά τις διαφωνίες κάθε είδους που εμφανίστηκαν εντός των αναρχικών ? και καλά κάνει ο Bookchin και τις τονίζει ? αυτό που νομίζω ότι μένει εν τέλει από τον αναρχισμό είναι η αδυναμία του να πάρει αποστάσεις από τη μία ή την άλλη πρακτική, από αυτές δηλαδή τις πρακτικές που εφαρμόζονταν γενικά από ανθρώπους που αυτό-αποκαλούνταν αναρχικοί. Το ότι πολλοί μίλησαν εξ ονόματος του αναρχισμού δημιουργώντας στο τέλος μια εντελώς θολή και συγκεχυμένη έννοια για τη λέξη «αναρχικός» αποτελεί πρόβλημα του οποίου οι αιτίες θα μπορούσαν να αναζητηθούν σε έναν ολόκληρο ξεχωριστό τόμο και εδώ δεν υπάρχει χώρος και χρόνος για κάτι τέτοιο, ούτε καν για να δούμε τις απόψεις του Bookchin επί του θέματος. Όλα αυτά ? και άλλα πολλά ? έκαναν ακόμη και τον αναρχισμό του 19ου αιώνα να ταυτίζεται στις συνειδήσεις πολλών με μια ακραία και αόριστη άρνηση ενάντια στην κοινωνία. Αυτό που έμενε ήταν, βέβαια, οι βόμβες. Ενδεικτικό για όλα αυτά είναι ότι, την αυγή του 20ου αιώνα, παρουσιάζεται μεγάλης κλίμακας ύφεση στο αναρχικό κίνημα κάθε ευρωπαϊκής χώρας, εκτός της Γαλλίας, σύμφωνα με τον Max Nettlau στην «Ιστορία της Αναρχίας». Η Γαλλία παραμένει ακόμη και τώρα στο μυαλό μας ως η χώρα των ιλεγκαλιστών, των βομβιστών κτλ. Όλα αυτά βέβαια πριν τη «μετανάστευση» της CNT από την Ισπανία στη Γαλλία. Δεν είναι τυχαίο, λοιπόν, που η σύνδεση του βομβιστή με τον αναρχικό ή και του ακραίου αρνητή της κοινωνίας (που μόνο κάτι θολό ή ουτοπικό έχει στο μυαλό του) με τον αναρχικό αποτελούν δύο πάγιους συνειρμούς από κει και πέρα?

Ο Bookchin δεν είναι ότι δεν τα γνωρίζει όλα αυτά. Ωστόσο, η μπροσούρα του έχει έναν πολεμικό χαρακτήρα προφανώς. Και κάθε πολεμική μπροσούρα παραμένει ένα κείμενο που επιδιώκει την πόλωση, την όξυνση των διαφορών. Πόλωση μεταξύ των κοινωνικών και των ατομικιστικών τάσεων, για τον Bookchin. Ο ίδιος, επειδή ακριβώς γνωρίζει ότι στον αναρχισμό πολύ εύκολα μπορούν να εμφιλοχωρήσουν οι ατομικιστικές τάσεις, κατασκευάζει την έννοια «κοινωνικός αναρχισμός» - έννοια πραγματική ιστορικά ως ένα βαθμό όπως είπαμε ? την οποία επενδύει με τις εμπειρίες και τις επιθυμίες μιας σίγουρα μεγάλης μερίδας του αναρχικού κινήματος που πρόλαβε να δει και να ζήσει εκείνος. Προς το τέλος της μπροσούρας φαίνεται, βέβαια, σα να έχει ήδη μετανιώσει το λόγο συγγραφής της. Ισχυρίζεται πως η χρήση του όρου «αναρχισμός» είναι ήδη πολύ δύσκολο να βρει μια συμπαγή θετική αντιστοιχία στα μυαλά των ανθρώπων και ο ίδιος πετάει τον όρο «κομμουναλισμός» προς το τέλος του βιβλίου του για να διασώσει τις κοινωνικές διαστάσεις του ελευθεριακού κινήματος. Από την άλλη, αυτές οι κινήσεις του Bookchin δε βρίσκονται μακριά από όσα λέγονται στις παρακάτω γραμμές: «Αυτό που όλο κι όλο μπορούμε και πρέπει να κάνουμε, είναι να διαχωρίζουμε ξεκάθαρα τη θέση μας απ? όσους έχουν διαφορετική από μας αντίληψη για την αναρχία και απ? όσους, αν και έχουν τις ίδιες θεωρητικές απόψεις με μας, βγάζουν απ? αυτές πρακτικά συμπεράσματα ολωσδιόλου διαφορετικά από τα δικά μας» (Ερίκο Μαλατέστα ? Οι αναρχικοί και η ηθική από το «Στο δρόμο για την αναρχία»). Η διάθεση του Bookchin και του Μαλατέστα, παρά το ότι μεσολαβούν πολλές δεκαετίες μεταξύ τους, φαίνεται να είναι κοινή. Φαίνεται να θέλουν να διακηρύξουν, βάσει της δικής τους πείρας, πως: «Όσο οι αναρχικοί έχαναν την επαφή τους με το δημόσιο χώρο, τόσο αναδυόταν μέσα στο αναρχικό κίνημα ο ατομικισμός» (σελ.13, Bookchin).
Κοινωνικό και Πολιτικό

Να περάσουμε, όμως, στο ? σχηματικά ? δεύτερο μεγάλο ζήτημα του κειμένου. Κάναμε, λίγο πριν, αυτή τη διάκριση ανάμεσα σε κοινωνικά άτομα και πολιτικά υποκείμενα και αυτό δεν είναι τυχαίο. Έχει να κάνει βασικά με την περίφημη σχέση Κοινωνικού και Πολιτικού στο αναρχικό κίνημα, δηλαδή κατά πόσο το αναρχικό κίνημα παραμένει διαχωρισμένο ως σώμα ιδεών και πρακτικών από αυτό που θα χοντρικά θα ονομάζαμε Κοινωνία. Και από την αντίστροφη: κατά πόσο οι κοινωνικές ανάγκες των αναρχικών απωθούνται ώστε να προωθήσουν οι ίδιες και οι ίδιοι έναν ελιτίστικο πολιτικαντισμό. Εδώ, ισχυριζόμαστε, ότι λείπει μια κουβέντα γύρω από το κοινωνικό και το πολιτικό, μέρος της οποίας κουβέντας είναι σίγουρα και η συζήτηση για την αναγκαιότητα και τη μορφή των δομών μας. Ο Bookchin μέσα από την μπροσούρα του αυτή ζητά από τους αναρχικούς να θυμηθούν ένα παρελθόν ή τουλάχιστον να ανατρέξουν σε αυτό, στην κληρονομιά που άφησε το παλιό αμερικάνικο ελευθεριακό κίνημα, το οποίο εξάλλου όπως ξέρουμε, ποτέ, από το Β? Παγκόσμιο και έπειτα, δεν έδρασε σε όλες τις Πολιτείες μέσω μιας συγκεκριμένης πολιτικής πλατφόρμας ? αναντίστοιχα τουλάχιστον με τις ενέργειες και τις προθέσεις της CNT σε Γαλλία και Ισπανία. Οι αναρχικοί αυτοί περισσότερο διείσδυσαν στα επιμέρους κοινωνικά κινήματα και τα επηρέασαν παρά διαχωρίστηκαν από αυτά, διατηρώντας έναν πολιτικάντικο ελιτισμό.

Κι εδώ ο Μαλατέστα και μια ολόκληρη τάση του ιταλικού κοινωνικού αναρχισμού, βέβαια, έδινε μια παρόμοια απάντηση: «Κατά τη γνώμη μου, δεν πρέπει να θέλουν οι αναρχικοί να είναι αναρχικά τα συνδικάτα, αλλά πρέπει να δρουν μέσα στις γραμμές τους υπέρ των αναρχικών σκοπών ως άτομα, ως ομάδες και ως ομοσπονδίες ατόμων. Όπως ακριβώς υπάρχουν, ή θα έπρεπε να υπάρχουν ομάδες μελέτης και συζήτησης, προπαγανδιστικές ομάδες, εργαζόμενες μέσα στον κόσμο διά του γραπτού και του προφορικού λόγου, συνεταιριστικές ομάδες, εργοστασιακές ομάδες, ομάδες των εργατών γης, στους στρατώνες καθώς επίσης και στα σχολεία, έτσι θα έπρεπε να δημιουργηθούν ειδικές ομάδες και μέσα στις διάφορες οργανώσεις που εμπλέκονται στην ταξική πάλη». (Ερίκο Μαλατέστα ? «Ο Αναρχισμός και τα εργατικά κινήματα» από το «Προς μια Ελεύθερη Κοινωνία»).

Αντίστοιχο ενδιαφέρον έχει και το περίφημο δοκίμιο της αντι-εξουσιάστριας φεμινίστριας Jo Freeman στο οποίο ο Bookchin κάνει έμμεση αναφορά: «Η Τυραννία της Απουσίας Δομών». Εκεί τίθεται το θέμα του κατά πόσο είναι απαραίτητες οι δομές οργάνωσης και του κατά πόσο οι δομές σημαίνουν και ταυτίζονται με την ιεραρχία και την εξουσία. Η Freeman, μεταξύ άλλων, μέσω της ανάλυσής της επισημαίνει πολύ σωστά ότι δομές υπάρχουν ούτως ή άλλως στην ανθρώπινη ατομική συμπεριφορά και κοινωνική οργάνωση. Μάλιστα, πιο πιθανό είναι να αναδειχθούν ιεραρχίες και εξουσίες βάσει της υποτιθέμενης «μηδενικής δομής», που άρρητα εφαρμόζει ό,τι είναι κατεστημένο, δεδομένο και εσωτερικευμένο από αιώνες, παρά από το γεγονός ότι κάποιες δομές θα γίνουν ρητές και άρα ορατές. «Η εξουσία, που πάντοτε θα υπάρχει, θα ανήκει είτε στο ?συλλογικό? σε μια πρόσωπο-με-πρόσωπο και ξεκάθαρα θεσμισμένη δημοκρατία, είτε στα εγώ λίγων ολιγαρχικών που θα παράγουν την ?τυραννία της απουσίας δομών?» (σελ.85, Bookchin).

Αυτά τα ζητήματα ήταν πάντοτε ζητήματα ουσίας, αυθεντικά προβλήματα που απαιτούσαν αυθεντικές και άμεσες λύσεις. Σε αυτό το πνεύμα ο Bookchin λέει στην μπροσούρα του: «Αν ένα αριστερό-ελευθεριακό όραμα μιας μελλοντικής κοινωνίας δεν εξαφανιστεί σε έναν μποέμικο και λούμπεν ημι-κόσμο, πρέπει να προσφέρει μια λύση στα κοινωνικά προβλήματα, όχι να περνά φευγαλέα και αλαζονικά από σύνθημα σε σύνθημα, οχυρώνοντας τον εαυτό του από την ορθολογικότητα με κακή ποίηση και φανταχτερή αισθητική» (σελ.84, Bookchin).
Αντί Επιλόγου

Ο Bookchin με τη δική του μπροσούρα συμμετέχει στο διάλογο που ρητά ή άρρητα έχει ανοίξει τα τελευταία χρόνια εντός του αναρχικού κινήματος. Είναι δικό μας στοίχημα το αν θα τον συνεχίσουμε, αν θα τον πλουτίσουμε και αν θα τον στρέψουμε προς κάποια πιο κοινωνική κατεύθυνση. Μέσα σε αυτό το διάλογο, που δεν είναι μόνο και κυρίως ένας διάλογος μεταξύ των διάφορων Εγώ, είναι ήδη φανερό πως, αφενός, με πολλούς συντρόφους και συντρόφισσες οι δρόμοι μας θα χωρίσουν οριστικά αλλά και, αφετέρου, νέοι άνθρωποι θα πλαισιώσουν έναν σύγχρονο και πραγματικά κοινωνικό Αναρχισμό. Έτσι, ίσως, μπορεί να επιτευχθεί και μια σοβαρή ενότητα σήμερα μεταξύ των αναρχικών και της κοινωνίας: αν συζητηθούν τα διαφορετικά μας βιώματα και απόψεις τόσο ώστε να γίνουν ρητά και ορατά από τον καθένα και την καθεμιά μας.

http://www.blackout.gr/keimena/42

Ο «στιβαρός» πρωθυπουργός, το «γεμάτο πιστόλι» και η «τελική λύση»…

Είναι γνωστό ότι το ψεύδος, η εξαπάτηση και η κάθε λογής διαστρέβλωση της πραγματικότητας είναι ταυτισμένη με την πολιτική και τους πολιτικούς. Γνωρίζουν, πολύ καλά οι τεχνικοί της εξουσίας, ότι για να επιτυγχάνουν τους σκοπούς τους πρέπει να εξαπατούν με «ρέγουλα», να κρατούν τα προσχήματα, ώστε τα ψεύδη τους να μπορούν να σταθούν έστω για λίγο, να μπορούν να διατηρήσουν έστω για κάποιο ελάχιστο χρόνο τις ψευδαισθήσεις για «καλύτερες ημέρες», για κάποιες τουλάχιστον «ελπίδες για ένα καλύτερο αύριο».

Την περίοδο, όμως, που διανύουμε είναι κάτι παραπάνω από σαφές ότι οι κατάφωρα ψεύτικες δηλώσεις και υποσχέσεις, αλλά και οι πλέον απαραίτητες «αφηγήσεις» για το «αύριο» δεν κρατούν παρά μερικά εικοσιτετράωρα για να κουρελιαστούν παντελώς από τις εξελίξεις.

«Σοκ και δέος» αυτό που έρχεται και απαραίτητος ο βίαιος και ταχύς κοινωνικός εθισμός σε μια κατάσταση που δεν «μπορεί να αποτραπεί». Έτσι οι «ελπίδες» και οι «ανάσες» της συνόδου των Βρυξελλών γρήγορα μεταφράστηκαν σε ακόμα πιο ακριβό κόστος δανεισμού για το ελληνικό κράτος, το χρηματιστήριο «ξεφουσκώνει» για να «φουσκώσει», βέβαια, αργότερα, το έλλειμμα του 2009 υπολογίζεται ακόμα σε πιο υψηλά επίπεδα, δισεκατομμύρια ευρώ συνεχίζουν να «ταξιδεύουν» σε τράπεζες της Κύπρου, της Ελβετίας ή της Μεγάλης Βρετανίας κ.ο.κ.

Τι κάνει νιάου νιάου στα κεραμίδια; Ότι τα μέτρα που έχουν ανακοινωθεί είναι απλό αστειάκι μπροστά σ’ αυτά που έχουν συμφωνηθεί να επιβληθούν τον Μάιο, και, μάλιστα, μετά την «επιτυχία» του νέου δανεισμού και των «εγγυήσεων» ΔΝΤ και ΕΕ.

Και, βέβαια, μόνο γέλιο μπορεί να προκαλέσει η εικόνα του πολυταξιδεμένου πρωθυπουργού του «χρεοκοπημένου» ελληνικού κράτους να κάνει κουπί μόνος του μέσα σ’ ένα κανό στις πασχαλινές διακοπές του. Φτηνά επικοινωνιακά παιχνίδια, θα πει κάποιος, που σ’ αλλοτινές εποχές θα έφθαναν για να στηθεί η εικόνα του στιβαρού ηγέτη, που κοπιάζει για τους υπηκόους του, μάχιμος, αγέρωχος, αθλητικός, έτοιμος να μετρηθεί ακόμα και με τα στοιχειά της φύσης… Πρωθυπουργός με πυγμή, αφού αυτοπροβάλλεται να συζητάει με τα θηρία της κυριαρχίας, έχοντας και ένα «γεμάτο πιστόλι» πάνω στο τραπέζι των «διαπραγματεύσεων»…

Ποιος να θυμάται, σου λέει τώρα, σε τόσο κρίσιμες στιγμές ότι πρόκειται για το ίδιο και το αυτό πρόσωπο, που πριν λίγο καιρό έπεφτε από το ποδήλατο, λοιδορούμενος δεόντως από το σύνολο των ΜΜΕ, που ούτε λίγο ούτε πολύ τον χαρακτήριζαν «αργόστροφο», «καθυστερημένο», «ολίγιστο».

Ποιος να θυμάται, ότι το 1999 χειροκροτούσε και προσυπόγραφε τους βομβαρδισμούς στην Γιουγκοσλαβία αγκαζέ με την υπουργό Εξωτερικών των ΗΠΑ Μαντλίν Ώλμπράϊτ, ότι ήταν υφυπουργός Εξωτερικών, όταν το ελληνικό κράτος παρέδιδε στις αμερικανικές και τουρκικές μυστικές υπηρεσίες τον φίλο και σύμμαχο Οτζαλάν, γνωρίζοντας φυσικά και συμμετέχοντας στην τελική «λύση» του προβλήματος έτσι όπως αυτή εξελίχθηκε με την «έξωση» του αρχηγού του PKK από την ελληνική πρεσβεία της Κένυας;

Αλλά και πριν από μερικούς μήνες δεν ήταν αυτός –και η παρέα του– που κραύγαζε προεκλογικά: «υπάρχουν λεφτά», για να «ανακαλύψει» μετά πως δεν υπήρχαν; Ο λόγος; Κατάλαβαν (τάχα μου) την πραγματικότητα όταν πήραν στα χέρια τους της διαχείριση του κρατικού μηχανισμού. Παραμύθια που δεν λέγονται ούτε σε νήπια…

Οι «λύσεις» για την κυριαρχία δεν είναι λαγοί, που βγαίνουν τελευταία στιγμή από το καπέλο μαθητευόμενων μάγων. Οι εξουσιαστές που επιλέγονται να διαχειριστούν τις κυριαρχικές υποθέσεις, στηρίζονται κατάλληλα, μένουν στο «απυρόβλητο» ή στην «σκιά» γεγονότων ή αποφάσεων, που βαρύνονται με το λεγόμενο πολιτικό κόστος, για να αξιοποιηθούν στην συνέχεια. Ενίοτε μένουν στην «ναφθαλίνη» για μεγάλο χρονικό διάστημα, όπως ο Σαμαράς, για να ενεργοποιηθούν φαινομενικά από το «πουθενά».

Παρ’ όλα αυτά, η λύση «Γιωργάκη» μοιάζει να δοκιμάζεται με το «καλημέρα», αφού τα σενάρια «εθνικής σωτηρίας» δίνουν και παίρνουν, όπως και εκείνα της αναδιάταξης των υπαρχόντων κομματικών σχηματισμών και την συμπλήρωσή τους με έναν ή δύο «νέους».

Δεν έχει μεγάλη σημασία, για εμάς, ποια «λύση» τελικά θα επιλεγεί.

Είναι προφανές ότι ο κοινωνικός έλεγχος παραμένει το κριτήριο με την μεγαλύτερη βαρύτητα σ’ αυτές τις περιπτώσεις. Γι’ αυτό ακριβώς όλοι βρίσκονται σε κατάσταση αναμονής, η οποία βέβαια δεν πρόκειται να διαρκέσει για πολύ. Η ανυπαρξία κινητοποιήσεων είναι ενδεικτική, γεγονός που δεν αναιρείται από τις επιμέρους συντεχνιακές «πιέσεις», που εκφράζονται τμηματικά, σπασμωδικά και χωρίς την στοιχειώδη κοινωνική στήριξη.

«Ες αύριον», λοιπόν, τα νεότερα και τα σπουδαιότερα.
(Δημοσιεύτηκε από Συσπείρωση Αναρχικών)

www.anarchypress.gr

Η άρνηση του θανάτου. Του Θανάση Τριαρίδη

Στο νου μου έχω εκείνη τη σκιά στον τοίχο της Χιροσίμα – τη σκιά που κάποτε ήταν ένας άνθρωπος. Σκέφτομαι πως ετούτη η σκιά είναι -αλίμονο- έργο ανθρώπινο’ σκέφτομαι πως κάθε τέτοιος θανατερός όλεθρος προϋποθέτει έναν θεσμό θανάτου, έναν στρατό που να τον λατρεύει, που να θρέφεται από αυτόν. Μα τι είναι ο στρατός; Η υπαγωγή του ανθρώπου σε έναν μηχανισμό εξόντωσης της ζωής – μια εκπαίδευση σε φονικά όπλα, σε ήθη μίσους, σε δεδομένα φόβου. Αλλιώς: η εκμάθηση του τελετουργικού φόνου, η προσχώρηση του ανθρώπου στην απανθρωπιά. Φυσικά συνοδεύεται από όλα τις ιδεολογικές κατασκευές των εξουσιών: Έθνος, Θρησκεία, Προαιώνιος Εχθρός, Εθνική Άμυνα, Ζωτικός Χώρος. Όποιος δεν πείθεται από όλα αυτά τα ψέματα, όποιος αρνείται να πολεμήσει την ζωή, είναι είτε δειλός, είτε προδότης. Πάντοτε ένας Μπαμπούλας που «θα έρθει να σκοτώσει και να βιάσει τις μανάδες και τις γυναίκες μας» είναι το όργανο της απαραίτητης χειραγώγησης. Και ελάχιστοι σκέφτονται πως ο Μπαμπούλας δεν είναι τίποτε άλλο από έναν άλλον στρατό εκπαιδευμένο στο μίσος και στον θάνατο παρόμοια με τον δικό μας. Ελάχιστοι σκέφτονται πως όλα τα ολοκαυτώματα της ιστορίας τα έκαμαν υπάκουοι και καλοεκπαιδευμένοι στρατιώτες: τέτοιοι φόρτωσαν τα τραίνα για το Άουσβιτς, τέτοιοι ρίξανε τη βόμβα στη Χιροσίμα.

Δυστυχώς όλα αυτά τα γράφω εκ του ασφαλούς. Η σύμπτωση των λόγων με την πράξη είναι το μέγα ζητούμενο της ηθικής φιλοσοφίας από τον καιρό του πλατωνικού Κρίτωνα (εκεί όπου η θεωρία αναμετριέται με την δυνατότητα της πράξης). Κι εγώ στην πράξη στάθηκα δειλός: όταν έφτασα στα είκοσι τέσσερα, αντί να αρνηθώ τον θεσμό του θανάτου πληρώνοντας το τίμημα της απόφασής μου, υπηρέτησα κι εγώ ένοπλα την στρατιωτική μου θητεία δίχως την παραμικρή διαμαρτυρία ή αντίσταση. Ο λόγος ετούτης της θλιβερής υποταγής: ο φόβος να βγει κανείς από το σκλαβωμένο κοπάδι, από την βολική πεπατημένη της ανελευθερίας, η συνειδητή και ασυνείδητη αποδοχή διαφόρων φασιστικών στρεβλώσεων περί ανδροπρέπειας, καθήκοντος, λεβεντιάς και φιλότιμου, ο εαυτούλικος τρόμος για τις συνέπειες, όλα μαζί. Πολύ σύντομα έγινα πολυβολητής σε όπλα που ρίχνουν εξακόσιες σφαίρες το λεπτό, εκπαιδεύτηκα σε προσομοιώσεις θανάτου, έκανα δεκάδες βολές πάνω σε χάρτινους στόχους που είχαν πάνω τους ζωγραφισμένους ανθρώπους, αποδέχτηκα την βία και την απειλή ως μέθοδο επιβίωσης. Πλέον είμαι ένας ακόμη άνθρωπος με συνείδηση υπό αναστολή – ένας ακόμη τροχός της θανατηφόρας μηχανής: το επίσημο κράτος με ενεθάρρυνε, η επίσημη θρησκεία με επικρότησε, η χειραγωγημένη κοινωνία με λογάριασε για αξιοσέβαστο μέλος της.

Ευτυχώς υπάρχουν κάποιοι άλλοι, κάποιοι που κολυμπάν ανάποδα στα ποτάμια – και οι εμπειρότεροι λένε πως αυτοί είναι που κουβαλάν, με θυσίες και τίμημα, την σπορά ενός καλύτερου κόσμου. Από τον καιρό του Αρχίλοχου και του Αριστοφάνη μέχρι τους αναρχικούς φιλοσόφους του 19ου αιώνα και τα αντιπολεμικά κινήματα του 20ου διανύθηκε ένας αργός όσο και κρίσιμος δρόμος. Το κίνημα των ανθρώπων που αρνήθηκαν να εκπαιδευτούν στον θάνατο και να τον υπηρετήσουν, γεννημένο μαζί με οράματα κοινωνικών ουτοπιών, βρίσκει σήμερα, στον κόσμο ολόκληρο αλλά και στην Ελλάδα, την έκφραση του μέσα από τους Αντιρρησίες Συνείδησης. Δηλαδή: μέσα από ανθρώπους που φυλακίζονται, κυνηγιούνται, καταδιώκονται, υβρίζονται και λοιδορούνται επειδή αποφάσισαν να μην υπηρετήσουν την θεσμοθετημένη βία, την λογική που βλέπει τον Άλλο ως εχθρό, την απαξίωση της ζωής. Είναι άνθρωποι σαν κι εμάς – με οικογένειες, καθημερινές αγωνίες και ανάγκες, όνειρα και επιθυμίες: ο Φίλιππας Κυρίτσης, ο Μιχάλης Μαραγκάκης, ο Νίκος Καρανίκας, ο Λάζαρος Πετρομελίδης, ο Γιώργος Μοναστηριώτης και πολλοί άλλοι (τα ονόματα τους θα παραμείνουν άγνωστα στις υπερήφανες πλειοψηφίες). Μα αυτοί, οι άνθρωποι σαν κι εμάς, βρήκαν την δύναμη να αντιστοιχίσουν πνευματικές αξίες σε υλικές ανάγκες – και να επιλέξουν (προσοχή στο ρήμα: να επιλέξουν) τις πρώτες.

Ας μιλήσουμε στα παιδιά μας για όλους αυτούς. Για το δικό τους θάρρος, για τη δική μας υποταγή.

(Δημοσιεύτηκε στην Μακεδονία της Κυριακής, στις 19-9-2004. Περιλαμβάνεται στο βιβλίο Σημειώσεις για το τρεμάμενο σώμα, που εκδόθηκε τον Μάιο του 2006 στην σειρά Αντιρρήσεις των Εκδόσεων Τυπωθήτω).

Το τελευταίο αντίο στον 15άχρονο Χαμί.

Καλή επιστροφή στο σύμπαν.

Για την αστική ταυτότητα και το ξεπέρασμά της

«…Έκανα νεύματα για να τραβήξω την προσοχή των περαστικών και –Σταματήστε μια στιγμή!-φώναξα- κάτι δεν πάει καλά!  Όλα είναι λάθος! Κάνουμε παράλογα πράγματα! Πού θα καταλήξουμε;

Ο κόσμος σταμάτησε γύρω μου, με κοίταζε περίεργα. Εγώ έμενα εκεί στη μέση, έκανα νεύματα, πάσχιζα να εξηγήσω, να τους κάνω συμμέτοχους στην αναλαμπή που με είχε κυριεύσει: κι έμεινα σιωπηλός.

-Λοιπόν;-ρώτησε ο κόσμος-τι θέλετε να πείτε; Όλα είναι στη θέση τους. Όλα πάνε όπως έπρεπε να πηγαίνουν. Το κάθε πράγμα είναι συνέπεια ενός άλλου πράγματος. Εμείς δεν βλέπουμε τίποτα παράλογο ή αδικαιολόγητο.»

 Ίταλο Καλβίνο, Η Αναλαμπή.



Η αστική ταυτότητα και οι ρόλοι



Oι άνθρωπο που ζουν στις πόλεις (μικρές ή μεγάλες) σημαίνει ότι ζουν σε ένα αστικό περιβάλλον, με την αστική του ηθική, τις αστικές του αντιλήψεις για την ζωή, το αστικό του σύστημα αξιών, τις αστικές του συμπεριφορές…

Ο κόσμος αυτός είναι ριζωμένος μέσα στα άτομα και έχει εσωτερικευθεί συναισθηματικά.

Οι εσωτερικεύσεις αυτές σχηματίζουν ένα μεγάλο μέρος από την ταυτότητα του ατόμου. Η ταυτότητα αυτή στην ουσία δεν είναι μια υποκειμενική μορφοποίηση, αλλά μια επιβαλλόμενη ταυτότητα, η λεγόμενη «αστική ταυτότητα». Με τον όρο «αστική ταυτότητα» εννοείτε η αυτόματη προσαρμογή -που ξετυλίγεται σαν κάτι αυτονόητο- στον ρόλο που επιβάλει το κοινωνικό περιβάλλον για τον καθένα και την καθεμία.



Η αστική ταυτότητα συνδέεται αναπόσπαστα με τους εναλλασσόμενους ρόλους που καθημερινά υποδυόμαστε. Οι στενοχώριες μας, τα άγχη και γενικότερα ο παραλογισμός των ασυναίσθητων πράξεων μας-όταν κινούμαστε μηχανικά μες στους χώρους που ζούμε- προέρχονται τις περισσότερες φορές από μια επιτακτική αναγκαιότητα να υποδυθούμε ψεύτικα πρόσωπα, εχθρικά προς τις ανάγκες και τις επιθυμίες μας. Για παράδειγμα, όταν βρισκόμαστε σε ένα νέο κοινωνικό περιβάλλον, η αμηχανία που αρχικά υπάρχει, ξεκινάει από το ανασφάλεια για τον θα παίξουμε σωστά ή όχι τους ρόλους που το περιβάλλον αυτό ορίζει. Όπως ακριβώς και ο ηθοποιός που πρωτοβγαίνει στην θεατρική σκηνή. Το πώς θα χειριστεί αργότερα τους ρόλους εξαρτάται από το πόσο καλός ηθοποιός είναι πάνω στη σκηνή των αποδεκτών κοινωνικά συμπεριφορών.

Κάποιοι προσπαθούν να αποβάλουν αυτήν την αστική ταυτότητα και να αναπτυχθεί μια νέα υποκειμενική, φτιαγμένη από το ίδιο το άτομο. Η επιλογή αυτή όμως συναντά εμπόδια τόσο εξωτερικά όσο και εσωτερικά.



Εσωτερικά και εξωτερικά εμπόδια για το ξεπέρασμά της



Τα εξωτερικά εμπόδια είναι η ίδια η κοινωνία. Η διαδικασία συγκρότησης της κοινωνικής ταυτότητας είναι μια κοινωνική διεργασία. Η ταυτότητα των ανθρώπων και η κοινωνική τους διαφοροποίηση, δεν συγκροτείται στη βάση υποκειμενικών χαρακτηριστικών, αλλά είναι μια κοινωνική κατασκευή. Τα άτομα δεν είναι ελεύθερα να γίνουν αυτό που τα ίδια θα αποφασίσουν να γίνουν. Η κοινωνία επιβάλλει περιορισμούς στα ίδια και τη ζωή τους. Χαρακτηριστικά όπως το φύλο, η ηλικία, το χρώμα δέρματος, η καταγκαστική εργασία, ο τόπος κατοικίας ή προέλευση κλπ., είναι κοινωνικά καθορισμένα, πολιτικά και πολιτισμικά νοηματοδοτημένα.





Τα εσωτερικά εμπόδια συνδέονται άμεσα με την σχέση του ατόμου με την πρώτη του οικογένεια, δηλαδή με τους γονείς του ή τους ανθρώπους που τον κηδεμόνευαν. Οι συναισθηματικοί δεσμοί με τις σχέσεις γονιού – παιδιού από μικρή ηλικία όλο και συνδέουν κάθε τόσο με το επιβαλλόμενο κοινωνικό περιβάλλον που θέλει να ξεφύγει. Αυτό γίνεται και μέσω των απαγορεύσεων που ξεκινούν από μικρή ηλικία και θεσμοθετούνται στο σχολείο. Οι ατεκμηρίωτες απαγορεύσεις και οι ακατανόητοι κανόνες διαμορφώνουν σιγά-σιγά έναν άνθρωπο που μαθαίνει να μην ρυθμίζει ο ίδιος την ζωή του, αλλά να ρυθμίζεται έξω από αυτόν από τιμωρά αυταρχικά πρόσωπα που κρατάνε εξουσία στα χέρια τους.



Η αναφορά στη οικογένεια γίνεται μιας και η οικογένεια, ως θεσμός, επιδρά στο άτομο δημιουργώντας μια ισχυρή εξάρτηση που το ίδιο το σύστημα την εκμεταλλεύεται για να την συγκινησιακή δέσμευση του ατόμου με κάθε εξουσία.

Δεν είναι τυχαίο πως οι περισσότεροι θεσμοί στηρίζονται στο πεδίο εξάρτησης του ατόμου από την οικογένεια. Πόσες φορές έχουμε ακούσει «δεν γουστάρω να πάω στρατό αλλά θα το κάνω για να μην στενοχωρήσω τους γονείς μου»; Ενώ εθιμοτυπικά και μόνο η διάρκεια θητείας στο στρατό αποτελεί εξέχον γεγονός της διαδρομής μιας οικογένειας. Δεν είναι τυχαίο πως στο πανίσχυρο θεσμό του σχολείου, η οικογένεια εμφανίζεται σε κάθε πτυχή των δραστηριοτήτων του: Σύλλογος Γονέων και Κηδεμόνων, Ενημέρωση Γονέων, Αναλυτικός Έλεγχος υπογεγραμμένος από τον κηδεμόνα, «Έλα αύριο με τον κηδεμόνας σου», Σχολική Εορτή παρουσία κηδεμόνων, «Δεν φταις εσύ φταίνε οι γονείς που σε καλομάθανε» κτλ .Το ίδιο ισχύει και για το θεσμό της εκκλησίας και για την μισθωτή σκλαβιά.

Θεσμός της οικογένειας εισβάλει και επιδρά σε όλους τους θεσμούς και σε συνδυασμό με αυτούς, αφήνει ένα αυτόματο πιλότο στην συνείδηση του ατόμου για να τον οδηγεί αλάθητα στους δρόμους της εξουσίας και των καταναγκασμών.



Ψευδοστηρίγματα και προϋποθέσεις



Ορισμένοι βρίσκουν στήριγμα στην επιλογή τους για το ξεπέρασμα της αστικής ταυτότητας, με διάφορους τρόπους: ένα «επαναστατικό» φιλμ, μια διαδήλωση, λόγια τρίτων κτλ Η αστική ταυτότητα όμως δεν μπορεί να ξεπεραστεί και τόσο εύκολα. Καταφέρνει και ξετρυπώνει με την πρώτη αφορμή και το άτομο επιστρέφει (αν και στιγμιαία) πάλι στην αφετηρία. Μια χαρακτηριστική αστική ταυτότητα μπορεί να αναδυθεί με μιας και μετά από μια επίμονη προσπάθεια. Πχ στον περιπτερά, όταν αυτός πει ένα αστείο που περικλείει όλες τις κοινές προκαταλήψεις κι όμως η αντίδραση είναι απλώς ένα γέλιο με μια συμπαραδήλωση αποδοχής. Ή στο αφεντικό, όταν προσπαθούμε να δικαιολογηθούμε για την μικρή μας καθυστέρηση στη δουλεία, ενώ κανονικά αυτός θα έπρεπε να απολογηθεί που μας εκμεταλλεύεται κάθε μέρα.



Η προσαρμογή στην αστική ταυτότητα δεν γίνεται από όλους απρόσκοπτα, αυτονόητα και μηχανικά.  Υπάρχει μια συνείδηση πολλές φορές βαριά που σιγοψυθιρίζει πως κανονικά θα οφείλαμε να συμπεριφερθούμε αλλιώς. Αλλά δεν το κάνουμε. Γιατί; Από φόβο. Στις περιπτώσεις αυτές η υποκειμενική μας ταυτότητα θα σήμανε μην υποταχθούμε στις αστικές προσδοκίες και να συμπεριφερθούμε σύμφωνα με τις επιθυμίες μας και τις εν δυνάμει επιλογές μας. Με λίγα λόγια, να σπάσουμε τις αλυσίδες με συνείδηση και χωρίς φόβο.



Η διάκριση της αστικής ταυτότητας από την υποκειμενική ταυτότητα, έχει την πρώτιστη σημασία.

Το να αντιληφθεί κανείς με την λογική το παράλογο της αστική καταναγκαστικής συμπεριφοράς καθώς και να καταφέρει να κανείς κριτική σε αυτή, αποτελούν τις απαραίτητες προϋποθέσεις για το πέρασμα από την αστική ταυτότητα στην δικιά του υποκειμενική, αλλά από μονές τους αυτές δεν φτάνουν, γιατί αλλιώς ο δυτικός κόσμος θα ήταν γεμάτος από επαναστατημένους ανθρώπους.





 Οι αποκλεισμένες κοινωνικές ομάδες



Τα πράγματα είναι πολύ διαφορετικά και πολύ πιο έντονα στην περίπτωση των κοινωνικών ομάδων που δέχονται κοινωνικό αποκλεισμό ή έχουν «παρανομοποιηθεί». Σε αυτή την περίπτωση ρυθμίζεται και ο χώρος γύρω τους με κατάλληλο τρόπο ώστε «να μείνουν εκεί που είναι», δηλαδή στο πάτο της κοινωνικής διαστρωμάτωσης.



Η χωρική διαφοροποίηση, δηλαδή η επιβαλλόμενη αστική ανθρωπογεωγραφία, είναι ένας από αυτούς τους μηχανισμούς θεσμοθέτησης της διαφοράς, της κοινωνικής ανισότητας με σκοπό τον αποκλεισμό. Η εκπαίδευση και το σύστημα των φυλακών, ανήκουν επίσης στην ίδια κατηγορία μηχανισμών. Ο χώρος, νοηματοδοτεί και οργανώνει τις κοινωνικές σχέσεις, επιβάλλοντας συγκεκριμένες ερμηνείες σχετικά με τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβανόμαστε τον κόσμο και αυτά που συμβαίνουν γύρω μας.



Στο πλαίσιο αυτό οι κοινωνικές ομάδες που δεν πληρούν τα πρότυπα του λόγου της κυριαρχίας, χαρακτηρίζονται ως «απόβλητες» και στιγματίζονται, ενώ μέσα από στερεότυπα για τον τρόπο ζωής τους, που προβάλλονται καθημερινά από τα μμε, οι ομάδες αυτές περιθωριοποιούνται, γκετοποιούνται και απομονώνονται και τελικά καταλήγουν να αναπαράγουν οι ίδιες την επιβαλλόμενη εικόνα τους.

Αυτές οι κοινωνικά, αποκλεισμένες ομάδες, υφίσταντο τις συνέπειες συγκεκριμένων χωρικών ρυθμίσεων και θεσμικών πρακτικών, που παγιώνουν την πλήρη απομόνωση τους από τον υπόλοιπο αστικό ιστό. Πρακτικές και ρυθμίσεις που προσπαθούν στο μέτρο του δυνατού να μην έρθουν σε επαφή οι «προστατευόμενες» εύπορες κοινωνικές ομάδες με τους κοινωνικά «απόβλητους» παρίες του αστικού χώρου. Τελικά η συμπεριφορά τους ποινικοποιείται και γίνεται αντικείμενο αστυνομικής και κρατικής καταστολής. (Σε διαφορετική προσέγγιση με ίδια όμως συμπεράσματα θα λέγαμε πως ο διάχυτος  κοινωνικός ρατσισμός συναντά τον θεσμιμένο ρατσισμό.)





Άρνηση και ρήξη



Για όλους όσους ζουν και κινούνται στο κυρίαρχο αστικό τοπίο η αντίφαση ανάμεσα στις ατομικές ανάγκες και στις κοινωνικές απαιτήσεις είναι παρούσα σε κάθε σημείο του χωροχρόνου τους: μια φωνή μες στο μυαλό, προσποιούμενη την χροιά της φωνής της συνείδησης, προστάζει και ορίζει: «η δουλειά είναι χαρά», «στο στρατό δεν πάνε οι δειλοί», «μεγάλωσες για τέτοια», «πρέπει να εξελιχθείς επαγγελματικά». Είναι η φωνή της επιβαλλόμενης κοινωνικής ηθικής και των προσταγών της -που κάποιες τάσεις της ψυχολογίας την ονομάζουν «Υπερεγώ».



Ξεπερνώντας τις διαταξικές ουμανιστικές θέσεις περί ευτυχίας, τα αφομοιωμένα, προσαρμοσμένα προς κατανάλωση, προτάγματα του τύπου «Ζήσε την ζωή σου» (be happy αφασία), τις διανοουμενίστικες ευαισθησίες βολεμένων, μπορούμε να εκτιμήσουμε πως η σύνθεση της δικιά μας υποκειμενικής ταυτότητας για την ατομική και συλλογική χειραφέτηση, ξεκινά με την άρνηση των ρόλων και συνεχίζει με ρήξη με τους θεσμούς της εξουσίας.



Μάταιος ο δρόμος κάποιου που αναζητά την ταυτότητα του, την στιγμή που βρίσκεται οικιοθελώς βαθιά μέσα στα πεδία ελέγχου των θεσμών. Η αναζήτηση του συνεχώς παραπλανάται από σειρήνες, κουδούνια, ξυπνητήρια, ψαλμούς, συμβουλές, διαγγέλματα, συνεδρίες…

Οι αρνήσεις πάντα αγγίζουν με απόρριψη την αστική ταυτότητα και τους παρελκόμενους ρόλους. Αν οι «αποτυχημένοι» χειρίζονται μέτρια τους ρόλους τους, οι απροσάρμοστοι τους αρνούνται συστηματικά. Όσοι επεξεργάζονται την πρακτική αυτής της άρνησης, εκτρέποντας την ροή του καθημερινού τεμαχισμένου χρόνου, ανακαλύπτουν ξανά τη ζωή και αργά ή γρήγορα εγκαταλείπουν μια για πάντα την αστική τους ταυτότητα.

paroksismos.squat.gr

Έληξε ο αποκλεισμός τηςΙΝΤΕRATTICA

Η συνέλευση  των εργαζομένων έληξε, οι γάλλοι διευθυντές αποχώρησαν και μια ομάδα εργαζομένων θα μείνει για να "περιφρουρήσει" τα περιουσιακά στοιχεία της εταιρίας μέχρι να αρχίσουν να καταβάλονται οι αποζημιώσεις. Το θέμα των αποζημιώσεων θεωρείται προσωρινά "διεκπεραιωμένο" αλλά το γεγονός ότι  εκατοντάδες άνθρωποι μένουν στο δρόμο σε μια κατάσταση απελιστική είναι εξοργιστικό. Αθροίζεται σε μια σειρά γεγονότων που καταδεικνύουν το ποιοί πληρώνουν την "κρίση". Και είμαστε μόλις στην αρχή…

Δίκη για την δολοφονία του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου.

Δύο αστυνομικοί και μία γυναίκα που είχε δηλώσει αυτόπτης μάρτυρας στον φόνο του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου, αποδείχτηκε, μέσω της άρσης τηλεφωνικού απορρήτου, ότι ψευδομαρτύρησαν ενώπιον του δικαστηρίου, προκειμένου να καλύψουν τον πραγματικό ρόλο τους στην υπόθεση. Πρόκειται για πρόσωπα, που διαμόρφωσαν την τελική έκθεση αυτοψίας.


Οι αστυνομικοί, Κ. Κουζέλης και Δ. Μηνούδης, είχαν κατά την αυτοψία στον τόπο του εγκλήματος καθορίσει το σημείο που βρισκόταν το θύμα όταν χτυπήθηκε, βασιζόμενοι -όπως είχαν πει- στη μαρτυρία της Άντας Τζιορμπατζούδη, την οποία είχαν αρχικώς παρουσιάσει ως "αγνώστων στοιχείων". Κατά τη διάρκεια της ακροαματικής διαδικασίας, αποδείχτηκε, όμως, ότι Μηνούδης και Τζιορμπατζούδη γνωρίζονταν από πριν, καθώς και ότι η γυναίκα δεν είχε ζητήσει να διαφυλαχθούν τα στοιχεία της ταυτότητας της. Η μάρτυρας αρνήθηκε, ενώπιον του δικαστηρίου ότι είχε υποδείξει το σημείο που στεκόταν το θύμα.

Ο εισαγγελέας ζήτησε την άρση του τηλεφωνικού απορρήτου για τα δύο πρόσωπα και τα στοιχεία που διαβιβάστηκαν σήμερα στο δικαστήριο αποκάλυψαν ότι Μηνούδης και Τζιορμπατζούδη είχαν μιλήσει συνολικά δέκα φορές στο τηλέφωνο και για 13, 5 λεπτά. Δύο τηλεφωνήματα έγιναν αμέσως μετά τη δολοφονία του 15χρονου μαθητή, με πρωτοβουλία του αστυνομικού. Οι άλλες οκτώ τηλεφωνικές συνομιλίες τους έγιναν την ημέρα της αυτοψίας.

Ο αστυνομικός είχε όμως δηλώσει στον ανακριτή που βρισκόταν στον τόπο της αυτοψίας, ότι η μάρτυρας, η οποία είναι κάτοικος Εξαρχείων, ήταν άγνωστή σε αυτόν, καθώς και ότι είχε επικοινωνήσει μια μόνο φορά μαζί του.

Η εξέλιξη πυροδότησε νέα αντιπαράθεση ανάμεσα στην πολιτική αγωγή και την υπεράσπιση. Ο συνήγορος υπεράσπισης, Αλέξης Κούγιας, ισχυρίστηκε ότι η οικογένεια του θύματος εμπλέκεται στο "στήσιμο" της έκθεση αυτοψίας και ζήτησε να ασκηθεί ποινική δίωξη εις βάρος των αστυνομικών, της μάρτυρα, αλλά και του τεχνικού συμβούλου.

Οι συνήγοροι πολιτικής αγωγής, Νίκος και Ζωή Κωνσταντοπούλου, οι οποίοι είχαν ήδη μηνύσει τη μάρτυρα για ψευδορκία έκαναν λόγο για περίτρανη επιβεβαίωση των ισχυρισμών τους. Όπως υποστήριξαν, ο Δ. Μηνούδης είχε σπεύσει κατά τη σ'υνταξη της πρώτης αυτοψίας στον τόπο του εγκλήματος να εξοικονομήσει υπερασπιστικά επιχειρήματα για τους δύο κατηγορούμενους, μιλώντας για συμπλοκή, η οποία ποτέ δεν έγινε.

Εν τω μεταξύ, ένα από τα μέλη διμοιρίας ΜΑΤ που βρέθηκε στην περιοχή το βράδυ της δολοφονίας, κατέθεσε ότι η κατάσταση ήταν σχετικά ήρεμη. Η κατάσταση έγινε έκρυθμη περίπου είκοσι λεπτά μετά τον φόνο, όταν το νέο είχε διαδοθεί. Δήλωσε κατηγορηματικά ότι δεν είχαν εντολή να χρησιμοποιήσουν όπλο. Για τους δύο κατηγορούμενους, κατέθεσε ότι πέρασαν από δίπλα τους, όχι τρέχοντας, αλλά με γοργό δρασκελισμό.

ΚΑΤΑΛΗΨΗ ΕΠΑΥΛΗΣ ΚΟΥΒΕΛΟΥ ΣΤΟ ΜΑΡΟΥΣΙ

Τη στιγμή που ένα μεγάλο κομμάτι της νεολαίας αδιαφορεί για τα κοινωνικά δρώμενα, αναλώνοντας το χρόνο του σε κέντρα διασκέδασης και internetcafé, η δική μας ανάγκη και επιθυμία να αρθρώσουμε πολιτικό λογο μεσα από διάφορες πράξεις και κατ’επέκταση να αντισταθούμε σε ένα καταπίεσης, καταπάτησης και περιστολής των δικαιωμάτων μας και σε μια κοινωνία η οποία προβάλλει σαν μοναδικές αξίες τον πλουτισμό και τον ατομικισμό , μας ώθησε στην αναζήτηση ενός χώρου που μας δίνει τη δυνατότητα να αυτοοργανωθούμε δημιουργώντας έναν ελεύθερο χώρο.

Η έπαυλη Κουβέλου στέκεται εδώ και 30 χρόνια εγκαταλειμμένη και παρατημένη στο έλεος του χρόνου και της φθοράς, περιμένοντας κάποιον να της δώσει ξανά ζωή και χρησιμότητα. Αφ’ότου παραχωρήθηκε στην εκκλησία με σκοπό την ίδρυση στέγης απόρων και ορφανών παιδιών εχει αφεθεί επιδεικτικά να ρημάξει και ο λόγος της εγκατάλειψης και της μη αξιοποίησης είναι προφανής. Για την εκκλησία, η οποία δε διαφέρει στη λειτουργία της απο άλλες εταιρίες, μια στέγη για άπορα παιδιά δε θα της επιφέρει κανένα οικονομικό όφελος.

Έτσι αποφασίσαμε, σαν ομάδα η οποία αυτοπροσδιορίζεται ως κομμάτι του αναρχικού-αντιεξουσιαστικού χώρου, στις 7 Απριλίου 2010 να καταλάβουμε αυτό το κτίριο δημιουργώντας έναν ελεύθερο κοινωνικό χώρο, που θα στεγάσει τις πολιτικές και κοινωνικές πεποιθήσεις μας και θα γίνει αφορμή για ανταλλαγή ιδεών και απόψεων, πάντα μέσα από συλλογικές διαδικασίες, δρώντας αντιιεραρχικά. Μακριά από κομματικές επιρροές, με βασική αρχή την αυτοοργάνωση, προσδοκούμε να μετατρέψουμε αυτό το κτίριο σε εστία αντιπληροφόρησης, εκδηλώσεων, συζητήσεων και διαφόρων μορφών δράσης. Μας αφήνει εντελώς αδιάφορους οποιαδήποτε οικονομική ή ιδιοκτησιακή εκμετάλλευση αυτού του χώρου. Αντιθέτως, σκοπός μας είναι να τον κάνουμε ένα ενεργό κομμάτι της πόλης για τον καθένα.

Έτσι, προχωρήσαμε σε διάφορες εργασίες (καθαρισμός κήπου και σπιτιού, μάζεμα μπάζων κλπ.), γεγονός που ενεργοποίησε μετά απο 30 χρόνια τα υποκριτικά αντανακλαστικά του ιδρύματος «Στέγη Αχιλλέως και Ευδοκίας Κουβέλου», το οποίο άσκησε μήνυση κατ’αγνώστων με την κατηγορία της διαταραξης οικιακής ειρήνης, ενημερώνοντας παράλληλα για άμεση εκκένωση του κτιρίου.

Θεωρούμε δικαίωμά μας να έχουμε ένα χώρο ώστε να μπορούμε να ξεδιπλώσουμε τις δράσεις μας. Πρόθεση μας είναι να συμβάλλουμε με τον τρόπο μας στις κοινωνικές διεκδικήσεις και αγώνες ενάντια σε κάθε μορφήεξουσίας.



ΜΕ ΟΠΛΟ ΜΑΣ ΤΗΝ ΑΥΤΟΟΡΓΑΝΩΣΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΒΑΔΙΖΟΥΜΕ ΣΤΟΝ ΔΡΟΜΟ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ

ΣΑΣ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΜΕ ΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ 11/04 ΣΤΙΣ 12μμ ΓΙΑ ΓΛΕΝΤΙ ΚΑΙ ΚΟΥΒΕΝΤΑ

ΚΑΤΑΛΗΨΗ ΕΠΑΥΛΗΣ ΚΟΥΒΕΛΟΥ

Διονύσου και Σόλωνος

(πίσω από το το ΙΚΑ Αμαρουσίου)

Ανοικτή επιστολή του Συλλόγου Ιντιφάντα στον Ντέμη Ρούσο

Αγαπητέ κ. Ντέμη Ρούσο,

Είμαστε ένας σύλλογος από την Ελλάδα, που αποτελείται από ανθρώπους ευαισθητοποιημένους για το δράμα των Παλαιστινίων, την καταπίεση και την εθνοκάθαρση, που υφίστανται στη χώρα τους και την αγωνία των εκτοπισμένων προσφύγων σε όλο τον κόσμο.

Με έκπληξη μάθαμε ότι σκοπεύετε να κάνετε μία συναυλία στο Τελ Αβίβ στις 6 Μαΐου 2010. Η έκπληξή μας προήλθε από το γεγονός ότι η ευαισθησία σας απέναντι στην αδικία που υφίστανται οι Παλαιστίνιοι, και η συμπαράστασή σας προς αυτούς, ήταν δεδομένη για μας, αφού μαζί με άλλους 54 σπουδαίους ανθρώπους της τέχνης και του πνεύματος, μεταξύ των οποίων και ο μεγάλος Παλαιστίνιος ποιητής Mahmoud Darwish, ο Roger Waters των Pink Floyd, ο Άγγλος σκηνοθέτης Ken Loach, o Νοτιοαφρικανός συγγραφέας Andre Brink, o Ισραηλινός ακαδημαϊκός και ποιητής Aharon Shabtai, ο επίσης Ισραηλινός ιστορικός Ilan Pappe, και ο Αγγλο-Πακιστανός συγγραφέας Tariq Ali, συνυπογράψατε μία επιστολή διαμαρτυρίας για τον εορτασμό των 60 χρόνων του Ισραήλ, που δημοσιεύθηκε στην International Herald Tribune στις 8 Μαΐου 2008. Σε αυτή την επιστολή, σημειώνατε μεταξύ άλλων:

«Το Ισραήλ, που συμπληρώνει 60 χρόνια είναι ένα κράτος που ακόμα αρνείται στους Παλαιστίνιους πρόσφυγες τα δικαιώματα που τους έχουν αναγνωριστεί από τον ΟΗΕ, απλώς και μόνο επειδή είναι «μη-Εβραίοι». Κρατά ακόμα υπό κατοχή Παλαιστινιακές και άλλες αραβικές περιοχές, παραβιάζοντας πολυάριθμες αποφάσεις του ΟΗΕ. Συνεχίζει σταθερά και αδιακρίτως, να καταστρατηγεί τη διεθνή νομοθεσία και να παραβιάζει θεμελιώδη ανθρώπινα δικαιώματα, με την ασυλία που του προσφέρουν μέσω της οικονομικής, διπλωματικής και πολιτικής τους υποστήριξης οι Ηνωμένες Πολιτείες και η Ευρώπη. Συνεχίζει να συμπεριφέρεται στους Παλαιστίνιους πολίτες του, με θεσμοθετημένο καθεστώς διακρίσεων.

Με λίγα λόγια ο εορτασμός των 60 χρόνων Ισραήλ, ισοδυναμεί με το να χορεύει κανείς στους τάφους των Παλαιστινίων στο στοιχειωμένο ρυθμό του μακρόχρονου εκτοπισμού και της πολυπρόσωπης αδικίας.

Δεν υπάρχει απολύτως κανένας λόγος εορτασμού! Αλλά υπάρχουν μυριάδες λόγοι να στοχαστούμε, να δεσμευτούμε και να εργαστούμε για την ειρήνη και τη δικαιοσύνη».

Δύο χρόνια μετά την επιστολή αυτή, το μόνο που άλλαξε είναι ότι τον Δεκέμβριο του 2008 προστέθηκε η σφαγή 1.500 ανθρώπων, στο μεγαλύτερο μέρος τους προσφύγων και παιδιών, εγκλωβισμένων και χωρίς δυνατότητα διαφυγής, στη Λωρίδα της Γάζας, που ο αποκλεισμός της αποτελεί ένα ακόμα πρωτοφανές για την εποχή μας έγκλημα πολέμου, που παραμένει ατιμώρητο από τη Διεθνή Κοινότητα. Ο αποκλεισμός της Λωρίδας της Γάζας συνεχίζεται, οι επoικισμοί, τα αμέτρητα σημεία ελέγχου και το Τείχος στη Δυτική Όχθη συνεχίζουν να κρατούν τους Παλαιστίνιους αιχμάλωτους, οι διακρίσεις απέναντι τους μέσα στο Ισραήλ είναι καθημερινή πραγματικότητα και η ταπείνωση των Παλαιστινίων από το κράτος του Ισραήλ, συνεχίζεται αμετάβλητη.

Όταν συμβαίνουν αυτά τα εγκλήματα, εμείς, που τα γνωρίζουμε, δεν μπορούμε να παραμένουμε αμέτοχοι. Όλοι οι απλοί πολίτες, αλλά ακόμα περισσότερο οι άνθρωποι του πολιτισμού και της τέχνης, έχουν την ευθύνη να βοηθήσουν για να τερματιστεί η αδικία που υφίσταται ο Παλαιστινιακός λαός.

Όπως ίσως γνωρίζετε, οι Παλαιστίνιοι έχουν καλέσει τους πολίτες της διεθνούς κοινότητας να συμμετάσχουν σε μια εκστρατεία για Ακαδημαϊκό και Πολιτιστικό Μποϊκοτάζ του Ισραήλ σαν αυτό που είχε προηγηθεί με επιτυχία ενάντια στο καθεστώς απαρτχάϊντ της Νοτίου Αφρικής. Πολλές προσωπικότητες της τέχνης και του πολιτισμού έχουν ήδη ανταποκριθεί σε αυτό το κάλεσμα.

Απευθυνόμαστε κι εμείς στη δική σας ευαισθησία και γνώση της κατάστασης και σας ζητάμε να μην παίξετε στο Ισραήλ στις 6 Μαίου.

Σε ένα τέτοιο κράτος - απαρτχάϊντ, δεν αξίζουν εορτασμοί και λαμπρότητες. Ούτε καλλιτεχνικές εκδηλώσεις, γιατί αυτές «ξεπλένουν» τις αδικίες του και «νομιμοποιούν» το Ισραήλ, σαν ένα κράτος το οποίο συμμετέχει στον «πολιτισμό και τις τέχνες» ενώ οι Παλαιστίνιοι πληρώνουν το αντίτιμο της κατοχής και της καταπίεσης. Οι Ισραηλινοί πολιτικοί βλέπουν κάθε επίσκεψη στο Ισραήλ σαν μια πράξη υποστήριξης της πολιτικής τους. Κάθε ακύρωση είναι μία υπενθύμιση σε αυτούς ότι θα υπάρχει ένα τίμημα για τη συνεχιζόμενη καταπίεση και την αδιαφορία για τα δικαιώματα των Παλαιστινίων.

Σας καλούμε να θέσετε σε εφαρμογή την αρχή που είχε διατυπώσει ο σπουδαίος στοχαστής Edward Said που προλόγισε την θαρραλέα επιστολή που συνυπογράψατε το 2008: «Η ισχύς του πολιτισμού εναντίον του πολιτισμού της ισχύος».

Με εκτίμηση για το καλλιτεχνικό σας έργο,

και την ελπίδα ότι, όπως όλο και περισσότεροι πολίτες και καλλιτέχνες διεθνώς, θα δώσετε κι εσείς το μήνυμα στο κράτος του Ισραήλ ότι η αδικία δεν μπορεί να συνεχίζεται, ακυρώνοντας τη συναυλία σας,

Σύλλογος Αλληλεγγύης στον Παλαιστινιακό Λαό «Ιντιφάντα».

http://www.intifada.gr/cgi-bin/pages/index.pl?arlang=Greek

ΑΥΡΙΟ Η ΚΗΔΕΙΑ ΤΟΥ 15ΧΡΟΝΟΥ ΑΦΓΑΝΟΥ

Με μία σεμνή τελετή, η οικογένεια Νατζαφί και η Αφγανική κοινότητα της Ελλάδος, αποχαιρετούν αύριο, Παρασκευή 9 Απριλίου, στο κοιμητήριο της Καισαριανής τον Χαμιντουλά Νατζαφί, τον 15χρονο που έχασε τη ζωή του στην έκρηξη βόμβας στις 28 Μαρτίου στα Πατήσια.
Μετά την τελετή η σορός του 15άχρονου Χαμί, σύμφωνα με την επιθυμία της οικογένειας του θύματος, θα μεταφερθεί στην πατρίδα του για να ταφεί, με έξοδα του υπουργείου Προστασίας του Πολίτη.

Δίκη για την δολοφονία του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου.

Με την εξέταση του αρχιφύλακα Θωμά Χριστόδουλου ολοκληρώθηκε για σήμερα η διαδικασία ενώπιον του Μεικτού Ορκωτού Δικαστηρίου Άμφισσας, όπου δικάζονται οι δύο ειδικοί φρουροί για ανθρωποκτονία από πρόθεση με ενδεχόμενο δόλο του 15χρονου μαθητή Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου.

Ο αρχιφύλακας, απαντώντας σε ερωτήσεις της πολιτικής αγωγής, υποστήριξε πως αν βρισκόταν στη θέση στην οποία ισχυρίζονται ότι βρέθηκαν οι δύο ειδικοί φρουροί το βράδυ στις 6/12/2008 στα Εξάρχεια, δεν θα γύριζε πίσω στο σημείο όπου είχαν δεχθεί επίθεση.

Αντίθετα, θα ζητούσε, όπως είπε, κάλυψη από τη διμοιρία των ΜΑΤ που βρισκόταν κοντά στο σημείο και επίσης, αν έκανε χρήση όπλου, θα το ανέφερε στο κέντρο της αστυνομίας.

Εξεταζόμενος από τον συνήγορο υπεράσπισης του βασικού κατηγορούμενου Επαμεινώνδα Κορκονέα για το κατά πόσον ήταν συνηθισμένο περιστατικό η επίθεση που ισχυρίζονται ότι δέχθηκαν οι δύο ειδικοί φρουροί, απάντησε ότι δεν γνωρίζει.

Στο σημείο αυτό τον διέκοψε η πρόεδρος του δικαστηρίου Ατζελίτα Παπαβασιλείου, η οποία, απευθυνόμενη στον κ. Κούγια, είπε:

«Μην το λέτε αυτό κύριε συνήγορε. Αν ήταν έτσι, τότε εκείνο το βράδυ μετά τον χαμό του παιδιού όλοι οι αστυνομικοί θα έπρεπε να είχαν πυροβολήσει».

Λίγο αργότερα, την αντίδραση της μητέρας του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου, κ. Τσαλικιάν προκάλεσε η αναφορά του κ. Κούγια ότι αυτόπτες μάρτυρες εμφανίζουν τον Επαμεινώνδα Κορκονέα να πυροβολεί εν ψυχρώ και να αποχωρεί ήρεμα από το σημείο.

«Και όμως αυτό ακριβώς έκαναν», είπε η κ. Τσαλικιάν.

Κατά το σχολιασμό της κατάθεσης του αρχιφύλακα οι συνήγοροι πολιτικής αγωγής Ζωή Κωνσταντοπούλου και Νίκος Κωνσταντόπουλος επισήμαναν μεταξύ άλλων τη συμπεριφορά που είπε στις απαντήσεις του ότι θα είχε ο μάρτυρας αν βρισκόταν στη θέση των δύο ειδικών φρουρών.

Στο σχολιασμό του ο κ. Κούγιας ζήτησε από το δικαστήριο την επανεξέταση του αστυνομικού κ. Κουζέλη ο οποίος ήταν προϊστάμενος της ομάδας αστυνομικών η οποία συνέδραμε στην αυτοψία που διενήργησε ο ανακριτής λίγες ημέρες μετά τη δολοφονία του 15χρονου μαθητή και είχε υποδείξει άλλο σημείο μετά από τηλεφώνημα αγνώστου που είχε δεχθεί κατώτερός του αστυνομικός, που παρέστη στην αυτοψία.

Σύμφωνα με τον κ. Κούγια ο εν λόγω αστυνομικός πρέπει να διευκρινίσει τον λόγο που υπέδειξε άλλη θέση του θύματος από αυτή που είχαν μέχρι εκείνη τη στιγμή, αλλιώς να διωχθεί για ψευδορκία.

Μάλιστα, ο κ. Κούγιας χαρακτήρισε «σκοτεινή» την παρέμβαση του κ. Κουζέλη.

«Αν είναι να αθωωθεί ο εντολέας μου, δεν θέλουμε να αθωωθεί λόγω αμφιβολιών. Θέλουμε να αθωωθεί πανηγυρικά», είπε.

Κείμενο του 17άχρονου βασικού μάρτυρα της δίκης για την δολοφονία του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου

«Η πρωτοβουλία μου να γράψω και στην συνέχεια να δημοσιοποιήσω την θέση μου και να ξεκαθαρίσω τους λόγους για τους οποίους δεν πρόκειται να παραστώ στο δικαστήριο πάρθηκε επειτα από την ανάγνωση αλλα και την εξέλιξη τόσο των δημοσιευμάτων, όσο και των γεγονότων της δίκης. Ρίχνωντας μια ματιά στα δημοσιεύματα των media αλλα και τις δηλώσεις του κυρίου Κούγια, θεωρώ πως είμαι υποχρεομένος να πάρω θέση απέναντι του, απο τη στιγμή που και ο ίδιος αποφάσισε να κάνει το ίδιο προς το προσωπό μου.

Όσον αφορά λοιπόν τη μη συμετοχή του στη διαδικασία σε περίπτωση που δεν εμφανιστώ για να καταθέσω, δηλώνω οτι με μεγάλη μου χαρα και ανυπομονεσία περιμένω τη μη συμετοχή του, αλλά και τις εξίσου γελοίες δηλώσεις του, οι οποίες το μόνο που μου προκαλούνε είναι νευρικό γέλιο.

Στο δεύτερο σκέλος στο οποίο αναφέρεται στη συμετοχή μου σε ακροαριστερές οργανώσεις, συνεργασιας μου με κυκλώματα και αλλες παρόμοιες γελοιότητες θα ήθελα να τονίσω, πως είναι σενάρια συνωμοσιολογίας ενός φαντασμένου δικηγορίσκου ο οποίος αρέσκεται στο να δημιουργεί εντυπώσεις και να προσπαθεί με κάθε τρόπο να γαντζώνεται από την επικαιρότητα ανεξάρτητα με το αν αυτή είναι θετική η αρνητική για τον ίδιο. Τίποτα παραπάνω από ενα μυθομανή καραγκιοζάκο ο οποίος έχει γνώση του ποινικού κώδικα και αρέσκεται στο να ρουφάει όση περισσότερη δημοσιότητα μπορεί, είτε με το ρόλο του θύματος (δαρμένος, λιπόθυμος κλπ.), είτε ως ένας σοβαροφανής επαγγελματίας.

Σε σχέση με την ανακοίνωση της Γ.Α.Δ.Α. περι της μη παρακολούθησής μου, το μόνο που θα μπορούσα να πω ειναί πως όσο αυτοί δεν με παρακολουθούνε αλλο τόσο ο Κορκονέας δεν πυροβόλησε τον Αλέξανδρο. Ωφείλω να διευκρινίσω και πως παρά τα δημοσιεύματα, δεν είχα κανενα σκοπό να εμφανιστώ στη δίκη διότι δεν με απασχολεί ουτε στο ελάχιστο η έκβασή της. Θεωρώ, ως πολιτική μου επιλογή, να μην εμφανίζομαι στις στιγμές που ορίζουν οι θεσμοί, αλλα να διαμορφώνω εγω ο ίδιος τα δίκα μου πλαίσια στα οποία θα εκφράσω την αντίληψή μου.

Εύχομαι λοιπόν τόσο στον κ Κούγια, όσο και στον πελάτη του, καλα ξεμπερδέματα και προκαλώ την ελληνική αστυνομία να φέρει εις πέρας το έργο της, αν και εφόσον έχει τη συγκεκριμένη δυνατότητα».

Περί αναρχισμού και βίας

Η ΒΙΑ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΟ που προέρχεται από το ρήμα βιάζω, το οποίο σημαίνει μια ενέργεια ικανή ν’ αλλάξει σε σημαντικό βαθμό τις συνθήκες ύπαρξης άλλων έμβιων όντων, τάξεων, πραγμάτων κ.ο.κ. Αντιστοίχως στην πολιτική η λέξη βία συνδέεται στενά με την καταπίεση, την επιβολή, τον εξαναγκασμό, την κατάχρηση. Μ’ αυτή την έννοια συνδέεται επίσης στενά με τη δράση των κατόχων της εξουσίας, οι οποίοι πάντοτε ανατρέχουν στη βία, είτε αυτή είναι νόμιμη, είτε παράνομη από δικαιικής πλευράς, προκειμένου να ασκήσουν την κυριαρχία την οποία κατέχουν. Στην άσκηση της πολιτικής εξουσίας η χρήση της βίας συνδέεται πράγματι με την ανάγκη επιβολής της θέλησης των κυρίαρχων, κάτι που συνιστά έναν από τους ουσιαστικότερους λόγους για τους οποίους οι αναρχικοί, που είναι τέτοιοι αφού οραματίζονται μια κοινωνική και συλλογική συμβίωση θεμελιωμένη στην αμοιβαία ελευθερία και συνεπώς με τη βία εξορισμένη από τη διαχείριση των σχέσεων και των αποφάσεων, σκέφτονται και δρουν ώστε να συγκροτήσουν κοινωνίες στις οποίες δεν θα υφίστανται πλέον συγκεντρωτικές και ιεραρχικές μορφές της πολιτικής εξουσίας.

Με μια πρώτη ματιά, το βλέμμα για το πού βαδίζει o κόσμος προσκρούει σε μια αναπόφευκτη διαπίστωση: το καθημερινό γίγνεσθαι στο οποίο, ηθελημένα ή αθέλητα, συμμετέχουμε και, πολύ πιο συχνά απ’ ότι μας αρέσει, πρωταγωνιστούμε, αναμφίβολα καθορίζεται από τη βία, ακριβέστερα εμποτίζεται από τη βία. Αυτό συμβαίνει στις υποχρεωτικές σχέσεις μας με τη γραφειοκρατία, στην επαφή με τους μηχανισμούς, την κουλτούρα της εξουσίας που σταθερά καθορίζει την ποιότητα και την ποσότητα των επιβολών των οποίων είναι κάτοχος και φορέας, στην οργανωμένη και ένοπλη ισχύ όλων των μιλιταρισμών που δικαιολογούν τις απαιτήσεις τους με το άλλοθι ότι μας προσφέρουν σιγουριά και εξασφαλίζουν τη διατήρηση των δημοκρατικών ελευθεριών, στη συστηματική και δολοφονική εκμετάλλευση εκατομμυρίων ανθρώπινων υπάρξεων εκβιαζόμενων από την πείνα και την αθλιότητα στις οποίες υποβάλλονται, στην αντιδραστική θέληση αντα­πόδοσης και στην όσια ανάγκη που προκαλεί τις εξεγέρσεις, αλλά σπανίως καταφέρνει να μετατραπεί στη χαρά της εξέγερσης. Τα δελτία ειδήσεων, με εικόνες και λέξεις, μας δείχνουν καθημερινά κοιμητήρια που χωρίς σταμάτημα σκορπίζονται στον πλανήτη όπου φιλοξενούμαστε εμείς οι άνθρωποι.

Ένα πρόβλημα όχι μόνο ηθικό

Αν θεωρηθούν δεδομένες οι σκέψεις που μόλις παρατέθηκαν και παραμένοντας στο πλαίσιο της πολιτικής, ο’ αυτό το άρθρο μ’ ενδιαφέρει να εξετάσω κάποιες βαθύτερες σκέψεις για το νόημα της χρήσης των βίαιων μεθόδων στις οποίες μπορεί να προσφύγουν οι καταπιεσμένοι και οι εκμεταλλευόμενοι, οι υποταγμένοι γενικά, για ν’ αντιτεθούν στις κυρίαρχες δυνάμεις, είτε κατά την όσια πράξη της εξέγερσης εναντίον της καταπίεσης που υφίστανται, είτε κυρίως όταν συνειδητοποιούν την ανάγκη πραγμάτωσης εναλλακτικών αρχών και ιδανικών.

Παρότι γνωρίζω ότι στο ζήτημα της βίας η σχέση της με την ηθική είναι ουσιαστική, εγώ πιστεύω ότι το πρόβλημα δεν είναι μόνο ηθικό, ή μάλλον δεν είναι μόνο και κυρίως ηθικό. Πράγματι χρειάζεται να θυμόμαστε ότι, όντας η ηθική σε όλα τα επίπεδα ένα ναρκοπέδιο, είναι πολύ επικίνδυνο, αλλά κυρίως ακατάλληλο, να την επιλέγουμε σαν μοναδική βάση για την αποτίμηση της αξίας των επιλογών μας. Η ηθική ασχολείται και αναζητεί την ορθότητα των ανθρώπινων συμπεριφορών σε σχέση με τις έννοιες του καλού και του κακού, οι οποίες εφόσον με κανέναν τρόπο δεν μπορούν να θεωρηθούν δεδομένες, μας οδηγούν στο συμπέρασμα ότι στον καθορισμό τους προκύπτουν αναπόφευκτα οπτικές όχι μόνο διαφορετικές, αλλά και πολύ εύκολα αντιτιθέμενες. Μπορούμε ευλόγως να ισχυριστούμε ότι στην πραγματικότητα υπάρχουν διαφορετικές ηθικές, που ενίοτε παρουσιάζονται σαν μοναδικές, έτσι ώστε η επιλογή μιας απ’ αυτές, προφανώς με αιτιολογημένους λόγους, να σημαίνει σχεδόν μοιραία τον αποκλεισμό ή την καταδίκη όλων των άλλων. Υπάρχουν έτσι, παραδείγματος χάριν, πολλές θρησκευτικές ηθικές, με την κάθε μια άρρηκτα συνδεδεμένη με τη θρησκεία της αναφοράς της, υπάρχει μια ηθική της ελευθερίας, μια ηθική της προσταγής, μια ηθική της εξουσίας, μια ηθική της βίας, μια ηθική της μη βίας, κ.ο.κ. Η κάθε μια έχει έγκυρες και δικαιολογημένες αιτιολογίες, που είναι αναμφισβήτητες για όποιον τις ενστερνίζεται. Ποτέ κανείς δεν ενστερνίστηκε μια ηθική επιλογή καθεαυτή, αφού πίσω από κάθε μια τους υπάρχουν πάντοτε μία ή περισσότερες επιλογές υπαρξιακής ή φιλοσοφικής έννοιας.

Το κύριο πρόβλημα το οποίο πρέπει να είμαστε σε θέση να κατανοήσουμε, είναι αν έχει νόημα αυτό που κάνουμε. Να διερωτηθούμε δηλαδή κατά πόσο η συνειδητή και προγραμματισμένη χρήση βίαιων μορφών εξέγερσης εναντίον των καταπιεστικών δομών που θα επιθυμούσαμε να συντρίψουμε, είναι λειτουργική, κατά πόσο δηλαδή είμαστε όντως σε θέση να έχουμε αντίστοιχα και συμφυή αποτελέσματα, ακόμη και από ηθική άποψη, μ’ εκείνες τις ιδανικές προϋποθέσεις που θα έπρεπε να κινητοποιούν τις πράξεις μας και να μας ωθούν να τις επιλέξουμε.

Για να γίνω πιο κατανοητός, θεωρώ ότι πρώτα απ’ όλα είμαι υποχρεωμένος να ξεκαθαρίσω τους λόγους που μπορούν να μας οδηγήσουν στην τελική μας επιλογή. Οφείλουμε δηλαδή να έχουμε πλήρως συνειδητοποιήσει ότι πριν επιλέξουμε το πώς θα δράσουμε, είναι απαραίτητο να έχουμε φτάσει σε μια κάποια βεβαιότητα σε σχέση μ’ αυτό, από τη στιγμή που οποιαδήποτε ενέργεια σαφώς βίαιη, είναι καθεαυτή φορέας μιας ικανής δόσης δύναμης εναντίον αυτού που θα τη δεχθεί, εφόσον τείνει να τον εκμηδενίσει και στην καλύτερη περίπτωση να τον υποτάξει. Πράγματι, η χρήση βίας εμπεριέχει κατά βάθος τη θέληση να εκμηδενιστεί ο αντίπαλος, να εξουδετερωθεί, να τιμωρηθεί, να υποταχθεί, να εξουδετερωθεί. Και υπάρχει μεγαλύτερη δύναμη απ’ αυτή που δίνει τη δυνατότητα εκμηδένισης του; Ως εκ τούτου μια τέτοια επιλογή σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να γίνει με επιπολαιότητα, ελαφρότητα ή βιασύνη, αλλά πρέπει να είναι προϊόν προσεκτικής σκέψης και μελέτης.

Μια αναρχική άποψη

Η δική μου είναι μια, όχι η, αλλά μια, αναρχική άποψη. Συνεπώς έχει τα τυπικά χαρακτηριστικά της αναρχικής οπτικής που, όντας μερική, σχετική και όχι απόλυτη, όπως όλες οι οπτικές που δεν περιορίζονται σ’ ένα συγκεκριμένο πεδίο δράσης, αντιπροσωπεύει μια θεώρηση ικανή να συμπεριλάβει οικουμενικές αξίες, τις οποίες προτείνει με τη συνείδηση ότι εμπεριέχουν μια εγκυρότητα ικανή να επεκταθεί στους πάντες και σε όλες τις περιπτώσεις. Και η αναρχική άποψη ως αρχή προϋποθέτει πριν από οτιδήποτε άλλο, την άνευ όρων άρνηση κάθε μορφής καταπιεστικής εξουσίας και κυριαρχίας, καθώς δέχεται την ύπαρξη μιας ισότητας κοινωνικά διάχυτης, επιδιώκει τη διαρκή άσκηση της ελευθερίας και αρνείται οποιαδήποτε άσκηση βίας για την υλοποίηση των αποφάσεων και της συλλογικής θέλησης, αποφάσεων που παίρνονται μέσω οριζόντιων, μη ιεραρχικών και μη άκαμπτων δομών.

Ποιο είναι κατά βάθος το πρόβλημα σε σχέση με την πιθανότητα πραγμάτωσης μιας μελλοντικής αναρχικής κοινωνίας; Όπως βλέπω εγώ τα πράγματα, αυτό έχει να κάνει με το ξεπέρασμα και την κατεδάφιση των ιστορικά, δομικά και κυρίως πολιτιστικά παγιωμένων εμποδίων, τα οποία εδραιώνουν την τάξη της εξουσίας και της ιεραρχίας. Η θεσμοθέτηση της σημερινής εξουσίας, πράγματι, που νομιμοποιεί την αναγκαιότητα ύπαρξης της ιεραρχικής προσταγής και την άσκηση της μέσω της χρήσης της συντεταγμένης ισχύος, έχει ουσιαστικά δύο μορφές δικαιολόγησης:

1) Η πιο παλιά και αταβιστική είναι θρησκευτικού τύπου, σύμφωνα με την οποία ο ένας ή περισσότεροι θεοί, από τη στιγμή που δεν εμπιστεύονται την ανθρώπινη ατέλεια την οποία έχουν δημιουργήσει οι ίδιοι από το ύψος της υπεράνθρωπης εξουσίας τους, υποχρεώνουν την ανθρωπότητα να υπακούει σε ορισμένους επιλεγμένους απ’ αυτούς ανθρώπους, προκειμένου να πραγματοποιηθεί το θεϊκό θέλημα, αποκαλυφθέν και γενικά θεσπισθέν μέσω των ιερών κειμένων»

2) Η άλλη, λαϊκού χαρακτήρα, είναι το χομπσιανό homo nominis lupus , σύμφωνα με το οποίο, απ’ τη στιγμή που από τις απαρχές της φυσικής κατάστασης κάθε άνθρωπος είναι εχθρός των άλλων ανθρώπων, για να μπορέσει να ζήσει με ασφάλεια και αρμονία, στην κοινωνία την οποία συγκροτεί έχει ανάγκη να βρει κάποιον να προστάζει, κάποιον που να είναι σε θέση να επιβάλλει με την ισχύ εκείνη την τάξη η οποία είναι απαραίτητη για μια κοινή ζωή και για την οποία υπάρχει η διαδεδομένη πεποίθηση πως διαφορετικά δεν θα μπορούσε να υπάρξει.

Το καθήκον των αναρχικών λοιπόν είναι να κάνουν προτάσεις και να δράσουν προκειμένου να δείξουν και να πείσουν ότι οι δικαιολογίες για τη θεϊκή βούληση και την ανάγκη προσταγής από τα πάνω έχουν καθοριστεί ιστορικά και δεν είναι τίποτα άλλο από απλές ανθρώπινες πεποιθήσεις, επιβαλλόμενες και νομιμοποιημένες με το πέρασμα του χρόνου από τη θέληση των ανά καιρούς ισχυρών. Όχι μόνο δεν ισχύουν, αλλά μπορούν ν’ αντικατασταθούν πλήρως από μια θεώρηση που βασίζεται στις αρχές της ελευθερίας, στη συλλογική διεύθυνση των πραγμάτων χωρίς έλεγχο από τα πάνω, στη δυνατότητα οργάνωσης χωρίς ιεραρχία και προσταγή, σε μορφές οριζόντιας διαχείρισης. Μπορούμε κάλλιστα να μη μας κυβερνούν, αλλά να αυτοκυβερνιόμαστε, αντικαθιστώντας τη δύναμη επιβολής με την αμοιβαιότητα, την αλληλεγγύη και την αποτελεσματική συμμετοχή στη λήψη των αποφάσεων, οι οποίες δεν θα υπάρχει πλέον ανάγκη να επιβάλλονται με τη δύναμη και τη δικαιική νομιμότητα των ένοπλων σωμάτων των προορισμένων για την ασφάλεια και τη δημόσια τάξη, δηλαδή από τους εκτελεστές της θέλησης των αυταρχικών θεσμών.

Απουσία της βίας



Αναρχικά λοιπόν, οι αποφάσεις για τα διάφορα ζητήματα θα πρέπει να παίρνονται και να υλοποιούνται με τη συμμετοχή των πάντων, αφού δεν μπορούν και δεν πρέπει να επιβάλλονται, αλλά να είναι αποτέλεσμα επιθυμίας και συναίνεσης όλων των ατόμων που συμμετέχουν και συναποτελούν τη δεδομένη κοινωνία. Αυτή είναι μια από τις θεμελιώδεις αρχές που μας διακρίνει. αυτό δεν αρκεί και είναι υπερβολικά απατηλό να περιοριστούμε να καταργήσουμε τους μπάτσους και αυτούς που τους διατάζουν. Αντιθέτως, πρέπει προπάντων να καταφέρουμε να εξαφανίσουμε την αναγκαιότητα, εσωτερικευμένη και εκ των πραγμάτων, της δουλειάς και της παρουσίας τους. Αυτό μπορεί να συμβεί μονάχα αντικαθιστώντας την αυταρχική βία μιας κεντρικής κυβέρνησης, που επιβάλλεται προστατευόμενη από τους μπάτσους, με μορφές ελευθεριακής αυτοκυβέρνησης από τις οποίες απουσιάζει η βία και δεν έχουν καμία ανάγκη τους μπάτσους. Ο Μαλατέστα είχε κατανοήσει κάτι τέτοιο και είχε προτάξει περισσότερα από ένα επιχειρήματα προκειμένου να το καταλάβουν οι σύντροφοι και όλοι αυτοί που ενδιαφέρονται για τις αναρχικές προτάσεις. «Η εξάλειψη του σωματικού καταναγκασμού δεν αρκεί για ν’ αναδειχθεί η αξιοπρέπεια ενός ελεύθερου ατόμου, αλλά αυτό πρέπει να έχει μάθει ν’ αγαπά τους ομοίους του, να σέβεται τα δικαιώματα που θέλει να σέβονται οι άλλοι για λογαριασμό του, ν’ αρνείται τόσο να τον διατάζουν όσο και να διατάζει... Ο χωροφύλακας δεν είναι ακριβώς βίαιος, αλλά το τυφλό όργανο στην υπηρεσία του βίαιου» .

Έχει συνεπώς νόημα, προκειμένου να υλοποιηθούν οι αναρχικές πολιτικές προτάσεις, η χρήση βίαιων μέσων και οργάνων προκειμένου ν’ αντιπαλευτεί η καταπίεση και η επιβολή των κρατών και των εκμεταλλευτών; Αξίζει τον κόπο και είναι σύμφωνο και συναφές με τις αρχές μας, να εκθέτουμε σε κίνδυνο τόσο τη δική μας, όσο και τη ζωή των άλλων, στον αγώνα για την ελευθερία; Από μια πρώτη ματιά θ’ απαντούσαμε, σε κάθε περίπτωση, όχι. «Οι αναρχικοί είναι εναντίον της βίας. Αυτό είναι γνωστό. Η κεντρική ιδέα του αναρχισμού είναι η εξάλειψη της βίας από την κοινωνική ζωή είναι η οργάνωση των θεμελιωδών κοινωνικών σχέσεων βάσει της ελεύθερης θέλησης των ατόμων, χωρίς την παρέμβαση του χωροφύλακα».

Στην πραγματικότητα η απάντηση δεν είναι ούτε απλή, ούτε άμεση, ούτε δεδομένη, όπως συμβαίνει πάντοτε με ερωτήματα εξαιρετικά σύνθετα, εφόσον για τους αναρχικούς είναι θεμελιώδης η μελέτη του προβλήματος της αντίστασης. Δεδομένου ότι είναι ανήθικο να υποφέρεις και να μην εξεγείρεσαι και, πέρα από ανήθικο, είναι και βλαπτικό, αφού δεν κάνεις τίποτ’ άλλο από το να επικυρώνεις την καταπίεση χωρίς να προσφέρεις κάποια πιθανότητα απελευθέρωσης.

Για τους αναρχικούς είναι θεμελιώδες και αναγκαίο να εξεγείρονται και να εναντιώνονται στη βία των συντεταγμένων εξουσιών, έτσι ώστε αυτή να σταματήσει να αποτελεί εργαλείο των πολιτικών ρυθμίσεων. «Η βία δικαιολογείται μόνο όταν είναι αναγκαία για την υπεράσπιση του εαυτού μας και των άλλων απέναντι στη βία. Όταν παύει να υπάρχει αυτή η αναγκαιότητα, αρχίζει το έγκλημα... Ο σκλάβος βρίσκεται πάντοτε σε κατάσταση νόμιμης άμυνας και συνεπώς η βία του εναντίον του αφέντη, εναντίον του καταπιεστή, είναι πάντοτε δικαιολογημένη ηθικά και το μόνο κριτήριο που μπαίνει είναι η χρησιμότητα και η οικονομία δυνάμεων σε σχέση με τον ανθρώπινο κόπο και πόνο».

Ιδού που επανέρχεται πλήρως ο ηθικός προβληματισμός. Αλλά μπορεί να συζητηθεί μόνο όταν οριστούν γενικά και οικουμενικά η ιδέα και ο σκοπός απ’ όπου εμπνέεται. Η αρχή από την οποία εμπνέεται δεν έχει σε τίποτα να κάνει με την ηθική, έχει όμως να κάνει ο έσχατος σκοπός ο οποίος πρέπει να επιτευχθεί, δηλαδή η αυτοδιευθυνόμενη κοινωνία σύμφωνα με τις αναρχικές αρχές της κοινωνικής ελευθερίας, που καθίσταται έτσι η βάση οποιασδήποτε μελλοντικής ηθικής. Ο Μαλατέστα ορίζει την έννοια και τα όρια της χρήσης της βίας, σύμφωνα με τον σκοπό του θριάμβου του αναρχισμού. Όντας αυτός αντίθετος με τη βία, αλλά και μη θέλοντας να την υφίσταται, θεωρεί δίκαιη και δικαιολογημένη την εξέγερση, ακόμη και τη βίαιη, προκειμένου να απελευθερωθούμε από τον καταπιεστή. Όμως, αφού ο θεμελιώδης σκοπός, δεν είναι η απελευθέρωση απ’ αυτόν ή τον άλλο καταπιεστή συγκεκριμένα, αλλά γενικά από την καταπίεση που θεμελιώνεται με τη βία, εφόσον επιτευχθεί ο πρωταρχικός σκοπός και απελευθερωθούμε, η χρήση της βίας πρέπει ν’ αποκλείεται εξ ολοκλήρου. Χρησιμοποιείται μόνο αν δεν υπάρχει άλλο δυνατό μέσο απελευθέρωσης και συνιστά συνεπώς αποκλειστικό εργαλείο άμυνας απέναντι στη βία της κυριαρχίας, κι όχι εργαλείο διαχείρισης και κοινωνικής συγκρότησης. Για τους αναρχικούς η βία είναι αντικοινωνική.



Η αναγκαιότητα της άμυνας

Ο Μαλατέστα εκφράζει και διατυπώνει μια οικουμενική αρχή, ικανή να δώσει νόημα στην επιλογή της δράσης: η βία είναι μια θλιβερή αναγκαιότητα και δικαιολογείται μόνο από την αναγκαιότητα της άμυνας και της μη υποταγής. Καθώς ασπάζομαι πλήρως αυτή την άποψη και, παρότι αναγνωρίζω πως είναι δύσκολο να περιορίσουμε σε μια πρόταση μια τόσο σύνθετη προβληματική, λέω ότι οι αναρχικοί είναι αντιβίαιοι, χωρίς να είναι μη βίαιοι.

Όπως όλες οι διατυπώσεις αρχών, που εκ φύσεως ανάγονται σε πολύ ευρύτερα επίπεδα στοχασμού, για να μπορέσουμε να καταλάβουμε και τη συγκεκριμένη, χρειάζεται να αναγνωριστεί πλήρως το πνεύμα και το νόημα της, διαφορετικά υπάρχει ο κίνδυνος να εργαλειοποιηθεί, αν όχι να μυθοποιηθεί. Λόγω μιας τέτοιας ανάγκης θα ήθελα να πω κάποια πράγματα για την προσέγγιση του Μαλατέστα, γιατί θεωρώ ότι πρέπει να γίνει πλήρως κατανοητή. Ο δικός μας Ερίκο ήταν ένας πεισμένος εξεγερτικός και τέτοιος παρέμεινε μέχρι το τέλος της ζωής του, αν και στις τελευταίες σκέψεις του άρχισε να ασκεί κάποια κριτική, που όμως δεν άγγιζε στο ελάχιστο τη βασική του πεποίθηση. Αυτό ισχύει τόσο για την άμεση δράση στην οποία ενεπλάκη, όσο και για τις θεωρητικές του απόψεις. Από τη Συμμορία τον Ματέζε μέχρι την Κόκκινη Βδομάδα, για να παραθέσουμε τα πιο γνωστά ιστορικά γεγονότα, με την καρδιά, τη σκέψη και με μεγάλη γενναιοψυχία, πληρώνοντας πάντοτε σε πρώτο πρόσωπο, βρέθηκε στην πρώτη γραμμή της οργάνωσης και της προώθησης της λαϊκής εξέγερσης, η οποία επιθυμούσε να εξελιχθεί σε κοινωνική επανάσταση. Όμως αφιέρωσε σελίδες και σελίδες σ’ έναν προσεκτικό θεωρητικό στοχασμό προκειμένου να ξεκαθαρίσει ποια θα πρέπει να είναι η αναρχική συνδρομή στον εξεγερτικό αγώνα, ασχολούμενος κυρίως με ποια θα πρέπει να είναι αυτή στην περίπτωση νίκης. Αν υπάρχει ένα όριο στη σκέψη του, έγκειται στο ότι σ’ όλη του τη ζωή δεν κατάφερε ποτέ να βρει άλλον πιθανό δρόμο για την επανάσταση πέρα από την εξέγερση, για την οποία όμως κάθε σκέψη του ακολουθεί ενσυνείδητα ένα ακριβές σχήμα: για να καταφέρουμε να οικοδομήσουμε την αναρχία κατά αρχήν πρέπει να εξεγερθούμε, είναι το περίφημο αναγκαίο κακό το οποίο δεν μπορούμε να παραβλέψουμε, προκειμένου να γκρεμίσουμε το σύστημα της καταπιεστικής εξουσίας αλλά είχε άκρως ξεκαθαρισμένες ιδέες για το τι θα είναι η εξέγερση.

Η εξέγερση είναι ο λαός που ξεσηκώνεται, το σύνολο των εκμεταλλευόμενων, των απόβλητων, των περιθωριοποιημένων και όλων των καταπιεσμένων, οι οποίοι, μη διατεθειμένοι πλέον να υποφέρουν, αποφασίζουν με την καρδιά τους να σπάσουν τις αλυσίδες και ν’ ανατρέψουν τους καταπιεστές τους. Είναι ένας πραγματικός λαϊκός αγώνας, κι αν χρειαστεί, ένας λαϊκός πόλεμος. Τίποτα το πρωτοποριακό, το ελιτίστικο, καμία σχέση με τη συνειδητή μειοψηφία που δρα αυθαιρέτως στο όνομα του λαού. Τάχθηκε πάντοτε εναντίον των βομβιστών, αυτών που κάνουν επιθέσεις, των μιμητών του Ραβασόλ, αυτών που, με γενναιοψυχία, επιτίθενται με το ίδιο τους το χέρι στον εχθρό, διεξάγοντας έναν πόλεμο που, όπως όλοι οι πόλεμοι, γίνεται για να κερδηθεί και επιδιώκει την εκμηδένιση του αντιπάλου. Η αναγκαία βία είναι μόνο αυτή της άμυνας, συμπεριλαμβάνοντας στην άμυνα και την επιθυμία απελευθέρωσης από την καταπίεση, ενώ δεν μπορεί να είναι τέτοια αυτή που, στο όνομα της απελευθερωτικής θέλησης, υιοθετεί τη λογική της πολεμικής επίθεσης στον εχθρό για να τον καταστρέψει. Είναι προφανές για αυτόν, αλλά και για κάθε πεισμένο αναρχικό, ότι η βία πρέπει να σταματήσει μόλις η εξέγερση καταστήσει ανενεργούς τους καταπιεστές και τους τυράννους, ακριβώς για να μην επιτρέψει την εμφάνιση απαίσιων μορφών βίας, οι οποίες λόγω του υπάρχοντος μίσους και της καταπιεσμένης μνησικακίας, θα μπορούσαν να εκδηλωθούν μέσα στο ντελίριο της νίκης.



Η σύγκρουση των εξουσιών

Δεν είναι δύσκολο να έρθουμε στο σήμερα, όπου αυξάνει μια κατακερματισμένη χρήση της βίας εκ μέρους ανατρεπτικών τάσεων ποικίλης έμπνευσης. Από τις Ερυθρές Ταξιαρχίες και τους άλλους εγχώριους μαχόμενους σχηματισμούς στον ισλαμικό φονταμενταλισμό που δρα σε παγκόσμιο επίπεδο. Με διαφορετική ιδεολογική βάση, δρουν όλες σπέρνοντας τον τρόμο, είτε μεταξύ των γραμμών του εχθρού που θέλουν να χτυπήσουν, είτε μεταξύ των ανθρώπων των περιοχών που χτυπιούνται. Σύμφωνα με τα αναρχικά κριτήρια τα οποία παρουσιάσαμε εδώ, οι βίαιες ενέργειες των ανατρεπτικών επιθέσεων που βλέπουμε καθημερινά, δεν έχουν σε τίποτα να κάνουν με μια εξεγερτική θέληση. Σε ότι αφορά τη Δύση, μου φαίνεται, αντιθέτως, έκφραση μαχόμενων, που προσπαθούν να διεξάγουν έναν ανελέητο πόλεμο, ο οποίος ουσιαστικά εκλαμβάνεται από τις μάζες που θα ήθελαν να εμπλέξουν σαν ασαφής και ξένος. Είναι ένας προσωπικός πόλεμος ο οποίος, άσχετα με τις προθέσεις, σε κάποιες περιπτώσεις διακηρυγμένες σε κάποιες άλλες όχι, έχει τη γεύση της σύγκρουσης μεταξύ αντιτεθέμενων εξουσιών και διεξάγεται στο όνομα του περίφημου λαού του 19ου αιώνα, ο οποίος όμως, αντί να εξεγείρεται στο πλευρό τους, κοιτάζει τρομαγμένος και ζητά την προστασία των ισχυρών ανθρώπων των θεσμών προκειμένου να προστατευθεί. Σε ότι αφορά την Ανατολή και τη Μέση Ανατολή, επειδή η πολιτιστική και κοινωνική κατάσταση είναι εντελώς διαφορετική, θα πρέπει ν’ αναλυθεί ξεχωριστά και με σοβαρότητα, κι εδώ δεν είναι το κατάλληλο μέρος για κάτι τέτοιο.

Προσωπικά προτιμώ να μη θεωρώ την εξέγερση σαν τη μοναδική επαναστατική δραστηριότητα. Τη βρίσκω περιοριστική και περισταλτική. Μάλιστα, όσο περισσότερο περνά ο καιρός, τόσο περισσότερο πείθομαι ότι δεν είναι αυτός ο κύριος δρόμος που πρέπει ν’ ακολουθήσουμε, με την έννοια ότι δεν περιλαμβάνει όλες τις δυνάμεις και ενέργειες για να υπάρξει η λαϊκή αφύπνιση. Κατά τη γνώμη μου η αναρχία διακρίνεται κυρίως λόγω της μορφής της κοινωνίας και της αυτοδιευθυντικής μεθόδου που προτείνει, και όχι λόγω της εναντίωσής της στο υπάρχον. Στην πραγματικότητα η εναντίωσή της είναι άμεση συνέπεια της σαφώς εναλλακτικής της τοποθέτησης απέναντι στην κυριαρχία. Όχι αντιστρόφως, ότι δηλαδή τοποθετούμαστε εναλλακτικά απέναντι στην κυριαρχία λόγω κυρίως της εναντίωσής μας στο υπάρχον. Αυτό δεν σημαίνει ότι είμαι αντίθετος στις λαϊκές εξεγέρσεις. Αυτές θα υπάρχουν όσο θα υπάρχουν αδικίες, καταπίεση και εκμετάλλευση. Κι όταν ο λαός αφυπνιστεί κι έχει την ευκαιρία, όπως κάθε άλλος αναρχικός, θα συμμετέχω πεισμένος και θα κάνω αυτό που μου αναλογεί, γιατί η εξέγερση εναντίον των αυταρχικών ενεργειών της εξουσίας είναι καθεαυτή δίκαιη. Αλλά η γνώση μου λέει ότι δεν είναι αυτός, καθεαυτός, ο δρόμος για την πραγμάτωση μιας κοινωνίας απελευθερωμένης και ελεύθερης. Η ιστορία είναι γεμάτη από παραδείγματα νικηφόρων εξεγέρσεων, που στη συνέχεια εγκαθίδρυσαν τρομερές ολοκληρωτικές εξουσίες. Απ’ ότι ξέρω, ή πιστεύω ότι ξέρω, ο εξεγερτικός δρόμος, καθεαυτός, είναι εντελώς ανεπαρκής σαν πραγματικό μέσο απελευθέρωσης και οικοδόμησης της άλλης κοινωνίας την οποία ονειρεύεται ο αναρχικός.



Διεύθυνση χωρίς εξουσία

Η αναρχία προσδιορίζεται και διακρίνεται λόγω της μεθόδου μέσω της οποίας τα ίδια της τα υποκείμενα λαμβάνουν τις αποφάσεις και λόγω της αρχής της διεύθυνσης των υποθέσεων χωρίς την ύπαρξη μιας εξουσίας θεσμισμένης από τα πάνω που θα επιβάλλει τη θέληση της, και όχι λόγω του τύπου της εξέγερσης που θα χρησιμοποιήσει. Είμαστε αναρχικοί όχι γιατί απλώς αισθανόμαστε την ανάγκη να εξεγερθούμε, αλλά γιατί θέλουμε να οικοδομήσουμε κάτι το εναλλακτικό, το οποίο θα τείνει στη μέγιστη δυνατή πολιτική, κοινωνική και υπαρξιακή ελευθερία. Οι εξεγέρσεις και οι διάφορες μορφές της επανάστασης με κανέναν τρόπο δεν είναι μια δική μας ιδιαιτερότητα, δεν είναι αυτό που μας διακρίνει. Οι πάντες, συμπεριλαμβανομένων των μπολσεβίκων, των ισλαμιστών, μέχρι και των φασιστών, εφόσον καταπιέζονται και εμποδίζονται να εκφραστούν, τείνουν να εξεγείρονται, προκειμένου ν’ απελευθερωθούν απ’ ότι τους καταπιέζει. Αλλά η εξέγερση τους και, εφόσον υπάρξει, η επανάσταση τους, έχουν μια γεύση καθόλα διαφορετική από τη δική μας, αναμφιβόλως αντίθετη. Αυτοί, με ιδεολογικές αιτιολογήσεις και ιδανικά διαφορετικά μεταξύ τους, θέλουν την εγκαθίδρυση μιας νέας ισχυρής εξουσίας, απόλυτης, ολοκληρωτικής, θεοκρατικής. Εξεγείρονται απέναντι στην υπάρχουσα εξουσία επειδή θέλουν να μπουν στη θέση της και να κυριαρχήσουν πάνω στους ανθρώπους. Εμείς, όταν καταφέρουμε να εξεγερθούμε, αντιθέτως, θα θέλουμε να γκρεμίσουμε όχι μόνο την υπάρχουσα εξουσία, αλλά και κάθε άλλη μορφή κυριαρχίας, γιατί θέλουμε να οικοδομήσουμε μια κοινωνία θεμελιωμένη στην απουσία ιεραρχίας και κυρίαρχης εξουσίας. Δεν παρουσιαζόμαστε ως εκ τούτου σαν εξεγερτικοί, αλλά κυρίως ως φανατικοί εραστές της ελευθερίας, όλης της δυνατής ελευθερίας, της αυτοκυβέρνησης, της θέλησης να μην μας κυβερνούν από τα πάνω και να ζούμε και να συμβιώνουμε με τους άλλους χωρίς βίαιη επιβολή, με αλληλεγγύη, αμοιβαιότητα και τη μέγιστη συναινετική συμφωνία.

Δεν πρέπει να φοβόμαστε να δανειστούμε, οφείλουμε όμως να παραμείνουμε αμετακίνητοι στις ιδέες μας. Πρέπει να δημιουργήσουμε τόπους ελευθεριακού πειραματισμού, όπου θα μπορούμε να ζούμε και να δοκιμάζουμε μορφές αυτοκυβέρνησης και κοινωνικής αλληλεγγύης, λέγοντας όχι στη διδαχή ενός και μόνο μοντέλου, ναι σε πολλά περισσότερα. Πολυσθενείς, πολυκεντρικοί και ακεντροι τόποι, χωρίς ιεραρχίες και γραφειοκρατίες στο εσωτερικό τους, ικανοί να γεννούν καινοτομίες και πολιτιστικές ανατροπές, να είναι δημιουργικοί και χωρίς προκαταλήψεις, αποτελώντας παραδείγματα για το πώς μπορεί να φτιαχτεί και να υπάρξει μια κοινωνία. Στιγμές συλλογικής αυτοκυβέρνησης, ελευθεριακά κοινωνικά κέντρα, ελευθεριακά σχολεία, ελευθεριακοί δήμοι από τα κάτω, δυνατότητα για όποιον επιθυμεί να προβεί σε κοινούς πειραματισμούς και οτιδήποτε άλλο έρχεται στο μυαλό που αντιπροσωπεύει και δείχνει την κοινωνία την οποία επιθυμούμε. Μια κοινωνία μέσα στην κοινωνία τελικά, ικανή ν’ ανατρέψει τα υπάρχοντα μοντέλα και το συλλογικό φαντασιακό. Αν ενώ διαδίδεται δεχτεί την επίθεση από τις θεσμισμένες εξουσίες, ενίοτε θα αμυνθεί και θα εξεγερθεί για να διατηρήσει το δικαίωμα της στην ελεύθερη επιλογή, στην ελεύθερη σκέψη, στον ελεύθερο πειραματισμό. Είναι δυνατόν να υπάρξει! Και, πιστέψτε με, είναι πολύ πιο ισχυρή και θορυβώδης από οποιαδήποτε εκπυρσοκρότηση όπλου ή έκρηξη βόμβας, από οποιονδήποτε πόλεμο, οποιαδήποτε βίαιη ενέργεια.
Αντρέα Πάπι

Μηνυτήρια αναφορά σε βάρος των ΟΥΚ

Το περιστατικό της 25ης Μαρτίου, στο οποίο ομάδα των ΟΥΚ φώναζε στο κέντρο της Αθήνας ρατσιστικά συνθήματα, δεν πέρασε απαρατήρητο. Από εκείνη τη μέρα και μετά έγιναν πολλές συζητήσεις γύρω από αυτό το θέμα. Η Ομάδα Δικηγόρων για τα Δικαιώματα Προσφύγων και Μεταναστών, δεν ξέχασε αυτό το πολύ σημαντικό θέμα και κατέθεσε μήνυση κατά παντός υπευθύνου.

Σύμφωνα με την ανακοίνωση της Ομάδας Δικηγόρων για τα Δικαιώματα Προσφύγων και Μεταναστών, η μηνυτήρια αναφορά κατατέθηκε αφού μέχρι στιγμής δεν έχει γίνει καμιά είδους παρέμβαση γύρω από αυτό το περιστατικό.

Διαβάστε αναλυτικά όλη την ανακοίνωση:

Η Ομάδα Δικηγόρων για τα Δικαιώματα των Προσφύγων και Μεταναστών κατέθεσε την 1.4.2010 μηνυτήρια αναφορά σε βάρος των μελών του αγήματος της Μονάδας Υποβρυχίων Αποστολών του Λιμενικού Σώματος, που συμμετείχε στην παρέλαση της 25ης Μαρτίου 2010 στην Αθήνα και κατά παντός άλλου υπευθύνου.

Το εν λόγω άγημα, μετά την αποχώρησή του από την εξέδρα των επισήμων στην πλατεία Συντάγματος, κατευθύνθηκε στις οδούς Πανεπιστημίου και Αγ. Κων/νου στην Αθήνα σε συγκροτημένο σχηματισμό και με βηματισμό παρέλασης, κραυγάζοντας ρατσιστικά και μισαλλόδοξα συνθήματα σε βάρος άλλων γειτονικών στη χώρα μας εθνοτήτων.

Στην ενέργειά μας αυτή αναγκαστήκαμε να προβούμε ελλείψει αρμόδιας θεσμικής παρέμβασης, παρά τις προβλέψεις του ν. 927/1979, ο οποίος απαγορεύει τη δημόσια έκφραση ρατσιστικών ιδεών και προβλέπει την αυτεπάγγελτη δίωξη αυτών.

Θεωρούμε απαράδεκτο, μέλη ειδικών σωμάτων των ελληνικών δυνάμεων ασφαλείας, που λαμβάνουν μάλιστα ειδική εκπαίδευση και έχουν αρμοδιότητα μεταξύ άλλων και τη φύλαξη των συνόρων και κατά συνέπεια και την υποδοχή των προσφύγων, να διακατέχονται από τέτοιες αντιλήψεις και μάλιστα να τις εκφράζουν δημόσια στο πλαίσιο ιδίως μιας δημόσιας εμφάνισής τους ως σώματος κατά τη διάρκεια μιας εθνικής επετειακής εκδήλωσης.

Τέτοιες συμπεριφορές ενισχύουν τις καταγγελίες που έχουν λάβει χώρα σε βάρος μελών του Λιμενικού Σώματος για κακομεταχείριση ακόμη και βασανισμούς προσφύγων κατά την είσοδό τους από τα θαλάσσια σύνορα (βλ. έκθεσή της Ομάδας μας το 2007 «Η αλήθεια μπορεί να είναι πικρή αλλά πρέπει να ειπωθεί – Η κατάσταση των προσφύγων στο Αιγαίο και οι πρακτικές του Ελληνικού Λιμενικού Σώματος»)

Εκφράζουμε την ανησυχία μας για την έξαρση του ρατσιστικού λόγου και των περιστατικών βίας σε βάρος μεταναστών και προσφύγων, ιδίως όταν οι πράξεις αυτές προέρχονται από θεσμικούς φορείς οι οποίοι ως εκ της ιδιότητάς των έρχονται σε άμεση επαφή με άτομα διαφορετικών εθνικοτήτων.

Ζητούμε την εφαρμογή του ν. 927/1979, ο οποίος μέχρι σήμερα έχει παραμείνει ανενεργός, προς το σκοπό περιορισμού φαινομένων ρατσιστικού λόγου και βίας.

Αθήνα, 6 Απριλίου 2010

Ομάδα Δικηγόρων για τα Δικαιώματα Προσφύγων και Μεταναστών

Αυτοδιαχειριζόμενος Κοινωνικός Χώρος στο κέντρο του Κορυδαλλού (Δημητρακοπούλου 23).

Από το Μάρτη του 2010 λειτουργεί ο Αυτοδιαχειριζόμενος Κοινωνικός Χώρος στο κέντρο του Κορυδαλλού (Δημητρακοπούλου 23).

Πρόκειται για ένα αυτοοργανωμένο και αυτοδιαχειριζόμενο εγχείρημα που θέλει να λειτουργεί ως σημείο αναφοράς και συνάντησης των αντιστεκόμενων από τον Κορυδαλλό και τις γύρω περιοχές. Όσων κατανοούν την αναγκαιότητα να συναντηθούν με τους ‘από τα κάτω’ ,να ξεφύγουν από τη σύγχρονη καπιταλιστική ιδιώτευση της αποξένωσης και της απομόνωσης και να αντισταθούν συλλογικά στο υπάρχον σύστημα της καταπίεσης και της εκμετάλλευσης.

Στόχος είναι ο χώρος να συμβάλλει στη δημιουργία και την ανάπτυξη δράσεων, παρεμβάσεων και πρωτοβουλιών για κάθε τοπικό ή κεντρικό ζήτημα που απασχολεί όποιον συμμετέχει, να φιλοξενεί άλλα εγχειρήματα κοινωνικού και πολιτικού χαρακτήρα, να γίνει ένας χώρος κοινωνικής και πολιτικής ζύμωσης.

Κάθε πρωτοβουλία που έχει σχέση με το χώρο διατηρεί την αυτονομία και την ευθύνη της δράσης της αρκεί να μην έρχεται σε αντίθεση με τα βασικά χαρακτηριστικά του χώρου. Το ίδιο ισχύει και για κάθε φιλοξενούμενο εγχείρημα.

Βασιζόμενοι στην ουσία της αλληλεγγύης που δεν απαιτεί ταύτιση απόψεων και αντιλήψεων μεταξύ των αγωνιζόμενων, δημιουργούμε τους όρους της αντίστασης σ’ένα χώρο που λειτουργεί ΕΛΕΥΘΕΡΑ στηριζόμενος στις εξής βάσεις:

Ισότιμα, χωρίς διαχωρισμούς, χωρίς ανώτερους και κατώτερους.
Κανείς δεν επιβάλλεται σε κανέναν και με κανένα τρόπο.
Καμία συνδιαλλαγή, καμία συμμετοχή στο σύστημα της εκμετάλλευσης.
Μακριά από κομματικές λογικές και οργανώσεις.
Χωρίς εμπορευματικές σχέσεις.



Οι αποφάσεις λαμβάνονται στις Ανοιχτές Συνελεύσεις του χώρου.


Σ’αυτή την κατεύθυνση καλούμε όλους να συναντηθούν, να συμμετέχουν και να ασχοληθούν οι ίδιοι με τα ζητήματα που τους αφορούν.

Δίκη για την δολοφονία Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου

Τη βίαιη προσαγωγή του 17χρονου φίλου του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου και βασικού μάρτυρα κατηγορίας, ενώπιον του Μεικτού Ορκωτού Δικαστηρίου Άμφισσας, όπου διεξάγεται η δίκη των δύο ειδικών φρουρών, Επαμεινώνδα Κορκονέα και Βασίλη Σαραλιώτη, που κατηγορούνται για τη δολοφονία του 15χρονου το Δεκέμβριο του 2008, πρότεινε ο εισαγγελέας της έδρας έπειτα από την άρνηση τού ανήλικου να εμφανισθεί στο δικαστήριο.

Σύμφωνα με το δικαστήριο ο ανήλικος, στα χέρια του οποίου άφησε την τελευταία του πνοή ο 15χρονος Α. Γρηγορόπουλος, είναι ο βασικότερος μάρτυρας.

Ο ανήλικος που επρόκειτο να καταθέσει σήμερα δεν προσήλθε στο δικαστήριο και ο συνήγορος πολιτικής αγωγής Νίκος Κωνσταντόπουλους, είπε ότι στην επικοινωνία που είχε με τον πελάτη του, ενημερώθηκε ότι ο λόγος που δεν εμφανίζεται είναι διότι τελεί υπό αστυνομική παρακολούθηση καθώς και ότι εξακολουθεί να βρίσκεται υπό ισχυρή ψυχολογική φόρτιση αδυνατώντας να καταθέσει.

Επίσης είπε, ότι ο ανήλικος δεν πρόκειται να εμφανισθεί στο δικαστήριο εάν πρώτα δεν σταματήσει η παρακολούθησή του.

Ο δικαστής της έδρας, είπε ότι το δικαστήριο έχει εξαντλήσει την επιείκειά του απέναντι στον μάρτυρα, του οποίου η κατάθεση έχει κορυφαία σημασία και πρότεινε να προσαχθεί βιαίως.

Ο συνήγορος του Επαμεινώνδα Κορκονέα, Αλέξης Κούγιας, κατήγγειλε ότι ο συγκεκριμένος μάρτυρας δεν εμφανίζεται διακωμωδώντας, όπως είπε χαρακτηριστικά τη δίκη και κατήγγειλε πως τόσο ο ανήλικος όσο και άλλοι αυτόπτες μάρτυρες που εξετάστηκαν από το δικαστήριο, είναι μέλη της οργάνωσης νεολαία Κομμουνιστική Απελευθέρωση και πως τα άτομα αυτά έχουν επικίνδυνη αντιεξουσιαστική συμπεριφορά και προσπαθούν μέσω άλλων μηχανισμών να κατευθύνουν τη δίκη.

Επιπλέον ο κ.Κούγιας δήλωσε πως αν δεν εμφανισθεί ο μάρτυρας θα αναγκαστεί να αποχωρήσει από τη δίκη.

Αυτή την ώρα το δικαστήριο έχει διακόψει προκειμένου να αποφασίσει για το εάν θα διατάξει τη βίαιη προσαγωγή του μάρτυρα.

Μία άποψη περί αναρχισμού και βεγκανισμού

Στο παρόν κείμενο έχω στόχο να αποδείξω πως ο βεγκανισμός είναι άμεσα συνδεδεμένος με τον αναρχισμό, στην καλύτερη και πιο ανεπηρέαστη μορφή του. Ο βεγκανισμός και ο αναρχισμός είναι έννοιες ταυτόσημες, αλλά διαφοροποιούνται λόγο των ασυνείδητων υπερασπιστών αυτών των εννοιών. Εξάλλου καμιά έννοια δεν είναι από μόνη της κακιά ή λανθασμένη... όλες η έννοιες προσαρμόζονται και χαρακτηρίζονται πάντα, με βάση τους υποστηρικτές τους!

Τι είναι ο αναρχισμός

Ο αναρχισμός είναι ένα πολιτικό,κοινωνικό,ιδεολογικό κίνημα  στο οποίο οι υποστηρικτές του εναντιώνονται στις κατεστημένες από την πολιτεία αρχές. Οι αρχές αυτές διαφοροποιούνται κάθε φορά ανάλογα με τα κοινωνικά status που επικρατούν και ανάλογα με τα πρότυπα ζωής που προωθεί η κοινωνία στην οποία ζούμε. Στις μέρες μας ο αναρχισμός εναντιώνεται σε θέματα ρατσισμού, κοινωνικού κομφορμισμού, φυλετικων και άλλων διαξιφισμών, σε θέματα εξουσίας και καταστολής. Αρχή του αναρχισμού αποτελεί η δημιουργία μιας ισοπολιτείας και η άρση των διαφοροποιήσεων, στις οποίες βασίζονται πάντα τα μεγαλύτερα προβλήματα κοινωνικής παθογένειας.

Πρέπει στο σημείο αυτό να σημειώσω πως υπάρχουν πολλά είδη αναρχισμού, ωστόσο θα ήθελα να αναφερθώ στην ουσία της έννοιας του αναρχισμού χωρίς να την διασπάσω σε ομάδες.

Η έννοια του βεγκανισμού

Ο βεγκανισμός αποτελεί έναν τρόπο ζωής υπέρ της κατοχύρωσης των δικαιωμάτων ανθρώπινων και μη ανθρώπινων ζώων. Ως αρχή του βεγκανισμού τίθεται η κοινή προέλευση ανθρώπινων και μη ανθρώπινων ζώων, και μέσω αυτής της αρχής γίνεται μια προσπάθεια δημιουργίας μιας νέας πολιτείας στην οποία θα εχουν κατοχυρωθεί τα δικαιώματα ανθρώπινων και μη ανθρώπινων ζώων.

Τι σχέση εχει ο αναρχισμός με τον βεγκανισμό

Η σχέση αναρχισμού – βεγκανισμού είναι άμεσα συνδεδεμένη, καθώς και οι δύο έννοιες υποστηρίζουν τα ίσα δικαιώματα κάθε έμβιου πλάσματος απέναντι στην ζωή. Και οι δύο έννοιες προυποθέτουν την υπεράσπιση αυτών των δικαιωμάτων και στηρίζουν την έννοια της ελευθερίας με ότι αυτή η έννοια συνεπάγεται. Ωστόσο οι υπερασπιστές του αναρχισμού θέτουν ως αρχή τον παράγοντα άνθρωπο, και δεν κατανοούν την κοινή προέλευση αυτού με τα μη ανθρώπινα ζώα. Κρίνουν το θέμα των ζώων από πολιτικής σκοπιάς και όχι με βάση το κοινό προνόμιο της ζωής.

Όταν τα πράγματα ξεφεύγουν....

Παρά το γεγονός πως θα μπορούσαμε να θεωρήσουμε ταυτόσημες τις έννοιες του βεγκανισμού και του αναρχισμού, τα πράγματα περιπλέκονται όταν στην μέση τίθεται θέμα προτεραιοτήτων. Η πλειοψηφία των αναρχικών θεωρεί προτεραιότητα την κατοχύρωση των ανθρώπινων δικαιωμάτων και την μάχη για την κατάρρευση ενός συστήματος. Αντίθετα, ο βεγκανισμός εξακολουθεί και μάχεται κατά των ίδιων παθογενών καταστάσεων, μη ξεχωρίζοντας τα ανθρώπινα από τα μη ανθρώπινα ζώα. Όταν υφίσταται ένας τέτοιου είδους διαχωρισμός, δυστυχώς είναι δύσκολο να βρεθεί η χρυσή τομή της συνεννόησης και της μετέπειτα συνεργασίας...

Τελικά άλλο είναι η έννοια του αναρχισμού και διαφορετικός ο τρόπος εφαρμογής και υποστήριξής του από τους εκπροσώπους του!!!

 Τελικά ο αναρχισμός στηρίζει το σύστημα ?

Έχοντας πλέον αποσαφηνίσει την έννοια του αναρχισμού, θα εξετάσουμε με ποιόν τρόπο οι υποστηρικτές της συγκεκριμένης έννοιας τροφοδοτούν το σύστημα, το οποίο μάχονται να ανατρέψουν. Δεν θα μιλήσω για θέμα ηθικής, αλλά θα επιδοθώ στην πραγματική ουσία του θέματος, βάση πάντα της αναρχικής δεοντολογίας.

Καταναλώνοντας κρέας και ζωικά προιόντα οι ενστερνιστές της ιδέας του αναρχισμού «πέφτουν» μόνοι τους στην διαδικασία στήριξης του συστήματος που προσπαθούν να ανατρέψουν. Στηρίζουν την βιομηχανία του κρέατος και των ζωικών προιόντων, τις φαρμακοβιομηχανίες, την βιομηχανία της παραγωγής ζωοτροφών, και κάθε άλλο μεγάλο κεφάλαιο που υποβόσκει πίσω από την κατανάλωση κρέατος. Επομένως οι ίδιοι οι υποστηρικτές μια ιδέας ανατρεπτικής για το σύστημα, τροφοδοτούν με την στάση και τις επιλογές τους το ίδιο το σύστημα!

Οι ενστερνιστές της ιδέας του αναρχισμού καταναλώνοντας ζώα στερούν το δικαίωμα από τους συνανθρώπους τους έναν υγειή πλανήτη. Είναι πασίγνωστα πλέον τα αρνητικά αποτελέσματα της μαζικής εκτροφής ζώων για τον πλανήτη. Εκπομπές μεθανίου στην ατμόσφαιρα, φαινόμενα όξινης βροχής, αποψίλωση των δασών είναι μόνο λίγα από τα πολλά αρνητικά της κρεοφαγίας για το περιβάλλον.

Με την κατανάλωση κρέατος και ζωικών προιόντων οι σημερινοί αναρχικοί δινουν προτεραιότητα στα δικά τους θέλω και τις δικές τους απολαύσεις εκμηδενίζοντας έτσι τις προσπάθειες των μαχόμενων υπέρ της κατοχύρωσης των δικαιωμάτων των ζώων να επιτύχουν τον στόχο τους.
Σημερινοί αναρχικοί – κρεοφάγοι στηρίζουν την διαιώνιση της φτώχειας και της πείνας λαών όπου βιώνουν τα παραπάνω. Ενώ δηλαδή μιλάνε για ελευθερία και ίσα δικαιώματα ταυτόχρονα, δεν μπορούν να αποκοπούν από το εγώ τους και την ικανοποίηση αυτού, αδιαφορώντας, συνήθως εν αγνοία τους για τα κοινωνικά προβλήματα που τροφοδοτούν με την στάση τους!

Με την κρεοφαγία να δεσπόζει στην πλειοψηφία των υποστηριχτών τις αναρχικής ιδέας, δημιουργούνται νεα προβλήματα κοινωνικής παθογένειας. Γεννιέται ένα νέο φάσμα ρατσισμού και νέων διακρίσεων.

Συνοψίζοντας....

Η ουσία του αναρχισμού και οι αξίες όπου η έννοια αυτή πρεσβεύει συνάδουν άμεσα με αυτές του βεγκανισμού. Ωστόσο η διαφορά έγκειται στον τρόπο εκπροσώπισης της κάθε ιδέας από τους υποστηρικτές της. Μήπως ήρθε η ώρα να γίνουν κάποιες αναθεωρήσεις ?

Τα άτυχα παιδιά του Αιγαίου

Πριν από μερικούς μήνες ήμουν στην Αθήνα… Περιδιάβηκα την πόλη αυτή, όπως θα περιδιάβαινα τα δρομάκια της Σμύρνης και τις πλατείες του Αλάτσατι. Περπάτησα τους δρόμους της παρατηρώντας ένα αχνό χαμόγελο στα πρόσωπα των ανθρώπων της… Τα δικά μου αδέλφια του Αιγαίου…

Τώρα κλυδωνίζονται… Βρίσκονται σε δύσκολη κατάσταση… Βουλιάζουν… Αναμένουν βοήθεια από τη Γερμανία και τη Γαλλία… Ξέρετε γιατί; Διότι για χρόνια ολόκληρα κάποιοι μετέτρεψαν σε εχθρό τις δύο ακτές του Αιγαίου… Είναι ένας πόνος του Αιγαίου, όπου τα μεν κράτη είναι εχθροί, οι δε λαοί αδέλφια… «Κοίτα, μπορεί να σου επιτεθούν, προσοχή! Οι θάλασσες αυτές είναι δικές σου, ή μήπως δικές του;»

Εντούτοις, όλα τα παιδιά του Αιγαίου χρησιμοποιούσαν από κοινού τα καταγάλανα νερά του… Το φως του φεγγαριού δεν καταλάβαινε τίποτε απολύτως περί υφαλοκρηπίδας… Το «Χώρα» ήταν αλιευτικό πλοίο; Έτσι διόγκωσαν το φάντασμα του Αιγαίου. Το μετέτρεψαν σε εφιάλτη και σε φόβο. Έτσι, ακριβώς, άρχισε και ο «ανταγωνισμός των όπλων»… Αρχικά, οι εξοπλισμοί άρχισαν ως δωρεάν παροχή. Ακολούθως, με τα όπλα αυτά άρχισαν να τους εκφοβίζουν. Βέβαια, και αυτοί ήθελαν τον εκφοβισμό… Όπως ακριβώς ένας ηρωινομανής συνηθίζει την ηρωίνη… Αρχικά δωρεάν.. Μετά ως ευεργεσία… Αργότερα;

Αργότερα, όταν αγόραζαν ένα ισχυρό όπλο, τότε ο άλλος τους έλεγε «αυτή τη φορά δεν υπάρχει δωρεά, ρίξε το χρήμα»… Μάλιστα, τους ανέφεραν ότι «εάν δεν διαθέτετε χρήμα, μπορούμε να σας πιστώσουμε». Έτσι τα παιδιά του Αιγαίου άρχισαν να χρεώνονται… Όσο μεγάλωνε ο στρατός τους, τόσο μίκραινε ο λαός τους, συρρικνώθηκε και πτώχευσε… Εκεί όπου τα δελφίνια διαγωνίζονται, τώρα τα πολεμικά λαμβάνουν θέση μάχης… Τα γλαροπούλια των Ιμίων ούτε που κατάλαβαν τι ακριβώς συνέβη. Αυτή, ακριβώς, είναι η ανάμνηση που υπάρχει πάνω στην πλάτη των παιδιών του Αιγαίου…

Σήμερα, περίπου το 1,5 δις. δολάρια του προϋπολογισμού τους προορίζεται για την «αγορά του εκφοβισμού». Οι αμυντικές δαπάνες της Ελλάδας, όπως αυτές εμφανίζονται στον προϋπολογισμό της, ανέρχονται περίπου στα 9,5 δις. δολάρια. Εδώ δεν περιλαμβάνω και τις αγορές επί πιστώσει… Τα ίδια, ακριβώς, συμβαίνουν και σε εμάς. Όταν η Γερμανία «πουλά σε εμάς υποβρύχια»… Τότε και η Γαλλία πουλά στην Ελλάδα πολεμικά πλοία, τα οποία μπορούν να πλήξουν τα υποβρύχια αυτά. Όταν η Βρετανία πουλά πυραύλους, τότε ο άλλος αγοράζει πυραύλους από τις ΗΠΑ. Εάν δεν αρκούν, τότε η Τουρκία αγοράζει αεροσκάφη ανεφοδιασμού. Δισεκατομμύρια δολάρια…

Τώρα, εάν η Ελλάδα δεν πραγματοποιούσε τις δαπάνες αυτές, θα περιερχόταν σε αυτή την κατάσταση; Θα μπορούσαν να υποφέρουν τόσο πολύ τα παιδιά του Αιγαίου; Εγώ το γνωρίζω, οι ψαράδες της Χίου έρχονταν και έπιναν ούζο μαζί με τους δικούς μας. Το Αιγαίο ήταν μια θάλασσα πολιτισμού, ένας πολιτισμός ο οποίος άρχιζε από τους αμπελώνες και έφθανε μέχρι τις ιστορίες των παραλίων του. Ο Ρίτσος τα ποιήματα του τα άφηνε στο σεληνόφως… Οι «γέροι ψαράδες» τραβούσαν με τα δίχτυα τους στίχους του…

Σήμερα, στους αιθέρες του ακούγεται ο θόρυβος των πολεμικών αεροσκαφών, τα οποία αναλώνονται σε αερομαχίες. Τελικά, τι έγινε;… Ιδού μια Ελλάδα, η οποία είναι πλούσια σε άρματα μάχης, κανόνια, πολεμικά πλοία και αεροσκάφη, όμως με ένα φτωχό λαό, μια χώρα που βρίσκεται στα πρόθυρα κατάρρευσης και αναμένει βοήθεια… Κάποτε και εμείς δεν ήμασταν έτσι;… Ανακαλώντας αυτή τη σκληρή ανάμνηση, ο άνθρωπος δεν μπορεί παρά να αναρωτηθεί: «Φίλε μου, εάν οι δύο πλευρές του Αιγαίου δεν συμφιλιωθούν, ούτε κι εμείς πρόκειται να δούμε μια άσπρη μέρα…».

Fatih Cekirge

Άρθρο στην εφημερίδα Hurriyet

Ένα Καράβι Για Τη Γάζα

Επέβαλαν ελεύθερη διέλευση από τα διόδια σε όλη τη χώρα

Με κεντρικό σύνθημα «Ξεσηκωμός. Να μην πτωχεύσει ο λαός», μέλη και στελέχη του ΚΚΕ και της ΚΝΕ προχώρησαν χτες το απόγευμα σε μια δυναμική και συντονισμένη κινητοποίηση σε 13 σταθμούς διοδίων σε όλη τη χώρα.

Για περισσότερες από δύο ώρες οι οδηγοί δεν πλήρωναν το χαράτσι των διοδίων που επιβάλλουν οι μεγαλοεργολάβοι με ευθύνη των κυβερνήσεων του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ. Ενα χαράτσι που αυξάνεται διαρκώς, επειδή αυτό προβλέπουν οι συμβάσεις που έχουν υπογραφεί για την παραχώρηση των εθνικών οδικών αξόνων της χώρας.

Οι μπάρες των διοδίων σηκώθηκαν και τα μέλη του ΚΚΕ και της ΚΝΕ καλούσαν τους εργαζόμενους να αντισταθούν στην αντεργατική λαίλαπα, που προωθεί το μαύρο μέτωπο κυβέρνησης - πλουτοκρατίας - ΕΕ μαζί με τα κόμματα του «ευρωμονόδρομου».
Αττική

Σε Αφίδνες (1,90 ευρώ), Ελευσίνα (2,90 ευρώ) και Μεταμόρφωση (2,70 ευρώ) μέλη του ΚΚΕ και της ΚΝΕ κρατούν ανοιχτά τα διόδια από τις 5 το απόγευμα. Κόκκινες σημαίες πλημμυρίζουν τους χώρους και τα πανό ξεδιπλώνονται. Στους οδηγούς μοιράζεται φυλλάδιο του Κόμματος για το νέο φορολογικό νομοσχέδιο της κυβέρνησης που χτυπά το εισόδημα των λαϊκών νοικοκυριών. Οι συγκεντρωμένοι από τα μεγάφωνα ζητούν να καταργηθούν τώρα όλα τα διόδια και καλούν τους εργαζόμενους και τα λαϊκά στρώματα να ξεσηκωθούν. Η ανταπόκριση του κόσμου είναι μεγάλη. Τα συνθήματα εναλλάσσονται με κορναρίσματα. Μικρές συζητήσεις με τους οδηγούς, μέσα από τις οποίες μέλη του ΚΚΕ και της ΚΝΕ τούς λένε ότι έρχονται χειρότερα μέτρα αν δεν υπάρξει ενιαία απάντηση και αγώνας τώρα.

Στην κινητοποίηση στα διόδια της Ελευσίνας βρέθηκε ο βουλευτής του ΚΚΕ Γιώργος Μαυρίκος, ο οποίος δήλωσε: «Το ΚΚΕ δεν είναι μόνο λόγια αλλά έργα. Αντίσταση, ανυπακοή, αντεπίθεση. Και με τη σημερινή μας πρωτοβουλία θέλουμε να καταγγείλουμε τη ληστεία σε βάρος του λαού και των εργαζομένων από τις κυβερνήσεις ΠΑΣΟΚ - ΝΔ και τις κατασκευαστικές εταιρείες και μάλιστα σε συνθήκες φτώχειας και κρίσης. Γι' αυτό καλούμε το λαό και τους εργαζόμενους σε ανυπακοή και στον άλλο δρόμο που προτείνει το ΚΚΕ για να ξεφύγουμε από αυτή τη ληστεία και τις αντιλαϊκές - αντεργατικές πολιτικές που εφαρμόζονται».
Θεσσαλονίκη

Στους σταθμούς διοδίων της Λεπτοκαρυάς (2,4 ευρώ) και των Μαλγάρων (2 ευρώ) μέλη του ΚΚΕ από την Οργάνωση της Πιερίας και την ΚΟΘ, αντίστοιχα, επιβάλλουν την ελεύθερη διέλευση των οδηγών. Στη Λεπτοκαρυά με το πανό που άπλωσαν απαιτούσαν: «Να καταργηθούν τα διόδια - Εχεις πληρώσει για όλα - Οχι στη συμφωνία ΝΔ - ΠΑΣΟΚ - μεγαλοκατασκευαστών». Οι συγκεντρωμένοι μοίραζαν έντυπο υλικό του Κόμματος με το οποίο καλούν σε παλλαϊκό ξεσηκωμό ενάντια στην επίθεση που έχει εξαπολύσει η κυβέρνηση, στο εισόδημα, στα εργασιακά και συνταξιοδοτικά δικαιώματα του εργαζόμενου λαού.

Και στα Μάλγαρα, οι εργαζόμενοι που διέρχονταν τα διόδια υποδέχθηκαν με ενθουσιασμό την παρέμβαση του ΚΚΕ και της ΚΝΕ. Οι οδηγοί έπαιρναν στο χέρι τους τις προκηρύξεις του Κόμματος για το φορολογικό και το ασφαλιστικό. Οι συγκεντρωμένοι τους καλούν να ξεσηκωθούν. Να πάρουν στα χέρια τους την υπεράσπιση των δικαιωμάτων τους. Να απαιτήσουν να πληρώσουν τα μονοπώλια. Κάποιοι από τους διερχόμενους κατεβάζουν το παράθυρο και φωνάζουν: «Μπράβο» στο ΚΚΕ. Κάποιοι άλλοι: «ΚΚΕ, το κόμμα σου λαέ».
Στην υπόλοιπη χώρα
Στην Πελοπόννησο, η κινητοποίηση διήρκεσε περίπου τρεις ώρες. Στις 5 το απόγευμα, μέλη του ΚΚΕ και της ΚΝΕ σήκωσαν τις μπάρες σε Κιάτο (2,90 ευρώ), Σπαθοβούνι (1,40 ευρώ) και στη γέφυρα του Ρίου - Αντιρρίου (12 ευρώ).

Στη Θεσσαλία η κινητοποίηση έγινε στα διόδια Μοσχοχωρίου (2,30 ευρώ). Οι συγκεντρωμένοι τόνιζαν την ανάγκη για ανάπτυξη αγώνων όχι μόνο για την κατάργηση των διοδίων, αλλά για την απόκρουση συνολικά της αντιλαϊκής πολιτικής.

Στη Στερεά Ελλάδα μέλη του ΚΚΕ και της ΚΝΕ σήκωσαν τις μπάρες στα διόδια Πελασγίας (2,40 ευρώ) και στη Θήβα, στο «90», (2,30 ευρώ), αλλά και στην Τραγάνα.

Δυναμική ήταν και η κινητοποίηση στα διόδια της ζεύξης Ακτίου - Πρέβεζας (3 ευρώ) σε ένα έργο που κόστισε 50 δισ. δρχ. και έγινε με χρήματα του λαού. Η σήραγγα έμεινε ανοιχτή για δύο ώρες.

Κινητοποιήσεις στα διόδια έκαναν επίσεις οι επιτροπές αγώνα κατοίκων σε Αφίδνες και Τραγάνα.