Τετάρτη, 31 Μαρτίου 2010

Ο πατέρας του 15χρονου Χαμί μιλάει....




«Φύγαμε από το Αφγανιστάν, όπου κινδυνεύαμε από τρομοκρατικές επιθέσεις... Πιστεύαμε ότι στην Ελλάδα θα ζούσαμε μια καλύτερη ζωή», δήλωσε σοκαρισμένος ο πατέρας του άτυχου εφήβου που διαμελίστηκε από την έκρηξη βόμβας στα Πατήσια. Σε συνέντευξή του που δημοσιεύεται σήμερα στην εφημερίδα τα Nέα, ο πατέρας του θύματος, διευθυντής δημοτικών σχολείων στην πατρίδα του, μιλάει για την πορεία της οικογένειας προς την Ελλάδα, όπου του παραμόνευε ο θάνατος.

«Ακολούθησα την οικογενειακή μας παράδοση. Έγινα δάσκαλος όπως ο πατέρας μου που έφτιαξε τα δύο αυτά σχολεία. Οι Ταλιμπάν όμως δεν θέλουν την εκπαίδευση κι εγώ δεν μπορούσα να αφήσω τα παιδιά μου και ακόμη περισσότερο τις κόρες μου χωρίς εκπαίδευση. Όταν ήρθαν οι Αμερικανοί πιστέψαμε πως είχαμε τελειώσει με τους Ταλιμπάν. Τον τελευταίο καιρό όμως απέκτησαν και πάλι δύναμη και η ζωή έγινε και πάλι εφιάλτης. Από τον πατέρα μου είχα μάθει πολλά για την ελληνική ιστορία και κυρίως για τον Μέγα Αλέξανδρο που στο Αφγανιστάν το όνομά του είναι πολύ σημαντικό. Όταν μαζέψαμε τα λεφτά είπα στην οικογένειά μου πως θα πάμε να μείνουμε στην Ελλάδα. Ήθελα τα παιδιά μου να μάθουν τη γλώσσα και να ζήσουμε σε μια χώρα που θαυμάζαμε για τον πολιτισμό της. Δυστυχώς αφήσαμε πίσω μας τις βόμβες πιστεύοντας πως είχαμε σωθεί, αλλά ο θάνατος μάς παραμόνευε στην Αθήνα» λέει ο Μοχάμεντ Αλί Νατζάφι.

«Ο θάνατος του Χαμί πρέπει να γίνει η αφορμή να ακουστεί η φωνή των εκατομμυρίων προσφύγων. Να μάθει ο κόσμος σε τι κατάσταση βρισκόμαστε. . Δυστυχώς, στην Ελλάδα η παροχή βοήθειας στους πρόσφυγες δεν είναι καν μηδενική. Είναι χειρότερη» λέει ο κ.Νατζάφι, ο οποίος σημειώνει πως τώρα πια έχει ακόμα ένα λόγο για να παραμείνει στην Ελλάδα, αφού «εδώ θα είναι θαμμένος ο γιος μου». «Θα είναι μεγάλη βοήθεια και ανακούφιση για μένα», προσθέτει με δηλώσεις του στο Έθνος, «να βρεθούν αυτοί που έβαλαν τη βόμβα και να τιμωρηθούν όπως τους αξίζει».

Διήμερο εκδηλώσεων στην κατάληψη της Λέλας Καραγιάννη 37.

Τρίτη, 30 Μαρτίου 2010

Δίκη για την δολοφονία του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου.

Ο 33χρονος Ευάγγελος Ζέρβας κατέθεσε ότι βρισκόταν σε καφετέρια με φίλους του από την οποία είχε οπτική επαφή με τον πεζόδρομο της οδού Τζαβέλα, όταν είδε ένα περιπολικό να κάνει απότομα όπισθεν στην Ζωοδόχου Πηγής, αφού προηγουμένως άκουσε έναν κρότο χειροβομβίδας κρότου λάμψης.

Όπως κατέθεσε ο μάρτυρας, αμέσως μετά είδε δύο αστυνομικούς πεζούς να κατευθύνονται στη συμβολή των οδών Ζωοδόχου Πηγής και Τζαβέλα στη μέση της οποίας στάθηκαν και άρχισαν να διαπληκτίζονται με τα παιδιά που βρίσκονταν στην άλλη πλευρά του πεζόδρομου.

Ο κ. Ζέρβας περιέγραψε ότι ο κατηγορούμενος, Επαμεινώνδας Κορκονέας πυροβόλησε δύο φορές προς την πλευρά των παιδιών και σε ελάχιστα δευτερόλεπτα μαζί με τον συγκατηγορούμενό του Βασίλη Σαραλιώτη έφυγαν από το σημείο με κανονικό, όπως είπε, βηματισμό.

"Προς το βάθος της Τζαβέλα είδα ένα σώμα πεσμένο στο έδαφος και ένα παιδί να προσπαθεί να το τραβήξει. Άκουγα φωνές και ουρλιαχτά πανικού. Κάποιοι από την καφετέρια που βρισκόμουν, φώναζαν "σκότωσαν το παιδί" και ένας φώναξε "δολοφόνοι"".

Σε ερωτήσεις τόσο της προέδρου κ. Αντζελίτας Παπαβασιλείου, όσο και του εισαγγελέα έδρας κ. Χαράλαμπου Λακαφώση, ο μάρτυρας απάντησε ότι δε διαπίστωσε να υπήρξαν πριν την εμφάνιση των αστυνομικών επεισόδια, ούτε επιθετική συμπεριφορά των παιδιών που βρισκόταν στην οδό Τζαβέλα.

Κατά την εξέτασή από τον συνήγορο υπεράσπισης του Επαμεινώνδα Κορκονέα, κ. Αλέξη Κούγια, ο μάρτυρας επανέλαβε ότι στην Τζαβέλα δεν προηγήθηκε κάτι που να δικαιολογεί εκφοβιστικό πυροβολισμό ή ρήψη χειροβομβίδας κρότου λάμψης, ενώ τόνισε ότι καταθέτει με βεβαιότητα μόνο για τα σημεία στα οποία είχε οπτική επαφή.

Η δίκη θα συνεχιστεί την Τετάρτη, 7 Απριλίου.

ΕΚΔΗΛΩΣΗ - ΠΟΡΕΙΑ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΖΑΠΑΤΙΣΤΑΣ

Ανάληψη ευθύνης για τη βόμβα στα Πατήσια(?)

Η οργάνωση «Επαναστατικό Εθνικοσοσιαλιστικό Μέτωπο» με προκήρυξη που εστάλη στη zougla.gr αναλαμβάνει την ευθύνη για την έκρηξη βόμβας την Κυριακή το βράδυ, στα Πατήσια, που προκάλεσε τον θάνατο του 15χρονου Αφγανού.

Μια ομοιότητα σε δύο γεγονότα.

Τι κοινό έχουν μεταξύ τους το περιστατικό με τον Λάμπρο Φούντα και την έκρηξη που σκότωσε τον
15χρονο Αφγανό;

Και τα δύο γεγονότα έτυχαν τις ίδιας τακτικής από τα μέσα ενημέρωσης.
Και στα δύο υπήρξε  αρχική παραπληροφόρηση.
Και στα δύο η αρχική παραπληροφόρηση αυτή προκάλεσε σύγχυση.
Και στα δύο η σύγχυση αυτή δημιούργησε σύγχυση στα συναισθήματα εν τη γεννέση τους.

Έγινε τυχαία;
Έγινε σκόπιμα;

 Θα δείξει ....

Δευτέρα, 29 Μαρτίου 2010

Δίκη για την δολοφονία του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου.


Ο ανήλικος περιέγραψε στο δικαστήριο τα όσα είδε και άκουσε το βράδυ της 6ης Δεκεμβρίου, διευκρίνισε ότι δεν άκουσε τους δύο κατηγορούμενους ειδικούς φρουρούς να προειδοποιούν ότι θα πυροβολήσουν και λύγισε, όταν αναφέρθηκε στις τελευταίες στιγμές του Αλέξη.

Όπως ανέφερε ο 17χρονος, ο οποίος διαμένει στην περιοχή, το επίμαχο βράδυ ήταν στην οδό Τζαβέλλα με άλλους φίλους του. Στο ίδιο σημείο ήταν μαζεμένα περίπου 10 με 12 παιδιά, και υπήρξε ένας διαπληκτισμός με τους δύο αστυνομικούς.

Οι νεαροί δεν έδειξαν επιθετική συμπεριφορά απέναντι στον Επαμεινώνδα Κορκονέα και τον Βασίλη Σαραλιώτη που βρίσκονταν εκεί πεζή, σημείωσε ο 17χρονος, υποστηρίζοντας ότι δεν είδε τους αστυνομικούς να πυροβολούν, άκουσε όμως τους πυροβολισμούς.

Απαντώντας, μάλιστα, σε ερώτηση της πολιτικής αγωγής, διευκρίνισε ότι δεν άκουσε να έχει προηγηθεί προειδοποίηση των αστυνομικών προς τα παιδιά.

Αμέσως μετά τους πυροβολισμούς, ο ίδιος και οι φίλοι του έτρεξαν στο σημείο όπου ήταν πεσμένος ο Αλέξης και τον τράβηξε πιο πέρα με τη βοήθεια ενός ακόμη παιδιού.

Ο Αλέξης ζούσε ακόμη και προσπαθούσε να αναπνεύσει, είπε και εκείνη την ώρα λύγισε και ξέσπασε σε κλάματα. Μετά από την ολιγόλεπτη διακοπή του δικαστηρίου, προκειμένου να ηρεμήσει ο μάρτυρας, ανέφερε ότι είδε αίμα στο χέρι του και στη συνέχεια σήκωσε την μπλούζα του Αλέξανδρου και είδε το τραύμα.

Σε ερωτήσεις της πολιτικής αγωγής, ο 17χρονος προσδιόρισε το σημείο όπου βρίσκονταν οι αστυνομικοί και ο Αλέξης, εκεί ακριβώς που προσδιορίζεται και στην έκθεση αυτοψίας.

ΣΥΝΩΜΟΣΙΑ ΠΥΡΗΝΩΝ ΤΗΣ ΦΩΤΙΑΣ - ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ



Το τελευταίο 24ωρο βρισκόμαστε σε μια πλήρη συναισθηματική αντίθεση...

Από την μία απέραντη θλίψη για το γεγονός του θανάτου του 15χρονου Αφγανού και τον τραυματισμό της αδερφής του και από την άλλη μέγιστη οργή για τα ρεπορτάζ των media που επιχειρούν να εμπλέξουν την οργάνωση μας σε αυτό το περιστατικό εντελώς αυθαίρετα και επιτηδευμένα. Δεν συνηθίζουμε να “ενοχλούμαστε” από τα τρομοσενάρια των media όμως η σοβαρότητα του γεγονότος μας αναγκάζει να τοποθετηθούμε δημόσια άμεσα χωρίς να συνδυάζεται με κάποια ενέργεια μας. Γι αυτό

ΔΗΛΩΝΟΥΜΕ ΞΕΚΑΘΑΡΑ ΕΥΘΥΣ ΕΞΑΡΧΗΣ ΟΤΙ Η ΣΥΝΩΜΟΣΙΑ ΠΥΡΗΝΩΝ ΤΗΣ ΦΩΤΙΑΣ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΚΑΜΙΑ ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΣΧΕΣΗ ΜΕ ΤΟ ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΟ ΣΥΜΒΑΝ

Γνωρίζουμε ότι ο λόγος μας απέναντι στον λόγο της Αντιτρομοκρατικής δεν έχει την ίδια προβολή αφού τα media εκτελώντας διατεταγμένη υπηρεσία “φωτογραφίζουν” και συκοφαντούν την οργάνωση μας και την δήθεν εμπλοκή μας στην έκρηξη στα Πατήσια.

Για αυτό απευθυνόμαστε σε κάθε σκεπτόμενο άνθρωπο ώστε να γίνει αντιληπτό το “βρώμικο” παιχνίδι που στήνεται.

Για όλα τα παραπάνω δηλώνουμε

Πρώτον - Όπως ήδη έχουμε γράψει στην προκήρυξη που ακολούθησε την επίθεση μας στην Εθνική Ασφαλιστική “ ...Ο χρόνος που δόθηκε για την εκκένωση του κτιρίου καθορίστηκε εν γνώση του πλήθους και των δυνάμεων που διαθέτει η αστυνομία στην γύρω περιοχή. Στο μέλλον ανάλογα με την γεωγραφική χωροταξία κάθε σημείου θα ορίζουμε το χρονικό περιθώριο. Στόχος μας είναι οι υλικές ζημιές και επισημαίνεται στην αστυνομία να πραγματοποιεί εγκαίρως την εκκένωση του εκάστοτε σημείου...”άρα θα ήταν αντιφατικό και ένοχα απερίσκεπτο να τοποθετήσουμε εκρηκτικό μηχανισμό σε πυκνοκατοικημένη περιοχή χωρίς να υπάρξει προειδοποιητικό τηλεφώνημα .

Δεύτερον – Στην περίπτωση που ισχύει το τηλεφώνημα στο ALTER το πρωί της ίδιας ημέρας θα ήταν εγκληματική αμέλεια να “εγκαταλείπαμε” τον εκρηκτικό μηχανισμό για δεκατέσσερις περίπου ώρες με ενδεχόμενο κίνδυνο έκρηξης με θύματα περαστικούς. ΤΟ ΡΙΣΚΟ ΠΟΥ ΠΑΙΡΝΟΥΜΕ ΩΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΕΣ ΠΡΟΥΠΟΘΕΤΕΙ ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΥΠΕΡΜΕΤΡΗ ΠΡΩΣΟΠΙΚΗ ΜΑΣ ΕΚΘΕΣΗ ΑΣΦΑΛΕΙΑΣ ΩΣ ΑΝΤΙΒΑΡΟ ΓΙΑ ΤΟ ΕΝΔΕΧΟΜΕΝΟ ΑΤΥΧΗΜΑΤΟΣ. Με απλά λόγια ούτε το ελάχιστο χρονικό περιθώριο των 6 λεπτών θα δίναμε γνωρίζοντας ότι είναι αδύνατο να εκκενωθεί μια περιοχή αλλά ούτε θα αφήναμε εκτεθειμένο ένα μηχανισμό χωρίς να πάμε εμείς οι ίδιοι με προσωπική μας έκθεση να τον περισυλλέξουμε. Είναι και αυτό ένα κομμάτι της ανάληψης ευθύνης των επιλογών μας.

Τρίτον – Είναι πάγια τακτική μας για να αποφεύγουμε τη δυσλειτουργία του εκάστοτε μηχανισμού, να τοποθετούμε πάντα δυο ρολόγια ( και όχι ένα όπως μέχρι στιγμής έχει διαρρεύσει από τα media) ώστε σε περίπτωση εμπλοκής του ενός να λειτουργήσει το εφεδρικό.

Τέταρτον – Πάντα τα προειδοποιητικά τηλεφωνήματα που παίρνουμε είναι τουλάχιστον σε δυο διαφορετικά καθεστωτικά μέσα για να αποφύγουμε οποιαδήποτε παρανόηση των τηλεφωνητών όπως και τυχών απόκρυψη της εκάστοτε προειδοποιήσης κάτι το οποίο έχει συμβεί στο παρελθόν σε άλλες οργανώσεις. Επίσης υπάρχει πάντα πλήρης και αναλυτική περιγραφή όχι μόνο του στόχου που έχουμε τοποθετήσει τον μηχανισμό αλλά και αναφορά συγκεκριμένων δρόμων, το μέγεθος της ισχύς του μηχανισμού και οι κατάλληλες υποδείξεις αποκλεισμού και εκκένωσης κτιρίων (το ξενοδοχείο La Mirage στην ομόνοια στην περίπτωση της Χρυσής Αυγής, αποκλεισμός των δυο ρευμάτων κυκλοφορίας της Πέτρου Ράλλη και των παρακείμενων κτιρίων)

Πέμπτον – Στην περίπτωση της τοποθέτησης εκρηκτικού μηχανισμού στο σπίτι του αντιπροέδρου της Πακιστανικής Κοινότητας στα Πατήσια, έχοντας επίγνωση της περιοχής και της κινητικότητας μεταναστών προειδοποιήσαμε και δώσαμε περιθώριο 20 λεπτών στην αστυνομία χρησιμοποιώντας για αυτό το λόγο υλικό χαμηλής εκρηκτικότητας (αυτοσχέδια μαύρη πυρίτιδα) και όχι την εκρηκτική ύλη που τοποθετήσαμε στα γραφεία της Χρυσής Αυγής και στην Διεύθυνση Αλλοδαπών. Επίσης δεν ήταν τυχαία η τοποθέτηση του μηχανισμού στην εξώπορτα της πολυκατοικίας και όχι στο εσωτερικό της θέλοντας να αποφύγουμε σε κάθε περίπτωση τον πιθανό τραυματισμό των ενοίκων της. Τελειώνοντας εμείς δεν είμαστε ούτε δικαστές ούτε εισαγγελείς ή αστυνομικοί ρεπόρτερ για να καταφεύγουμε σε εύκολα και αβίαστα συμπεράσματα. Στο κάτω κάτω την αλήθεια για το τι συνέβη γνωρίζουν μονάχα οι φυσικοί αυτουργοί της κίνησης.

Στο ΕΝΔΕΧΟΜΕΝΟ που ο συγκεκριμένος εκρηκτικός μηχανισμός τοποθετήθηκε από Επαναστατική Οργάνωση τότε η επαναστατική αξιοπρέπεια επιβάλει την δημόσια ανάληψη ευθύνης με την αντίστοιχη αυτοκριτική που θα ξεκαθαρίζει το τοπίο γιατί διαφορετικά η πολιτική ανωνυμία σαμποτάρει την επαναστατική κατεύθυνση και “χρεώνει” μια ολόκληρη στρατηγική του αντάρτικου πόλης.

Τα συμπεράσματα πολλά όπως και η υπενθύμιση πως εάν πρόκειται πράγματι για “τυφλό” χτύπημα τότε είναι συγκεκριμένος ο χώρος που βρίσκεται εκ δεξιών του κράτους και έχει μια ιδιαίτερη προτίμηση σε τέτοιου είδους πρακτικές (Piazza Fontana, Ιταλία , εκρηκτικός μηχανισμός από παρακρατικούς ακροδεξιούς) κάτω από συγκεκριμένες συνθήκες κοινωνικής έντασης.



ΟΛΑ ΣΥΝΕΧΙΖΟΝΤΑΙ...

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Ανοίξαμε και την Αττική Οδό γιατί... εδώ υπάρχουν τα λεφτά!



Μετά το κάλεσμα του Πανελλαδικού Συντονιστικού κατά των Διοδίων, ανοιχτά για περισσότερο από 2 ώρες παρέμειναν τα διόδια και στον κόμβο της Μεταμόρφωσης στην Αττική Οδό κατά τη διάρκεια της κινητοποίησης που πραγματοποίησαν μέλη των επιτροπών ακρίβεια-stop, των επιτροπών κατά των κυβερνητικών μέτρων αλλά και δεκάδες ενεργοί πολίτες. Με το κεντρικό μας πανό να γράφει «Η Αττική Οδός έχει έσοδα 1.000.000 € τη μέρα – Πρωθυπουργέ έλα και πάρ΄ τα από εδώ» κρατήσαμε ανοιχτές τις μπάρες και στις 2 κατευθύνσεις της Αττικής Οδού και γίναμε δεκτοί με επιδοκιμασίες και ενθουσιώδεις αντιδράσεις από τους διερχόμενους οδηγούς.


Όπως αναφέρεται και στην προκήρυξη που μοιράστηκε στα διερχόμενα αυτοκίνητα «Η «ευαισθησία» που προσπαθεί να επιδείξει η εταιρεία Αττική Οδός Α.Ε. μη αυξάνοντας τα διόδια είναι τουλάχιστον υποκριτική, όταν επί χρόνια θησαυρίζει εκμεταλλευόμενη την ευνοϊκή μεταχείριση των μεγαλομετόχων της από τις κυβερνήσεις. Αυτές τις μέρες που η κυβέρνηση των Βρυξελλών και των τραπεζιτών ζητά από τους εργαζόμενους να δώσουν τον ήδη πενιχρό μισθό τους υπέρ πίστεως και Ευρώπης, θεωρούμε ότι γίνεται ακόμα περισσότερο προκλητικό να θησαυρίζει το κατασκευαστικό λόμπυ από την τσέπη των εργαζόμενων για έργα τα οποία έχουμε ήδη πληρώσει με το παραπάνω. Απαιτούμε να καταργηθούν τα διόδια και να περιέλθουν όλοι οι δρόμοι στο δημόσιο».



Αθήνα, 28/3/2010

'Ενα 15χρονο παιδί νεκρό από έκρηξη βόμβας


Έκρηξη βόμβας σημειώθηκε στις 22:41 χθες το βράδυ στην οδό Ιακωβάτων 61 στα Πατήσια όπου βρίσκεται κτίριο της Ελληνικής Εταιρείας Διοικήσεως Επιχειρήσεων (ΕΕΔΕ). Σύμφωνα με ανακοίνωση της Αστυνομίας, από την έκρηξη σκοτώθηκε ένας 15χρονος έφηβος και τραυματίστηκαν η 10χρονη αδελφή του και η 45χρονη μητέρα του.

Σάββατο, 27 Μαρτίου 2010

Πανελλαδικό άνοιγμα των διοδίων

ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΗ ΠΟΡΕΙΑ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ για τον ΜΑΡΙΟ ΖΕΡΒΑ


ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΗ ΠΟΡΕΙΑ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ
για τον ΜΑΡΙΟ ΖΕΡΒΑ
την ΠΕΜΠΤΗ, 15/04/2010, στις 19:00


ΑΘΗΝΑ: προσυγκέντρωση στα ΠΡΟΠΥΛΑΙΑ
ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ: προσυγκέντρωση στη ΚΑΜΑΡΑ


ΟΥΤΕ ΜΕΡΑ ΠΑΡΑΠΑΝΩ ΣΤΗ ΦΥΛΑΚH




www.freemariosz.wordpress.com

Εισήγηση για το κείμενο : «Η ΣΥΓΚΡΟΥΣΗ ΜΕ ΤΟΝ ΝΟΜΟ» του Μ. Λαμπρίδη

Για τον Λαμπρίδη, η παράβαση του νόμου είναι η πιο συνεπής έμπρακτη κριτική των κυρίαρχων θεσμών και της κυρίαρχης ιδεολογίας, στο βαθμό που αυτή γίνεται συνειδητά και κάτω από ένα πρίσμα αξιών, διαφορετικών από αυτές που υπερασπίζει ο ίδιος ο Νόμος: «για ν’ αποφανθούμε αν η παράβαση του Νόμου είναι έμπρακτη κριτική του καθεστώτος, ηθική πράξη, θα πρέπει να εξετάσουμε αφ’ ενός τη συμμετοχή του ΕΓΩ στην πράξη, και αφ’ ετέρου το είδος των αξιών, εν ονόματι των οποίων γίνεται η προσβολή, τις πεποιθήσεις, τις εκτιμήσεις, την ιδεολογία και τους τελικούς στόχους του δράστη.»

Για τον επαναστάτη το Δίκαιο εκφράζει την βούληση της κυρίαρχης τάξης και είναι αξεχώριστο από την ταξική εκμεταλλευτική δομή της κοινωνίας. Το Δίκαιο είναι άδικο. Η νομιμότητα είναι υποταγή στην εκμετάλλευση, είναι η παραδοχή της αδικίας.

Η παράνομη πράξη όταν δεν αποβλέπει στην καταστροφή των υπαρχουσών δομών και τη δημιουργία νέων τρόπων συμβίωσης δεν αποτελεί επαναστατική πράξη.

Οι «ποινικοί» παραβάτες του νόμου, «μολονότι διέπονται από μια ηθική διαφορετική από τον επίσημο νόμο, συγκρουόμενη με αυτόν- δεν θέτουν υπό αμφισβήτηση κατ’ αρχήν τις βάσεις της συνολικής επίσημης κοινωνίας». Γι’ αυτούς το Δίκαιο δεν είναι ταμπού, ούτε όμως και έκφραση της εξουσίας ενός άδικου πολιτικοκοινωνικού συστήματος. Δεν αμφισβητούν την ίδια την ιδιοκτησία, αλλά θέλουν να γίνουν μέτοχοι σ’ αυτή. Στον Λαμπρίδη η παράβαση ορίζεται σε σύγκρουση με τον νόμο και διαχωρίζεται από το έγκλημα.

Οι κυρίαρχες τάξεις προσπαθούν να αποδώσουν την επαναστατική πράξη σε ψυχοπαθολογία. Με βάση την -πλατιά διαδεδομένη στην Αμερική- αντίληψη περί ψυχασθένειας, «ασθένεια είναι το κοινωνικό απροσάρμοστο. Και ο στόχος της ψυχαναλυτικής θεραπευτικής είναι να κάμει τους «απροσάρμοστους» να συμμορφωθούν ξανά προς τους κανόνες της κοινωνίας, αυτής εδώ της κοινωνίας». Πρόκειται για την μοναδική εφικτή και ηθικά δικαιωμένη κοινωνία, όπως ισχυρίζεται η ρητορική των διανοούμενων που βρίσκονται στην υπηρεσία των κυρίαρχων τάξεων.

Η εξουσία, για να απογυμνώσει από τα ηθικά της ερείσματα την σύγκρουση με το νόμο, δεν έχει άλλη επιλογή από να την ταυτίσει είτε με το έγκλημα, είτε με την ψυχοπαθολογία: Η επαναστατική στάση είναι ένας συνδυασμός από «θεαματικό σύμπλεγμα» και «συναίσθημα ενοχής» (όπως υποστηρίζει ο R. Allendry. Η απαξίωση της επαναστατικής στάσης, η ταύτισή της με πράξεις ιδιοτελείς ή ψυχοπαθολογικές δεν έχει μονάχα τον στόχο της συγκρότησης της ευρύτερης –κατά το δυνατόν- συναίνεσης στην καταστολή της αλλά, όπως θα δούμε και πιο κάτω, αποτελεί και η ίδια μια διαδικασία εκλογίκευσης αυτής της καταστολής στα μάτια των ίδιων των κυρίαρχων τάξεων.

Ο Λαμπρίδης υποστηρίζει ότι « η ψυχοπαθολογία δεν επαρκεί για να καλύψει το εκτεταμένο ιστορικό φαινόμενο που είναι η επαναστατική θεωρία και πράξη.» Αντίθετα θεωρεί ότι τόσο οι μεμονωμένες ψυχοπαθολογικές περιπτώσεις, όσο και οι τυπικές «παρεκβάσεις» που συναντώνται στο επαναστατικά κινήματα έχουν ΚΑΙ μια κοινωνιολογική εξήγηση. Από την μία αυτή η εξήγηση έχει να κάνει την αναπαραγωγή της ίδιας της ιδιαίτερης συνθήκης προνομίων διάφορων «ηγεσιών» του επαναστατικού κινήματος μέσα στο υπάρχον σύστημα (πχ ρεφορμιστές, εργατοπατέρες κλπ). Από την άλλη μεριά σχετίζεται με το γεγονός ότι ολόκληρα ρεύματα του επαναστατικού κινήματος « περικλείουν «δυνάμει» την αναπαραγωγή της βασικής σχέσης που χαρακτηρίζει το υπάρχον εκμεταλλευτικό καθεστώς, δηλαδή το διαφορισμό αποφασίζοντος και εκτελούντος, επιτασσόντος και υποτασσόμενου, αφέντη και δούλου.»

Για τον Λαμπρίδη τα συνειδητά κίνητρα είναι τα πραγματικά και επαρκή κίνητρα της επαναστατικής στάσης. Στην ερώτηση από πού πηγάζει και πώς τεκμηριώνεται αυτό το αντιθετικό στο κυρίαρχο αξιακό σύστημα, η απάντηση νομίζουμε ότι βρίσκεται, αν δούμε αυτή την συγκρότηση του ανταγωνιστικού αξιακού συστήματος ως αναπόσπαστο κομμάτι της ίδιας της διαδικασίας της ταξικής αντιπαράθεσης. Μέσα από την δική τους την εμπειρία, τόσο την ατομική όσο και αυτή που καταγράφεται ως συλλογική μνήμη, οι εκμεταλλευόμενοι και οι καταπιεσμένοι βιώνουν την αδικία που απορρέει από το κυρίαρχο Δίκαιο, αποκομίζοντας ταυτόχρονα την αίσθηση ότι η μη παραδοχή της αδικίας περνάει μέσα από την σύγκρουση με το Νόμο.

Το συναίσθημα ενοχής γεννιέται μέσα μας όταν έχουμε συναίσθηση ότι σφάλαμε, ότι παραβήκαμε κάποιον κανόνα από έναν κώδικα που για μας έχει θετική αξία. Με άλλα λόγια σε ό,τι αφορά την συγκεκριμένη προβληματική το συναίσθημα ενοχής δημιουργείται εφόσον το κυρίαρχο Δίκαιο έχει εσωτερικευθεί από τους ίδιους τους εκμεταλλευόμενους/ καταπιεζόμενους.

Όσο καταρρέει η εσωτερίκευση του Νόμου, όσο το Δίκαιο παρουσιάζεται μπροστά στα μάτια των από κάτω ως αυτό που πραγματικά είναι, δηλαδή ένα σύστημα αξιών που εκφράζει και στηρίζει την ταξική και εκμεταλλευτική δομή της κοινωνίας, τόσο το αίσθημα ενοχής εκμηδενίζεται. Μιλάμε ακριβώς για εκείνες τις περιόδους κατά τις οποίες η Εξουσία χάνει την κοινωνική της νομιμοποίηση και στηρίζεται όλο και πιο πολύ στο φόβο της τιμωρίας για να εδραιώσει την θέση της μέσα στον κοινωνικό καταμερισμό. Είναι οι περίοδοι που η καταστολή παίζει μεγαλύτερο ρόλο στη διατήρηση του υπάρχοντος από την συναίνεση. Πρόκειται ακριβώς για εκείνες τις περιόδους στην διάρκεια των οποίων η επαναστατική δυνατότητα εμφανίζεται στο προσκήνιο.

Αν και ο επαναστάτης δεν διακατέχεται από συναίσθημα ενοχής( αφού η σύγκρουση με τον Νόμο οδηγεί για αυτόν στην άρση της αδικίας), είναι αρκετά συχνό το φαινόμενο να βρεθεί στην κατάσταση της Αντινομίας, όχι φυσικά με τους εξωτερικούς νόμους, αλλά μ’ ένα άλλο αξιακό ρυθμιστικό σύστημα, αντιθετικό προς αυτούς. Όταν τα μέσα που χειρίζεται ο επαναστάτης ή οι οργανωτικές μορφές που παίρνει το επαναστατικό κίνημα δεν ταυτίζονται με τους σκοπούς του και το απελευθερωτικό περιεχόμενο που το ίδιο το επαναστατικό κίνημα αποδέχεται για τον εαυτό του, υπάρχει ο κίνδυνος «επιδιώκοντας κανείς να δώσει ανθρώπινο σχήμα στην ύπαρξη, να χάσει ο ίδιος την ανθρώπινη υπόσταση»

Αυτό το σχίσμα ανάμεσα στα μέσα και τους σκοπούς, στις μορφές και το περιεχόμενο, είναι μια ακόμα εξήγηση σε σχέση με τις «παρεκβάσεις» του επαναστατικού φαινομένου, είτε αυτές αφορούν την ιεραρχικές/ εξουσιαστικές «παρεκβάσεις», είτε τις μηδενιστικές/ ατομικιστικές. Όταν από την επαναστατική διαδικασία χαθεί η ίδια η ανθρώπινη υπόσταση και τα ηθικά ερείσματα, είναι πολύ πιο εύκολο να αναπαραχθούν οι εξουσιαστικές σχέσεις που χαρακτηρίζουν το υπάρχον εκμεταλλευτικό καθεστώς.

Ως Εκλογίκευση ορίζεται η διαδικασία που ασυνείδητα αντικαθιστά τα πραγματικά και απορριπτέα ηθικά κίνητρα με ψευδή και ηθικά αποδεκτά. Από την μεριά των κυρίαρχων τάξεων παίρνει μια «συλλογική» διάσταση μέσα από το ίδιο το Δίκαιο και το Νόμο. Το Δίκαιο δεν επικαλείται τα πραγματικά κίνητρα των κυρίαρχων τάξεων, αλλά προσπαθεί να τα αντικαταστήσει με ηθικά κίνητρα που να είναι αποδεκτά από όλη την κοινωνία. Για να μπορέσει όμως το κράτος να εμφανίσει το Δίκιο σαν κάτι που προστατεύει τα καθολικά κοινωνικά, πολιτικά και ατομικά δικαιώματα και όχι ως αυτό που είναι, δηλαδή «η νομική και επίσημη έκφραση της εκμετάλλευσης, της κυριαρχίας μιας τάξης πάνω στα λοιπά στρώματα του πληθυσμού», πρέπει να εξασφαλίσει για όλα τα μέλη της κοινωνίας τους στοιχειώδεις όρους ύπαρξης.

Είναι μέσα στις δομές της Εξουσίας που ψυχοπαθολογικές προσωπικότητες μπορούν να βρουν μέσω της εκλογίκευσης το ασφαλές και νομιμοποιημένο περιβάλλον για να εκφράσουν, χωρίς τον φόβο της τιμωρίας μάλιστα, τις σαδιστικές τους τάσεις, τις εγκληματικές παρορμήσεις, τη θηριωδία, οχυρωμένες πίσω από την ιδεολόγημα της προστασίας του νόμου και της τάξης.

Ο ρόλος της αστικής διανόησης είναι ακριβώς να συμβάλει στην εκλογίκευση των όποιων συναισθημάτων ενοχής έχει η αστική τάξη και οι φυσικοί της φορείς για την αθλιότητα της εκμετάλλευσης πάνω στην οποία στηρίζει τα προνόμια της. Εγείρεται λοιπόν «το θέμα της ηθικής και πνευματικής αθλιότητας μιας τάξης που δεν είναι δυνατόν να της διαφεύγει η βασική αλήθεια ότι η ωραία ζωή της θεμελιώνεται στην εκμετάλλευση άλλων ανθρώπων». Για να μπορέσει να αντέξει την ηθική και πνευματική της κατάπτωση η αστική τάξη έχει ανάγκη, όπως είπαμε παραπάνω, να αποδομήσει το ηθικό έρεισμα και την συνειδητή επιλογή της επαναστατικής στάσης, των αρνητών του καπιταλισμού.

Τα πρόσφατα παραδείγματα είναι πολλά: από την στάση των διανοουμένων απέναντι στην εξέγερση του περσινού Δεκέμβρη, μέχρι τους διανοούμενους- υπερασπιστές των εκδόσεων ΑΓΡΑ.

Το Δίκαιο, για να μπορέσει να εξασφαλίσει τους κοινωνικούς όρους μέσα στους οποίους πραγματοποιείται η εκμετάλλευση, πρέπει να εμφανίζεται ως αταξικό. Να στέκεται «αμερόληπτα» απέναντι στους «κοινωνικούς εταίρους», που εμφανίζονται απέναντι του ως άτομα ή ως πολίτες ενός έθνους, και όχι ως ταξικά υποκείμενα συσχετιζόμενα μεταξύ τους με κοινωνικές σχέσεις εκμετάλλευσης και εξουσίας. Αποκρύπτοντας τον ταξικό χαρακτήρα των κοινωνικών σχέσεων δημιουργεί την ψευδαίσθηση της ισονομίας και της ισότητας.

Το Δίκαιο είναι επίσης πεδίο καταγραφής των ταξικών συσχετισμών. Όταν αυτοί οι συσχετισμοί ανατρέπονται προς την μια ή την άλλη μεριά, το υφιστάμενο Δίκαιο υπόκειται σε μια έμπρακτή κριτική μέχρι να ισορροπήσει στην καταγραφή των νέων ταξικών συσχετισμών. Παρόλα αυτά το Δίκαιο ως καταγραφή των ταξικών συσχετισμών παραμένει ετεροβαρές: υποβαθμίζει τους συσχετισμούς υπέρ των εκμεταλλευόμενων και ενισχύει τους συσχετισμούς υπέρ των εκμεταλλευτών.

Το κράτος, ως μορφή οργάνωσης της αστικής τάξης, για να μπορέσει να διαφυλάξει τους εκμεταλλευτικούς όρους της, προσπαθεί να συγκροτήσει όχι μόνο το μονοπώλιο της βίας, το οποίο στηρίζεται πάνω στο Δίκαιο, αλλά και το μονοπώλιο της έμπρακτης κριτικής του ίδιου του Δικαίου, δηλαδή της κατάλυσης του νόμου, όταν αυτός είναι ασύμβατος με τα συμφέροντα που το κράτος εκπροσωπεί.

Η αντίφαση του κράτους να καταλύει το Δίκαιο - από το οποίο εννοείται ότι πηγάζει και η νομιμοποίηση του- «λύνεται» μέσω της εκλογίκευσης που ακούει στο όνομα « σωτηρία της πατρίδας».

Παρασκευή, 26 Μαρτίου 2010

Μαλάκας δεν γεννιέσαι, γίνεσαι.



Η παρέλαση δεν αποτελεί φόρο τιμής στους αδικοχαμένους
νεκρούς των πολέμων. Πολέμων που οι κυβερνήσεις δημιούργησαν για να
εξυπηρετήσουν τα ιμπεριαλιστικά και οικονομικά τους συμφέροντα αδιαφορώντας για
την ανθρώπινη ζωή. Είναι καθαρά προώθηση του μιλιταρισμού, του εθνικισμού και
του ρατσισμού. Ο λαός ανήκει στο λαό, σε καμία κυβέρνηση, σε καμία εξουσία. Σαν
τους στρατιώτες κι οι μαθητές γίνονται ένστολοι καιχαιρετούν την εξουσία, επειδή έτσι τους
«δίδαξαν». Και όλα αυτά, από κυβερνήσεις που «υποστηρίζουν» τη δημοκρατία, την
ελευθερία και την ισότητα.

Για ποια δημοκρατία μιλάν.Αυτή
που κρατάει κατάλοιπα της δικτατορίας του Μεταξά και της χούντας των
συνταγματαρχών; Έχουμε 2010 και είμαστε η μοναδική χώρα στην Ευρώπη που εξακολουθεί
να συντηρεί το θεσμό των παρελάσεων σε κάθε γωνιά της Ελλάδας, στην προσπάθεία
της να αναβιώσει τον εθνικισμό.Για ποια ελευθερία μιλάνε.
Ο μαθητής περνά με στρατιωτικό βήμα, υπό τους ήχους εμβατηρίων, ίδιος με όλους
τους άλλους, λόγο στολής, και χαιρετά το αποκορύφωμα της αηδίας: κυβέρνηση –
εκκλησία – στρατό.
Κατάργησαν
τις σχολικές ποδιές αλλά ξαναεμφανίζονται κάθε χρόνο στις παρελάσεις με τη
μορφή της στολής, ώστε να καλυφθείκάθε
προσωπικό στοιχείο στην εξωτερική εμφάνιση και να βάλει μαθητές και μαθήτριες
στη νοοτροπία του κοπαδιού.Για ποια ισότητα μιλάνε;
Αυτή που διαχωρίζει τους αριστούχους από τους μη, και τα αγόρια από τα κορίτσια;
Μπροστά στις παρελάσεις οι αριστούχοι (σημαιοφόρος/παραστάτες) και ακολουθεί
στοιχισμένο το μπουλούκι των μη αριστούχων. Κι ενώ τα σχολεία είναι μεικτά,
στις παρελάσεις γίνεται διαχωρισμός αγοριών-κοριτσιών. Για τα κορίτσια δε, το
στερεότυπο της φούστας δε λέει να σπάσει.
Έχουμε νιώσει τη «δημοκρατία» τους στο πετσί μας. Ξέρουμε
τι προσδοκά να προωθήσει η εξουσία μέσα από τις παρελάσεις. Αντιλαμβανόμαστε
την παγίδα τους και για αυτό τις «φτύνουμε» μαζί με ό,τι αυτές
εκπροσωπούν.

Πέμπτη, 25 Μαρτίου 2010

Ωδή στον Che


Η οθόνη βουλιάζει, σαλεύει το πλήθος
εικόνες ξεχύνονται με μιας.
Πού πας, παλικάρι, ωραίο σαν μύθος
κι ολόισια στο θάνατο κολυμπάς;

Και όλες οι αντέννες μιας γης χτυπημένης,
μεγάφωνα και ασύρματοι από παντού
γλυκά σε νανουρίζουν, κι εσύ ανεβαίνεις
ψηλά στους βασιλιάδες τ' ουρανού.

Ποιος στ' αλήθεια είμαι εγώ, και πού πάω
με χίλιες δυο εικόνες στο μυαλό;
Οι προβολείς με στραβώνουν και πάω
και γονατίζω και το αίμα σου φιλώ.

Πού πας παλικάρι; πομπές ξεκινούνε
κι οι σκλάβες σου ουρλιάζουν στο βωμό.
Ουρλιάζουν τα πλήθη, καμπάνες ηχούνε
κι ο ύμνος σου τραντάζει το ναό.

Ποιος στ' αλήθεια είμαι εγώ, και πού πάω
με χίλιες δυο εικόνες στο μυαλό;
Οι προβολείς με στραβώνουν και πάω
και γονατίζω και το αίμα σου φιλώ.


Τετάρτη, 24 Μαρτίου 2010

Επίσκεψη ΣΥΡΙΖΑ στον προφυλακισμένο Μάριο Ζ.











Δελτίο Τύπου



Μετά την επισκεψή τους σήμερα το πρωί στον Κορυδαλλό οι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ Ηρώ Διώτη και Θοδωρής Δρίτσας δήλωσαν:

Εκφράζουμε την αλληλεγγύη μας στο Μάριο Ζέρβα, ζητάμε την άμεση αποφυλάκισή του και την κατάργηση, σύμφωνα και με τις εξαγγελίες του Υπουργού Δικαιοσύνης, του ΄΄κουκουλονόμου΄΄».

Οι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ συμπλήρωσαν :

«Τη μέρα της Γενικής Απεργίας, η Ελληνική Αστυνομία απο την πρώτη στιγμή εγκαινίασε τυφλή καταστολή, χτυπώντας Σωματεία και πολίτες που διαδήλωναν. Σε όλες τις τελευταίες κινητοποιήσεις διαπιστώνουμε αναβάθμιση της καταστολής, από τα χημικά στον Μανώλη Γλέζο, μέχρι ξυλοδαρμούς διαδηλωτών και επιθέσεις σε μπλοκ εργαζομένων. Μέσα σʼ αυτή τη συγκυρία της κρίσης και δεδομένων των μέτρων της κυβέρνησης, φαίνεται ότι στόχος της πολιτικής ηγεσίας είναι ο εκφοβισμός της κοινωνίας και των πολιτών, ώστε να μη συμμετέχουν σε διαδηλώσεις και μαζικές απεργίες.

Πρώτη φορά τα τελευταία χρόνια -σε γενική απεργία- συλλαμβάνεται διαδηλωτής και προφυλακίζεται, με βάση ένα έωλο κατηγορητήριο που στηρίχτηκε σε κατασκευασμένες καταθέσεις αστυνομικών, ενώ μεγάλος αριθμός αυτοπτών μαρτύρων βεβαιώνει ότι ο Μάριος Ζέρβας, δεν έχει σχέση με τις κατηγορίες που του αποδίδονται. Είναι πολύ συχνό φαινόμενο οι δικαστικές αρχές να θεωρούν αδιαμφισβήτητη την άποψη της αστυνομίας, γιʼ αυτό και εύκολα ο ανακριτής προφυλάκισε το Μάριο Ζέρβα, ενώ δημιουργεί αλγεινή εντύπωση η καταχρηστική επιλογή της προφυλάκισης και πως ενώ υπάρχουν εγκύκλιοι και οδηγίες προς την αντίθετη κατεύθυνση, γίνονται αυθαίρετες ερμηνείες σε βάρος κατηγορουμένων διαδηλωτών».



Το Γραφείο τύπου

Οι αρχές του Ravachol

Ενώ βρισκόταν στη φυλακή, το παρακάτω ντοκουμέντο υπαγορεύτηκε στην αστυνομία από τον Ραβασόλ. Παρέμεινε αδημοσίευτο μέχρι που ο ιστορικός του Γαλλικού αναρχικού κινήματος Ζαν Μαιτρόν το ανακάλυψε στα Αρχεία της Παρισινής Αστυνομίας το 1964.


 O άνωθεν, αφού έφαγε το συσσίτιό του, μας είπε τα εξής:

“Μessieurs, είναι συνήθειο, όπου κι αν είμαι, να κάνω προπαγάνδα. Ξέρετε τί είναι αναρχισμός;”

Απαντήσαμε ”Όχι” στην ερώτηση.

“Δε μ’ εκπλήσσει”, απάντησε. “Η εργατική τάξη που, όπως εσείς, είναι αναγκασμένη να δουλεύει για να βγάζει το ψωμί της, δεν έχει χρόνο ν’ αφιερώσει στην ανάγνωση των φυλλαδίων που της δίνονται. Το ίδιο ισχύει για σας.

“Αναρχία είναι η κατάργηση της ιδιοχτησίας.

“Υπάρχουν αυτή τη στιγμή πολλά άχρηστα πράγματα· πολλά επαγγέλματα είναι επίσης άχρηστα, λογουχάρη, τα λογιστικά. Με την αναρχία δεν υπάρχει πια ανάγκη για περισσότερα χρήματα, καμμιά επιπλέον ανάγκη για τήρηση βιβλίων και των άλλων μορφών απασχόλησης που απορρέουν απ’ αυτά.

“Υπάρχουν αυτή τη στιγμή πάρα πολλοί πολίτες που υποφέρουν ενώ άλλα κολυμπούν στη χλιδή, στην αφθονία. Η κατάσταση αυτή δεν μπορεί να συνεχιστεί·  όλοι θα πρέπει να κερδίζουμε απ’ την υπεραξία των πλουσίων·  αλλ’ ακόμα περισσότερο ν’ αποκτήσουμε, όπως αυτοί, ό,τι είναι αναγκαίο. Στη σημερινή κοινωνία, δεν είναι δυνατόν να φθάσουμε σ’ αυτό το στόχο. Τίποτα, ούτε ακόμα η φορολογία του εισοδήματος, θα μπορούσε ν’ αλλάξει την όψη των πραγμάτων. Παρόλα αυτά, το μεγαλύτερο μέρος των εργαζομένων πιστεύει ότι αν ενεργήσουμε μ’ αυτό τον τρόπο, τα πράγματα θα βελτιωθούν. Είναι λάθος να σκεφτόμαστε έτσι. Αν φορολογήσουμε τον ιδιοχτήτη, θ’ αυξήσει τα ενοίκιά του και μ’ αυτό τον τρόπο θα φροντίσουμε για κείνους που υποφέρουν να πληρώνουν τα νέα τέλη που τους επιβάλλονται. Σε κάθε περίπτωση, κανένας νόμος δεν μπορεί ν’ αγγίξει τους ιδιοχτήτες, απ’ το νάναι κύριοι των εμπορευμάτων τους, δεν μπορούμε να τους εμποδίσουμε να κάνουν ό,τι θέλουν μ’ αυτά. Τί θα πρέπει να γίνει, τότε; Εξαλείψτε την ιδιοχτησία κι, έτσι, εξαφανίζονται αυτοί που τα παίρνουν όλα. Αν αυτή η κατάργηση γίνει εφικτή, θ’ απαλλαγούμε επίσης κι απ’ τα χρήματα, ώστε θ’ αποτραπεί οποιαδήποτε ιδέα συσσώρευσης, που θ’ αναγκάσει την επιστροφή στο υπάρχον καθεστώς.

“Στην ουσία το χρήμα είναι η πηγή για όλες τις διαφωνίες, για όλα τα μίση, για όλες τις φιλοδοξίες· είναι, με μια λέξη, ο δημιουργός της ιδιοχτησίας. Το εν λόγω μέταλλο, στην πραγματικότητα, δεν έχει τίποτα, παρά μια συμφωνία πάνω στην τιμή, που δημιουργήθηκε απ’ τη σπανιότητά του. Αν δεν είμασταν πια υποχρεωμένοι να δώσουμε κάτι σαν αντάλλαγμα γι’ αυτά τα πράγματα που χρειαζόμαστε για να ζήσουμε, ο χρυσός θα έχανε την αξία του και κανείς δε θα τον αναζητούσε. Ούτε θα μπορούσαν κάποιοι να πλουτίζουν, γιατί τίποτα απ’ ό,τι θα συσσώρευαν δε θα μπορούσε να χρησιμεύσει για την απόκτηση μιας καλύτερης ζωής απ’ ό,τι των άλλων. Δε θα υπάρχει πια καμμιά ανάγκη για νόμους, καμμιά ανάγκη γι’ αφεντικά.

“Όσο για τις θρησκείες, θα έχουν καταστραφεί, γιατί η ηθική επιρροή τους δε θα έχει πια κανένα λόγο ύπαρξης. Δε θα υπάρχει πια η ανοησία να πιστεύεις σ’ ένα Θεό που δεν υπάρχει, δεδομένου ότι μετά θάνατο τα πάντα τελειώνουν. Γι’ αυτό θα πρέπει να κρατηθούμε επίμονα στη ζωή, αλλ’ όταν λέω ζωή εννοώ ζωή, πράγμα που δε σημαίνει δουλεία όλη την ημέρα για να παραπαχαίνουν τ’ αφεντικά και, ενώ κάποιος λοιμοκτονεί, να γινόμαστε οι δημιουργοί της δικής τους ευημερίας.

“Τ’ αφεντικά δεν είναι απαραίτητα, αυτοί οι άνθρωποι που η οκνηρία τους συντηρείται με τη δουλεία μας· καθένας πρέπει να γίνεται χρήσιμος για την κοινωνία, μ’ αυτό εννοώ να εργάζεται σύμφωνα με την ικανότητα και την κλίση του. Μ’ αυτό τον τρόπο, ένας θα μπορούσε να είναι φούρναρης, ένας άλλος καθηγητής, κτλ. Σύμφωνα μ’ αυτή την αρχή, η εργασία θα μειωνόταν, κι ο καθένας μας θα είχε μόνο μία ή δύο ώρες εργασία τη μέρα. Ο άνθρωπος, που δεν είναι σε θέση να παραμείνει χωρίς κάποια μορφή ενασχόλησης, θα έβρισκε την περίσπασή του στην εργασία· δε θα υπήρχαν τεμπέληδες, κι αν υπήρχαν, θάταν τόσο λίγοι που θα μπορούσαμε να τους αφήσουμε στην ησυχία τους και, αναντίρρητα, θα τους αφήναμε να ζουν απ’ την εργασία των άλλων.

“Δεδομένου ότι δεν υπάρχουν πια νόμοι, ο γάμος θα καταστρεφόταν. Θα ενωνόμασταν με τη φυσική προδιάθεση, κι η οικογένεια θα στηριζόταν στην αγάπη του πατέρα και της μητέρας για τα παιδιά τους. Λογουχάρη, αν μια γυναίκα δεν αγαπούσε πια αυτόν που είχε επιλέξει ως σύντροφο, θα μπορούσε να χωρίσει απ’ αυτόν και να δημιουργήσει μια νέα μορφή σχέσης. Με μια λέξη, πλήρης ελευθερία να ζήσουμε μ’ αυτούς που αγαπάμε. Στην περίπτωση που απλά παρέθετα ότι υπήρχαν παιδιά, η κοινωνία θα τα ανέτρεφε, δηλαδή, εκείνοι που θ’ αγαπούν τα παιδιά θα τ’ αναλάβουν.

“Μ’ αυτήν την ελεύθερη ένωση, δε θα υπάρχει πια πορνεία. Κρυφές ασθένειες δε θα υπήρχαν πια, αφού αυτές γεννιούνται μόνο απ’ την κατάχρηση της επαφής των δύο φύλων· κατάχρηση στην οποία οι γυναίκες αναγκάζονται να υποβληθούν, εφόσον οι σημερινές συνθήκες της κοινωνίας τους υποχρεώνουν να το κάνουν αυτό σαν δουλειά με σκοπό να επιβιώσουν. Δεν είναι απαραίτητα τα χρήματα για να ζήσουν, να τα κερδίζουν με οποιοδήποτε κόστος;

“Σύμφωνα με τις αρχές μου, τις οποίες δεν μπορώ σε τόσο λίγο χρόνο ν’ αναφερθώ σ’ όλες τους τις λεπτομέρειες, ο στρατός δε θα έχει πια κανένα λόγο ύπαρξης, εφόσον δε θα υπάρχουν πια χωριστά έθνη· η ιδιωτική περιουσία θα καταστρεφόταν, κι όλα τα έθνη θα έχουν προσχωρήσει σ’ ένα, τη λεγόμενη Οικουμένη.

“Όχι πια πόλεμος, όχι πια φιλονικίες, όχι πια ζήλια, όχι πια κλεψιά, όχι πια δολοφονία, όχι πια δικαστικό σύστημα, όχι πια αστυνομία, όχι πια διοίκηση.

“Οι αναρχικοί δεν έχουν ακόμα υπεισέλθει σε λεπτομέρειες σχετικά με τη συγκρότητή τους: κοντός ψαλμός αλληλούια. Σήμερα οι αναρχικοί είναι αρκετοί ώστε να ανατρέψουν τη σημερινή τάξη πραγμάτων, κι αν αυτό δεν έχει ακόμα συμβεί, είναι διότι πρέπει να ολοκληρώσουμε τη διαπεδαγώγηση των οπαδών, να δώσουμε ζωή σ’ αυτούς με την ενέργεια και την ακλόνητη θέληση ώστε να βοηθήσουν στην πραγματοποίηση των σχεδίων τους. Το μόνο που χρειάζεται γι’ αυτό είναι μια σπρωξιά, που κάποιος θα τους βοηθήσει να το συνειδητοποιήσουν κι η επανάσταση θα λάβει χώρα.

“Αυτός που ανατινάζει σπίτια έχει σα στόχο την εξόντωση όλων εκείνων που, απ’ την κοινωνική θέση ή απ’ τις πράξεις τους, είναι επιβλαβείς για την αναρχία. Αν μπορούσε να επιτεθεί ανοιχτά σ’ αυτούς τους ανθρώπους χωρίς να φοβάται την αστυνομία, κι έτσι για το κεφάλι του, δε θα καταστρέφαμε τα σπίτια τους μ’ εκρηκτικούς μηχανισμούς, που θα μπορούσαν να σκοτώσουν μαζί μ’ αυτούς τις εξαθλιωμένες τάξεις που έχουν στην υπηρεσία τους.”

1892

Μετάφρ. aixmi

http://aixmi.wordpress.com/2009/04/28/ravachol-οι-αρχές-μου/

Τρίτη, 23 Μαρτίου 2010

Επιστολή από: Επόμενο υποψήφιο Μάριο Ζ.

Είμαι ένα πειραματόζωο στο πείραμα που λέγεται «δημοκρατία».

Είμαστε σε «χρεωκοπία» άρα ΔΕΝ πρέπει ν’ αντιδρώ.

ΔΕΝ πρέπει ν΄αντιδρώ άρα ΔΕΝ συμμετέχω σε πορείες.

ΔΕΝ συμμετέχω σε πορείες άρα ΔΕΝ με συλλαμβάνουν.

ΔΕΝ με συλλαμβάνουν άρα ΔΕΝ είμαι ένοχος.

ΔΕΝ είμαι ένοχος άρα ΔΕΝ με προφυλακίζουν.

ΔΕΝ με προφυλακίζουν και... Είμαι ένα πειραματόζωο στο πείραμα που λέγεται «δημοκρατία»...



Είμαι ένα πειραματόζωο στο πείραμα που λέγεται «δημοκρατία».

ΔΕΝ είμαστε σε «χρεωκοπία» και θέλω ν’ αντιδράσω.

Θέλω ν΄αντιδράσω άρα συμμετέχω σε πορείες.

Συμμετέχω σε πορείες άρα με συλλαμβάνουν.

Με συλλαμβάνουν άρα είμαι ένοχος.

Είμαι ένοχος άρα με προφυλακίζουν.

Με προφυλακίζουν και ΔΕΝ είμαι πια πειραματόζωο,

αλλά ένας άνθρωπος που μόλις έμαθε πως ΔΕΝ ζεί σε «δημοκρατία».

2η επιστολή του Μάριου Ζ. από τον κορυδαλλό

Α’ ΠΤΕΡΥΓΑ ΚΟΡΥΔΑΛΛΟΥ
21.03.2010

Πέντε βράδια μετά τον εγκλεισμό μου στον Κορυδαλλό και παραμένω κι εγώ θεατής σε αυτό το βρώμικο παιχνίδι που έχει στηθεί εις βάρος μου. Δεν καταλαβαίνω αν το μίσος μεγαλώνει ή η μοναξιά με καταρρακώνει. Βρίσκομαι άδικα εδώ μέσα και δεν γνωρίζω που και πως να το φωνάξω. Ευτυχώς υπάρχουν κάποιοι καλοί άνθρωποι εκεί έξω που το φωνάζουν και για μένα.

Τι θα γίνει με αυτό το ‘’αστείο ‘’ τελοσπάντων ; Θα δωθεί ένα τέλος τώρα, που θα μπορούσε να σημάνει ένα τέλος και για τους υπόλοιπους; Είναι κρίμα νέοι άνθρωποι να μην μπορούν να είναι ελεύθεροι να δημιουργήσουν κι να προσφέρουν. Εάν ένα τέτοιο κόσμο θέλετε, με μεθόδους τις οποίες βιώνω εδώ και κάποιες μέρες, το καταφέρνετε. Αλλά το πουλί ακόμα και στο κλουβί πετάει γιατί έχει φτερά και νου. Μην το τσακίζετε άλλο.

Κάποιος να στείλει την αγάπη μου και δύο μπουρμπουλήθρες στα παιδάκια μου στο κολυμβητήριο. Θα είναι ίσως το πιο δύσκολο απ’ όλα να τους εξηγήσω τι συνέβη. Να συνεχίσουν να χτυπάνε πάντα δυνατά τα ποδαράκια τους, για να ξεφύγουν απ’ αυτούς που δεν φροντίζουν για ένα καλύτερο μέλλον γι’ αυτά.

Μάριος Ζ.

Δευτέρα, 22 Μαρτίου 2010

Αντιρατσιστική συγκέντρωση

Τριπλή ανάληψη ευθύνης

ΔΙΛΗΜΜΑΤΑ ΣΕ ΚΑΙΡΟ ΠΟΛΕΜΟΥ




  ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΕΠΙ ΤΟΥ ΓΕΝΙΚΟΥ ΚΑΙ ΟΡΙΣΜΕΝΕΣ ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΕΙΣ

               Συχνά μέσα στο κοινωνικό περιβάλλον των καπιταλιστικών καθεστώτων, εμφανίζονται και εξελίσσονται φαινόμενα περίπλοκα και δύσκολα διαχειρίσιμα από το σύστημα. Η αντιμετώπισή τους είναι ένα διαρκές στοίχημα για την κυριαρχία. Δεν είναι μόνο οι ιδιάζουσες  συνθήκες γένεσης και προέλευσης τέτοιων φαινομένων (που ως επί τω πλείστο διαφέρουν μεταξύ τους) αλλά και οι πολύπλευρες συνέπειες που προκαλούν σε διαφορετικά κομμάτια του πληθυσμού. Το μεταναστευτικό ζήτημα είναι από τα πιο χαρακτηριστικά παραδείγματα  ως προς την εμφάνιση ,την εξέλιξη  αλλά και την αντιμετώπισή του. Οι μετανάστες εμφανίζονται  κατά κύματα  στην Ελλάδα τη δεκαετία του 90. Προέρχονται κυρίως από την Αλβανία και φτάνουν στο ελληνικό έδαφος σε μια εποχή μεγάλων κοινωνικών εξελίξεων. Το ανατολικό μπλοκ καταρρέει, τα Βαλκάνια αποσταθεροποιούνται και η Ελλάδα αναδεικνύεται ως η μοναδική σταθερή δύναμη στη βαλκανική χερσόνησο, σε μια περίοδο που επιχειρεί να ανακάμψει από τα δικά της δημοσιονομικά προβλήματα. Το σύστημα κλυδωνίζεται από πολιτικούς χειρισμούς των προηγούμενων χρόνων και τα ταμεία του κράτους έχουν μεγάλο έλλειμμα (οικονομικά σκάνδαλα του 89). Στη δύσκολη αυτή περίοδο το κράτος θα ανοίξει τα σύνορά του στην Αλβανία και θα υποδεχτεί πλήθος Αλβανών και βορειοηπειρωτών οι οποίοι θα κατακλύσουν αρχικά το ελληνικό ύπαιθρο. Η μεγάλη μετακίνηση του ντόπιου πληθυσμού αφήνει πίσω της την ελληνική επαρχία σε συνθήκες εγκατάλειψης. Οι μετανάστες θα αξιοποιηθούν και θα προσφέρουν κατά πολύ στην ανάπτυξη της. Παράλληλα θα καλύψουν τις άδειες θέσεις εργασίας στα χειρωνακτικά επαγγέλματα, που οι Έλληνες τα  εγκαταλείπουν για πιο καλά αμειβόμενα που αφορούν την ανάπτυξη του τριτογενή τομέα παραγωγής. Παρουσιάζεται λοιπόν μεγάλη εξέλιξη στην προσφορά υπηρεσιών και στην ασύδοτη επένδυση σε χιλιάδες μικροεπιχειρήσεις. Το ελληνικό κράτος στη συνέχεια και ενώ η οικονομία του ανακάμπτει θα κλείσει ξανά τα σύνορα τόσο στους αλβανούς όσο και σε όλους τους μετανάστες που πλέον καταφθάνουν από όλο το φάσμα του ανατολικού μπλοκ .Θα αναγκάσει με αυτόν τον τρόπο χιλιάδες μετανάστες σε καθεστώς παρανομίας, οι οποίοι χωρίς απαιτήσεις, δικαιώματα, και χωρίς καν να γνωρίζουν τη γλώσσα θα αποτελέσουν το πιο εκμεταλλεύσιμο φτηνό εργατικό δυναμικό που έχει γνωρίσει ποτέ η χώρα. Έτσι η ανάπτυξη της οικονομίας θα βουτηχτεί αρκετές φορές στο αίμα εκατοντάδων νεκρών σε εργατικά ατυχήματα. Ο ελληνικός καπιταλισμός θα αποτελέσει ένα μικρό θαύμα ανάπτυξης παρόμοιο του Γερμανικού (τηρουμένων βέβαια των αναλογιών) που πραγματοποιήθηκε πριν χρόνια. Η ανάπτυξη  της αγροτικής οικονομίας και του κατασκευαστικού τομέα θα συνοδευτεί και από την εισροή μαύρου χρήματος που προέρχεται από κυκλώματα που ασχολούνται με λαθρεμπόριο όπλων, ναρκωτικών δουλεμπόριο και trafficking. Ταεπόμενα  χρόνια χιλιάδες μετανάστες προερχόμενοι από χώρες της Αφρικής και της Ασίας  , που κλυδωνίζονται από πολέμους οικονομικών συμφερόντων, εμφύλιες διαμάχες και δικτατορίες, καταφτάνουν στο ελληνικό έδαφος  που λόγω της στρατηγικής γεωγραφικής τοποθεσίας του αποτελεί μαζί με την Ιταλία το σταυροδρόμι για την Ευρώπη.         

      Το ελληνικό κράτος εκμεταλλευόταν για χρόνια τους μετανάστες αλλά δεν είχε κανενός είδους υποδομή  για να “υποδεχτεί” τέτοιας εμβέλειας μεταναστευτική εισροή. Συνεχώς σημειώνονται θάνατοι στα σύνορα με την Τουρκία στον Έβρο, ενώ νεκροί, ανάμεσά τους και παιδιά, ανασύρονται στις ακτές του Αιγαίου. Η Ελλάδα αποτελεί το “μαύρο παράδειγμα” στην Ευρωπαϊκή Ένωση για τη μεταναστευτική πολιτική της. Οι μετανάστες συγκεντρώνονται σε καταυλισμούς στα λιμάνια και καταφεύγουν σε εγκαταλελειμμένα κτίρια όπου διαμένουν ασφυκτικά σε άθλιες συνθήκες.       

    Στον αντίποδα αυτή της κατάστασης, αλλά κυρίως λόγω ευρωπαϊκών πιέσεων και αντίστοιχων οικονομικών ανταλλαγμάτων (παροχή κοινοτικών κονδυλίων) κατασκευάζονται τα πρώτα κέντρα “φιλοξενίας” μεταναστών. Τα κέντρα αυτά ουσιαστικά αποτελούν στρατόπεδα συγκέντρωσης που δε διαφέρουν σε τίποτα από κρατητήρια και κανονικές φυλακές “διαμονής” αορίστου χρόνου.
                           
                           ΜΑΛΑΚΑΣ ΔΕΝ ΓΕΝΝΙΕΣΑΙ  ΓΙΝΕΣΑΙ
      
      Ο ρατσισμός στην Ελλάδα με τον ερχομό του πρώτου μεταναστευτικού ρεύματος ( κυρίως Αλβανών και βορειοηπειρωτών) εκφράζεται μέσω της πατριωτικής υπεροψίας με μικρές έντονες δόσεις εθνικισμού.     
      Οι νεοέλληνες εκείνη την χρονική στιγμή συμμετέχουν με έπαρση στο ευρωπαϊκό όραμα της Ε.Ο.Κ, στην τάση του γρήγορου νεοπλουτισμού και στον καπιταλιστικό εκσυγχρονισμό της ελληνικής οικονομίας ( διαφημίσεις, τριτογενής τομέας , ιδιωτικές επιχειρήσεις).     
       Από την άλλη οι Αλβανοί προέρχονται από την κομμουνιστική κοινωνία της κλειστής οικονομίας του Χότζα, στερημένοι από καταναλωτικά αγαθά και άβγαλτοι στις κοσμοπολίτικες ανέσεις  δυτικού τύπου. Αυτή η συνθήκη ενισχύει τη διαμόρφωση κοινωνικών εικόνων που τις ενσαρκώνουν με πιστότητα και οι δύο πλευρές. Από τη μία  οι Έλληνες γίνονται οι ιδιοκτήτες του “μαγικού κόσμου” της οικονομίας των υπηρεσιών και των καταναλωτικών εικόνων και από την άλλη οι Αλβανοί υποβιβάζονται σε ανθρώπους δεύτερης κατηγορίας και η εθνικότητά τους γίνεται βρισιά και ανέκδοτα.  Ταυτόχρονα οι περισσότεροι Αλβανοί γεμίζουν με απληστία απέναντι στα πρωτόγνωρα για αυτούς καταναλωτικά “αγαθά” που αντικρίζουν στις οθόνες και στις βιτρίνες και κοιτούν να τα αποκτήσουν με κάθε τρόπο.        
        Έτσι όλοι προσπαθούν να αποταμιεύσουν χρήματα για να κερδίσουν το “μαγικό εισιτήριο” των καπιταλιστικών ανέσεων. Άλλοι δουλεύουν δωδεκάωρα ανασφάλιστα στην οικοδομή και το ύπαιθρο ενώ άλλοι διαλέγουν τον πιο “σύντομο” δρόμο ενισχύοντας το εισόδημά τους μέσω διαρρήξεων και μικρο κλοπών με όλη τη βία των απωθημένων της υποβάθμισης που κουβαλούν, συχνά ως αποτέλεσμα της “ελληνικής φιλοξενίας”.         
        Έτσι συχνά η λέξη <Αλβανοί> ταυτίζεται με τον κλέφτη, το βιαστή, τον εγκληματία. Κι όλα αυτά σε έντονα γαλανόλευκα χρώματα τιμής ένεκεν του αλυτρωτισμού  της Βορείου Ηπείρου που προωθείται εκείνη την εποχή από τα ΜΜΕ. Η υπόθεση της ΜΑΒΗ (ένοπλη επιδρομή Ελλήνων ακροδεξιών που κατέληξε με εκτέλεση Αλβανών στρατιωτών) όπως και η περίπτωση του σμηνάρχου Βρακά (ρίψη εθνικιστικών φέιγ βολάν επί αλβανικού εδάφους με ψεκαστικό αεροπλάνο) αποτελούν το  ακροδεξιό φάλτσο μιας εποχής που ο εθνικός αλυτρωτισμός είναι ορατός και διάχυτος στα “ελληνικά νοικοκυριά”, στις ταβέρνες, στα καφενεία, στους δρόμους και στις πλατείες.         
        Από την άλλη μεριά οι Αλβανοί ως αποδέκτες αυτής της υποτίμησης και ως απάντηση στο ρατσισμό που δέχονται, ξεκινούν να υπερασπίζονται το δικό τους εθνικισμό. Ο νόθος μεγαλοϊδεατισμός  για τη μεγάλη Αλβανία, ο δικός τους αλυτρωτισμός με την περιοχή της Τσαμουριάς, ο αμερικάνικης έμπνευσης UCK, μέχρι και οι πανηγυρισμοί με Αλβανικές σημαίες στην Ομόνοια για την ποδοσφαιρική νίκη εναντίον της εθνικής Ελλάδος είναι μερικά παραδείγματα για το που θέτει ο καθένας τα σύνορα στο μυαλό του, είτε από τη μεριά των “δυνατών” είτε από τη μεριά των “αδύναμων”.      
       Το δεύτερο μεταναστευτικό ρεύμα από τις ανατολικές χώρες ήταν λιγότερο μαζικό και επισκιάστηκε από το πρώτο. Αρκετοί, κυρίως ομογενείς από τις σοβιετικές δημοκρατίες δημιουργούν τις δικές τους συνοικίες ( π.χ.Ρωσοπόντιοι στη Θεσσαλονίκη και στο Μενίδι) διατηρούν την οικογενειακή πατριαρχία και αναπτύσσουν τη δική τους γκετοποιημένη παραβατικότητα. Συχνά η αντιμετώπισή τους θυμίζει το ρατσισμό που βίωναν οι μικρασιάτες και οι βλάχοι ως εσωτερικά μεταναστευτικά φύλα. Υποτίμηση με κατανόηση.      
       Αντίθετα το τρίτο μεταναστευτικό ρεύμα (Αφγανοί, Ιρακινοί, Πακιστανοί, Αφρικανοί) διαμόρφωσε ένα νέο πεδίο σχέσεων. Τώρα ο ρατσισμός κάνει στροφή και από “εθνικιστικός” γίνεται “πολιτισμικός” Η πλειοψηφία των Ελλήνων αντιμετωπίζει τους νέους μετανάστες με πολιτισμική υπεροψία. Σε αντίθεση με τους Αλβανούς και τους εκατέρωθεν αλυτρωτισμούς λόγω “γειτονικών συμπλεγμάτων”, οι χιλιάδες καινούργιοι μετανάστες έχουν “ ξένη” πολιτισμική κουλτούρα, θρησκευτικό φανατισμό, έντονα διαφορετικά φυλετικά χαρακτηριστικά και εξαθλιωμένο βιοτικό επίπεδο. Επίσης για τους περισσότερους από αυτούς, η Ελλάδα δεν είναι ο προορισμός τους αλλά ο ενδιάμεσος σταθμός προώθησής τους. (πχ καταυλισμός στο λιμάνι της Πάτρας). Αυτό τους μετατρέπει συχνά σε αγέλες που κινούνται παρασιτικά λόγω της προσωρινότητας της διαμονής τους και προκαλεί τις αντίστοιχες εντάσεις με το ντόπιο στοιχείο.             
      Όσο για αυτούς που παραμένουν  στην Ελλάδα, οι περισσότεροι δε θέλουν να “ ελληνοποιηθούν” πολιτισμικά παρά μόνο στα χαρτιά της νομιμότητας. Για αυτό από πολύ νωρίς φτιάχνουν δικά τους γκέτο ( Αιγάλεω, Ν. Κόσμος, Κολωνός, Πατήσια), δικά τους μαγαζιά, δικούς τους θρησκευτικούς  τόπους λατρείας, δική τους μαφία. Φυσικά μεταξύ τους ανθεί ο εσωτερικός εθνικισμός κουβαλώντας όλα τα κατάλοιπα των χωρών από τις οποίες προέρχονται που οδηγεί συχνά σε συμπλοκές και μαχαιρώματα (πχ Ινδοί εναντίον Πακιστανών). Επίσης αντιστρέφουν τη ρατσιστική υποτίμηση που δέχονται από τους Έλληνες με επιθετικές συμπεριφορές στις περιοχές τους, εναντίον όποιου δεν είναι δικός τους. Περιστατικά όπως η  επίθεση σε σπίτι Πακιστανών στον Κολωνό ή οι συμπλοκές στο Αιγάλεω είναι το αποτέλεσμα νεολαιίστικων τσαμπουκάδων και όχι καθοδηγούμενες επιθέσεις φασιστών. Αυτό φαίνεται από τον τρόπο επίθεσης ( οι περισσότεροι δράστες είναι άριστοι γνώστες της περιοχής) όπως και από τη σύνθεση των επιτιθέμενων (περίπτωση Κολωνού  που αναγνωρίστηκαν μαθητές παρακείμενου σχολείου, ανάμεσα τους μετανάστες δεύτερης γενιάς).          
       Σκοπός μας δεν είναι να κάνουμε μια ανθρωπογεωγραφία. Απλά θέλουμε να σπάσουμε την τυραννία των αυτονόητων. Αν από τη μια πιστεύουμε πως η πλειοψηφία της ελληνικής κοινωνίας είναι ρατσιστική, όπως επίσης, αδιάφορη, παθητική και εθελόδουλη, αυτό δε σημαίνει από την άλλη ότι οι μετανάστες είναι “καλοί” και “αδέρφια” μας. Η αλληλεγγύη δεν μπορεί να θεωρείται δεδομένη σε καμία περίπτωση. Ο κάθε άνθρωπος κρίνεται από τις επιλογές, τη στάση ζωής και τα πιστεύω του. Εφ΄ όσον πιστεύουμε και προτάσσουμε ως επαναστάτες τη δημιουργία του “εσωτερικού εχθρού” πιο πολύ αξίζουν το σεβασμό  και την αλληλεγγύη μας άνθρωποι που παρά τις δύσκολες συνθήκες παραμένουν στα μετόπισθεν των χωρών τους κάνοντας αντάρτικο (με  όλες τις διαφωνίες που μπορεί να έχουμε) από αρκετούς που πληρώνουν κάποιες χιλιάδες δολάρια  για το πέρασμα στο δυτικό κόσμο και τη φαινομενική του ασφάλεια. Φυσικά δε κάνουμε γενικεύσεις, ούτε αναφερόμαστε στους πολιτικούς πρόσφυγες.          
       Για εμάς το στοίχημα της επανάστασης είναι ανοικτό σε κάθε χώρα, σε κάθε μέρος για κάθε άνθρωπο που θέλει να αποχωριστεί την εθνική του ταυτότητα και να γίνει ο ίδιος ταυτότητα του εαυτού του μέσα από τις επιλογές του.

“ΝΟΜΟΣΧΕΔΙΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΙΘΑΓΕΝΕΙΑ”  ΜΙΑ ΣΤΙΓΜΗ ΠΟΛΕΜΟΥ ΣΕ ΕΙΡΗΝΕΥΤΙΚΕΣ ΔΙΑΠΡΑΓΜΑΤΕΥΣΕΙΣ

            Κάθε νομοσχέδιο εξυπηρετεί συγκεκριμένες στρατηγικές του ελληνικού κράτους. Η πρόσφατη νομοθετική ρύθμιση για την ελληνική ιθαγένεια ούτε τυχαία είναι, ούτε δείγμα μεταμέλειας απ' το κράτος για την εικοσαετή άγρια εκμετάλλευση των μεταναστών. Εδώ δεν χωράει τίποτα άλλο, εκτός από ψυχρή, υπολογιστική λογική.  Πρόκειται λοιπόν για αλληλεπιδράσεις συμφερόντων που το κράτος καλείται να κρατήσει χαμηλά το δείκτη της έντασης τους.  Ας γίνουμε ποιο συγκεκριμένοι.   Ζούμε σε έντονους καιρούς γιατί είναι πλέον σαφές πως η καπιταλιστική ευημερία βρίσκεται στα όρια της πτώχευσης.  Τα δυτικά αδιέξοδα οδηγούν τον καπιταλιστικό παράδεισο στην ελεύθερη πτώση της οικονομικής κρίσης.  Φυσικό επακόλουθο είναι οι πόρτες του δυτικού ονείρου μιας “καλύτερης ζωής” να σφραγίζονται, αφήνοντας έξω εκατοντάδες χιλιάδες λαθρομετανάστες.  Η σύγχρονη παραγωγή δεν έχει ανάγκη άλλα φτηνά εργατικά χέρια.  Διαθέτει περίσσευμα απ' τους ήδη υπάρχοντες μετανάστες και από το υποτιμημένο πλέον (λόγω οικονομικής κρίσης) ντόπιο εργατικό δυναμικό.  Έτσι απλά... “δεν χωράει άλλους ξένους”.  Κυριολεκτικά και μεταφορικά.              
        Όμως τώρα το ζήτημα είναι τι θα συμβεί με τα εκατομμύρια των μεταναστών που βρίσκονται ήδη στο εσωτερικό της ελληνικής επικράτειας.             
           Εδώ έρχεται το νομοσχέδιο για την ιθαγένεια.  Ένας απ' τους πιο έξυπνους και αποτελεσματικούς τρόπους διαχείρισης του κοινωνικού κεφαλαίου των μεταναστών.   Τι εννοούμε;   Οι μετανάστες είναι μια ιστορία που έχει ξεκινήσει εδώ και 20 χρόνια.  Στην Ελλάδα αυτή τη στιγμή, υπάρχουν παιδιά μεταναστών που έχουν γεννηθεί και μεγαλώνουν εδώ, ενήλικες που έχουν δουλειές, μαγαζιά και περιουσία, όπως και χιλιάδες “παράνομοι” που δουλεύουν 12 – 15 ώρες στα χωράφια, είτε στην παραοικονομία στην μητρόπολη.  Όλοι αυτοί αποτελούν ένα τεράστιο κοινωνικό κεφάλαιο για το κράτος, ιδιαίτερα εκμεταλλεύσιμο αλλά και ιδιαίτερα ασταθές και ανομοιόμορφο.           
        Κυρίως το πρώτο μεταναστευτικό ρεύμα (Αλβανοί και Βορειοηπειρώτες) λόγο της εικοσαετής παρουσίας τους στο ελληνικό έδαφος αλλά και των φυλετικών τούς χαρακτηριστικών (σε αντίθεση πχ με σκουρόχρωμους Αφγανούς και Πακιστανούς) έχουν αφομοιωθεί αρκετά ως φυσική παρουσία στις μητροπόλεις.  Αποτελούν πλέον πληθυσμιακό κομμάτι της κοινωνίας.  Άλλωστε οι περισσότεροι από αυτούς έχουν ήδη “μικροαστικοποιηθεί”.       
        Σε αυτή την περίπτωση η εξουσία έχει να κερδίσει αρκετά, προσφέροντας μια κοινωνική συμμαχία σε μετανάστες που αποδέχονται τον βασικό πυρήνα των “αξιών” αυτής της κοινωνίας.  Το ελληνικό κράτος σκοπεύει με λίγα λόγια να επικυρώσει επίσημα αυτό που ούτως ή άλλως συμβαίνει. Να ενσωματώσει ένα μεγάλο μέρος του μεταναστευτικού πληθυσμού στον κοινωνικό κορμό.         
       Άλλωστε οι όροι μιας τέτοιας “συμφωνίας” είναι αδιαπραγμάτευτα υπέρ του εμπνευστή της.  Το νομοσχέδιο ιθαγένειας θέτει κάποιες συγκεκριμένες προϋποθέσεις που απαιτείται να πληρεί ο υποψήφιος μετανάστης για να γίνει “ιθαγενής”.  Μία από αυτές έχει έντονο άρωμα δημόσιας τάξης, καθώς αναφέρει πως ο μετανάστης δεν πρέπει να έχει καταδικαστεί τελεσίδικα για μια σειρά από αδικήματα.  Είναι ένα κατάλληλο κίνητρο-φόβητρο για όλους τους υποψηφίους να ευθυγραμμιστούν με τη νομιμοφροσύνη.  Και μιλάμε για ένα κοινωνικό σύνολο που λόγω συνθηκών είναι “επιρρεπής” σε παραβατικές συμπεριφορές.  Έτσι το κράτος κερδίζει ένα πλεονέκτημα σε σχέση με το χαμένο έδαφος της δημόσιας ασφάλειας.           
      Αλλά δεν είναι μόνο αυτό.  Ταυτόχρονα αποτρέπει κυρίως τη δεύτερη γενιά μεταναστών, από ιστορίες και συγκρούσεις όπως του Δεκεμβρίου του 2008 που τότε είχαν έντονη παρουσία.  Νομικό “καρότο” και αστυνομικό “μαστίγιο”.  Τώρα όσοι απ' τούς υποψήφιους “ιθαγενείς” θέλουν να παίξουν ξύλο με τους μπάτσους ή να “κατεβάσουν” την τζαμαρία από μια τράπεζα, θα πρέπει να το σκεφτούν διπλά όσο “παίζει” το κόλπο με την ιθαγένεια.          
      Για αυτό ανακατατάσσονται οι κοινωνικές σχέσεις και εγκαινιάζονται νέες πρακτικές.         
       Εφόσον με το νομοσχέδιο αναμένεται να υπάρξει μια “θετική” στροφή για κάποιες κατηγορίες αλλοδαπών και για τις σχέσεις τους με το ελληνικό κράτος, αυτό θα σημάνει αυτόματα την  υποτίμηση και τη σκληρότερη αντιμετώπιση κάποιων άλλων.  Σύντομα, πιθανόν να δούμε ανάμεσα στους πρωτεργάτες ρατσιστικών επιθέσεων να βρίσκονται οι “ευνοημένοι” πλέον ιθαγενείς μετανάστες. Τέτοια περιστατικά έχουν ήδη συμβεί στον Άγ.  Παντελεήμονα με τη συμμετοχή Αλβανών ενάντια στους μελαψούς μετανάστες της περιοχής.  Αυτό αποτελεί άλλο ένα κέρδος του κράτους μέσα απ' το νομοσχέδιο.  Προωθείται έτσι η όξυνση της εσωτερικής διαίρεσης του μεταναστευτικού κομματιού, αφού εκτός των δικών του εθνικισμών και θρησκευτικών φανατισμών τώρα αποκτά έναν ακόμη διαχωρισμό, αυτόν μεταξύ νόμιμων και παράνομων.               
      Έτσι σχεδιάζονται και χαράζονται νέα φράγματα στο εσωτερικό της κοινωνικής μηχανής.  Ιδιαίτερα για ανθρώπους που χρόνια ζούσαν σε καθεστώς ημι-νομιμότητας και διαρκούς φόβου η απόκτηση ιθαγένειας και η εξασφάλιση παραμονής θα τους προκαλέσει μια έντονη συντηρητική μεταστροφή και εναντίωση προς όλους τους υπόλοιπους παράνομους μετανάστες, που τους χαλάνε το “καλό όνομα” και απειλούν το προνόμιο τους.  Να μην παραξενευτεί κανείς αν σε λίγο καιρό οι ιθαγενείς μετανάστες ζητούν περισσότερη αστυνομία στις γειτονιές τους για να απομακρύνουν τους “παράνομους”.            
       Όμως αυτή είναι η μία ανάγνωση των πραγμάτων. Είναι απ' την μεριά των  αλληλεπιδράσεων στο εσωτερικό  των μεταναστών.              
       Στον απόηχο του νομοσχεδίου προκλήθηκε έντονη δυσαρέσκεια στην πλειοψηφία του ντόπιου στοιχείου και συγκεκριμένα στην συντηρητική του πτέρυγα.  Μια διάχυτη δυσαρέσκεια που παρόλα αυτά κατέβηκε ολιγάριθμη στο δρόμο πίσω απ' το ανεκδιήγητο ”Έλληνας γεννιέσαι, δεν γίνεσαι” παρέα ως επί το πλείστον με φιλοαστυνομικούς, κομματικά στελέχη-θαυμαστές της χούντας και γραφικούς ορθόδοξους χριστιανούς.  Κάποιος θα μπορούσε να αναρωτηθεί, πως “ότι κερδίζει το κράτος απ' την κοινωνική συμμαχία με τους προνομιούχους μετανάστες θα το χάσει απ' την αντίθεση του με τους ντόπιους”.  Όμως αντίθετα στην πραγματικότητα το κράτος ισχυροποιείται μέσα και από αυτήν την δυσαρέσκεια.  Οι  ελληνικές  φωνές διαμαρτυρίας, δεν είναι αντικαθεστωτικές ώστε να απειλήσουν την εξουσία.  Αντίθετα αυτό που ζητούν, ακόμα κι όταν βρίζουν τους πολιτικούς (αλήτες – προδότες – πολιτικοί), είναι περισσότερο κράτος με καθαρά εθνικά στοιχεία.          
       Και στις δύο περιπτώσεις τόσο απ' τους μετανάστες όσο και από τους ντόπιους, το κράτος αναγνωρίζεται, νομιμοποιείται και ορίζεται ως διαχειριστής των κρίσεων.  Άλλωστε ο συντηρητισμός, η νομιμοφροσύνη και ο ρατσισμός δεν είναι αποκλειστικά “ελληνικό εθνικό προϊόν”.  Ανθεί σε φοβισμένες συνειδήσεις, μικροαστικές ονειρώξεις και συσσωρευμένα απωθημένα, που κυριαρχούν τόσο στους “Έλληνες” όσο και στους “ξένους”.
 

ΕΝΑΝΤΙΟΝ... ΟΛΩΝ ;

             Η απόρροια των αντιθέσεων, των κενών, αλλά και της ίδιας της ύπαρξης του συστήματος λειτουργεί σαν φυγόκεντρη δύναμη που ωθεί ανθρώπους στα άκρα του πολιτικού συστήματος ή και έξω από αυτό. Στο χώρο της ακροδεξιάς η πιο αναγνωρίσιμη έκφανση του πολιτικού συστήματος είναι η Χρυσή Αυγή. Για να πάρουμε τα πράγματα από την αρχή τους με μια συνοπτική αναδρομή βρίσκουμε την άκρη του νήματος στην δεκαετία του 1970.            
        Την περίοδο που ακολούθησε της μεταπολίτευσης το ακροδεξιό στοιχείο ήταν μια υπαρκτή απειλή στην πρόσφατα εγκαθιδρυμένη αστική δημοκρατία. Ένας χώρος αποτελούμενος από βασιλικούς και χουντικούς έως αντικαθεστωτικούς εθνικοσοσιαλιστές. Υπήρξε έτσι η ανάγκη ελέγχου των πιο ανεξέλεγκτων αυτού του χώρου από την πολιτική εξουσία και πιο συγκεκριμένα την αστυνομία και τις μυστικές υπηρεσίες.           
           Έπειτα από το γεγονός της τοποθέτησης εκρηκτικών μηχανισμών σε “αριστερά” σινεμά, συνελήφθησαν κάποιοι ακροδεξιοί και εθνικοσοσιαλιστές. Ένας από αυτούς ήταν και ο νυν Γενικός Γραμματέας της Χρυσής Αυγής. Στο δικαστήριο που ακολούθησε δεν είχε την αξιοπρέπεια να υπερασπιστεί τα πιστεύω του και την δράση του, αντιθέτως με δουλοπρεπή διάθεση επέλεξε να τα παζαρέψει με αντάλλαγμα μια ευνοϊκότερη μεταχείριση , όπως και έγινε (ρουφιανεύοντας και αυτός τον εθνικοσοσιαλιστή Α.Καλέντζη).  Μετά από λίγους μήνες φυλακής ήρθε η ώρα να προσφέρει σε αυτούς που τον βοήθησαν.                 
           Εγκαινιάζεται έτσι η άμεση συνεργασία του με τις μυστικές υπηρεσίες με την μορφή εξωτερικού υπαλλήλου τους με κανονική μισθοδοσία. Ρόλος του ο έλεγχος και η οριοθέτηση των πιο ανεξέλεγκτων του ακροδεξιού χώρου και η χρησιμοποιήσή τους ανάλογα με τα συμφέροντα της πολιτικής και αστυνομικής ηγεσίας. Έτσι η Χρυσή Αυγή προσπάθησε και έγινε το μεγάλο χωνευτήρι αυτού του χώρου. Ανεξέλεγκτες παρέες ακροδεξιών skinhead που γίνονταν ενοχλητικοί και για την αστυνομία, έμπαιναν κάτω από την φτερούγα της Χρυσής Αυγής ή διαλύονταν από την καταστολή που δέχονταν από τους Χρυσαυγίτες με την βοήθεια των μπάτσων. Ένας χώρος που έχοντας ανεξέλεγκτη δράση θα ενοχλούσε το πολιτικό σύστημα, οριοθετήθηκε ώστε να είναι πάντα χρήσιμος για την απαραίτητη ισορροπία του καθεστώτος καταλήγοντας έτσι οι κομπάρσοι της αστυνομίας.                
         Στο πέρασμά του χρόνου άτομα που ανελισσόντουσαν στην ηγεσία της Χρυσής Αυγής και ο Γενικός Γραμματέας τα θεωρούσε απειλή για την θέση του, καθώς και άτομα που διαφωνούσαν με την συμφωνημένη με τις αρχές στρατηγική του, έχαναν απότομα την ανοχή της αστυνομίας ως προς το πρόσωπο τους και συλλαμβάνονταν για προηγούμενες παραβατικές ενέργειες τους, βγαίνοντας από την μέση. Ο Γενικός Γραμματέας της Χρυσής Αυγής μην αρκούμενος από την οικονομική βοήθεια του κράτους απομυζεί και τους πνευματικά κακομοίρηδες που παραμένουν πιστοί του,  διαχειριζόμενος ο ίδιος τα οικονομικά της οργάνωσης. Εισφορές μελών,έσοδα από μαγαζιά της Χρυσής Αυγής που προωθούν σημαίες,βιβλία,cd και μπρελόκ είναι υπό τον πλήρη έλεγχο του. Οι προσωπικές του φιλοδοξίες δεν σταμάτησαν όμως εκεί. Ο δήθεν αντικαθεστωτικός χαρακτήρας της Χρυσής Αυγής ξεχάστηκε γρήγορα χάριν αυτών των φιλοδοξιών και μετατράπηκε σε ένα καθαρά νόμιμο πολιτικό κόμμα, όπως τους αρέσει να αυτοπροσδιορίζονται χωρίς ίχνος ντροπής και να συμμετέχουν στο εκλογικό πανηγύρι.            
          Αντιθέσεις που απομάκρυναν τους λίγο πιο υποψιασμένους, βλέποντας ξεκάθαρα πια την διγλωσσία του πολιτικού τους αρχηγού. Ήταν πια ορατό και από τους πιο κοντινούς του, ότι ο Νίκος Μιχαλολιάκος είναι ένας παρακρατικός ρουφιάνος, ένα πιόνι του συστήματος που δήθεν το πολεμάει και η Χρυσή Αυγή το μαγαζάκι του.                
        Όσο για τους κακομοίρηδες που τον ακολουθούν ακόμα, δεν έχουν ούτε την τιμή ούτε το σθένος να υπερασπίζονται τα -σάπια- πιστεύω τους. Τα παραδείγματα είναι πολλά και αρκετά από αυτά γνωστοποιημένα.. Ο χρυσαυγίτης που συνελήφθη για μαχαίρωμα σε στέκι στα Πετράλωνα  ρουφιάνεψε στην αστυνομία το ποίοι ήταν μαζί του,ποιοι είπαν να πάει και άλλα πολλά, δείχνοντας ότι χωρίς τον αρχηγό τους είναι ανεγκέφαλα σκουπίδια χωρίς ίχνος προσωπικής αντίληψης. Ο Παναγιώταρος που θεωρείται ψηλά στην ιεραρχία της Χρυσής Αυγής όταν συνελήφθη επειδή έκαψε μια τούρκικη σημαία όχι μόνο το αρνήθηκε αλλά ισχυρίστηκε πως καταδικάζει τέτοιες ενέργειες. Ο κατάλογος είναι ατελείωτος. Ο “στρατός” του Νίκου Μιχαλολιάκου δεν είναι τίποτα άλλο από ένα μάτσο λιγόψυχους ανεγκέφαλους φιλοαστυνομικούς και αρκετά καθυστερημένους για να δέχονται με τόση ευκολία τον ρόλο του προβάτου στην Χρυσή Αυγή.              
         Η ίδια η Χρυσή Αυγή σε μια απέλπιδη προσπάθεια προσηλυτισμού περισσότερων ατόμων, έχει υιοθετήσει ένα συνονθύλευμα ιδεολογικών χαρακτηριστικών τα οποία πολλές φορές αλληλοαναιρούνται. Ένα κράμα τσιτάτων από τα οποία, ανάλογα με την εκάστοτε επικοινωνιακή ανάγκη προβάλλεται το πιο ταιριαστό. Παγανιστικές αναφορές και μουσική, συνδυάζονται πρόχειρα με χριστιανορθόδοξα κατάλοιπα ώστε να μένουν ικανοποιημένα άτομα από τα διαφορετικά target group της Χρυσής Αυγής. Ένας λαϊκίστικος λόγος με εμφανή την παντελής έλλειψη οποιασδήποτε σοβαρής εθνικοσοσιαλιστικής ανάλυσης που απλά επαναλαμβάνεται μονότονα από τα έντυπα τους στο πέρασμα των χρόνων. Λειτουργεί σαν ιδεολογική ανεμοδούρα η οποία προσπαθώντας να οικειοποιηθεί άτομα από όλο τον ακροδεξιό και συντηρητικό έως και εθνικοσοσιαλιστικό χώρο αποφεύγει να εκφράσει με σθένος την θέση της σε ζητήματα που διαχωρίζουν αυτές τις τάσεις. Ένα τραβεστί δημιούργημα που κινείται στα όρια της νομιμότητας,των άκρων και του φαίνεσθαι δίχως ίχνος ουσίας.                
          Το τελευταίο χρονικό διάστημα εμφανίστηκε μια νέα τάση εκτός Χρυσής Αυγής, σαφώς υποδεέστερη από άποψη δυναμικής, η οποία προσπάθησε να αποτάξει τον παρακρατικό χαρακτήρα που έχει προσδοθεί λόγω της Χρυσής Αυγής στον ακροδεξιό χώρο. Οικειοποιούνται συνθήματα και έως ένα μικρό βαθμό πρακτικές του τρόπου δράσης αναρχικών και αντιεξουσιαστών προτάσσοντας ένα είδος εθνικιστικής αυτονομίας. Η φαινομενικά “τίμιων” προθέσεων κίνηση σε σύντομο χρονικό διάστημα αυτοαναιρέθηκε  με τον πιο καταφανή τρόπο. Γρήγορα φάνηκε ότι ήταν προϊόν ενός επιδέξιου marketing, εμπνευσμένου από αντίστοιχες προσπάθειες στην Ευρώπη διαφόρων ακροδεξιών κεφαλιών. Έτσι ο συλληφθέντας σε μια κίνηση τους,  Δ. Παπαγεωργίου είναι πολύ μακρυά από την έννοια του αγνού εθνικιστή. Ως γνωστόν είναι δημοσιογράφος (!) στην φυλλάδα του Μιχαλόπουλου, γνωστό για γελοία υπόθεση εκβιασμού επιχειρηματιών με τη χρησιμοποίηση  της απειλή της 17Ν, και στη φυλλάδα του Ζαφειρόπουλου απογοητευμένου πρώην κεφαλιού της Χρυσής Αυγής που δεν αφέθηκε να ανελιχθεί όσο επιθυμούσε στην ιεραρχία της . Επίσης μετά τη σύλληψη του Παπαγεωργίου βγήκαν στην επιφάνεια και οι πολύ καλές σχέσεις του με το γελοίο πολιτικό δημιούργημα που ακούει στο όνομα ΛΑ.ΟΣ . Έτσι ο Καρατζαφέρης έσπευσε να κάνει δηλώσεις συμπαράστασης αποσκοπώντας στα δικά του πολιτικά συμφέροντα και την επίτευξη νέων ισορροπιών στον εθνικιστικό χώρο. Ενα a.c.a.b. σύμβολο σε μια ιστοσελίδα και μια δήθεν ανάλογη αντίληψη, πώς ταιριάζουν με την δημοσίευση και την προβολή του γράμματος του φιλοαστυνομικού εκδότη του στόχου; . Οπότε αυτόνομοι από ποιούς και τι; Το ίδιο παραμύθι με άλλους πρωταγωνιστές.                   
            Ακόμα και να εμφανιστούν στο μέλλον εθνικοσοσιαλιστές απαλλαγμένοι από παρακρατικό έλεγχο και με αντικαθεστωτικό χαρακτήρα, οι διαφορές μας μαζί τους θα παραμείνουν μεγάλες. Το βασικό χαρακτηριστικό της ιδεολογίας τους ,παραμένει η αναγνώριση σαν επαναστατικό υποκείμενο κομματιών της κοινωνίας με μοναδική σύνδεση μεταξύ τους την κοινή φυλετική καταγωγή. Κριτήριο που θυμίζει την εξίσου άτοπη υπαγωγή του προλεταριάτου, λόγω μιας δήθεν ταξικής συνείδησης, ως το ιδανικό επαναστατικό υποκείμενο. Αυτές οι απόψεις είτε για φυλές είτε για προλετάριους , είναι άκαιρες στις πολυφυλετικές κοινωνίες του 21ου αιώνα.Σήμερα η εργασιακή ανέλιξη και η επαγγελματική “επιτυχία” είναι η νέα “θρησκεία” που έχει οπαδούς σε όλες τις εθνικότητες και σε όλες τις κοινωνικές  τάξεις. Έτσι ανεξαρτήτως φυλετικής και ταξικής καταγωγής μπορεί να είσαι δουλοπρεπής και υποτακτικός  ή αρνητής και επαναστάτης. Οι σύντροφοι και οι εχθροί μας ανήκουν σε όλες τις φυλές και σε όλες τις τάξεις. Δεν έχουμε καμία de facto συμπάθεια ή αντιπάθεια σε άτομα λόγο μόνο της φυλής ή της ταξικής τους θέσης. Τα κριτήρια που καθορίζουν τον επαναστάτη είναι η αντίληψη και η συνείδηση του, οι επιλογές και οι αρνήσεις του και τέλος η συνολική ρήξη με το σύστημα. Έτσι οι ατομικές επιλογές που καθορίζεις εσύ και όχι απαρχαιωμένοι συστημικοί διαχωρισμοί σε κάνουν αυτό που θέλεις να γίνεις.                        
         Σαν αρνητές αυτού του συστήματος επιλέγουμε να λύνουμε τις όποιες διαφορές μας μακριά από κάθε έννοια αστικής δικαιοσύνης. Η επίθεση και η συντριβή των εθνικιστών δεν θα περάσει από καμία δικαστική αίθουσα. Δεν γίνεται να τίθεται ζήτημα όσον αφορά την νομιμότητα ή όχι των χρυσαυγιτών. Δεν μπορούμε να βάζουμε το κράτος διαιτητή στην κίνηση μας δίνοντας του το δικαίωμα να “τιμωρεί” τους εχθρούς μας. Δεν θεωρούμε σωστό να καταλήγουν υποθέσεις με φασίστες στα αστικά δικαστήρια,στα ίδια δικαστήρια που θέλουμε να καταστρέψουμε. Και ούτε σίγουρα γίνεται να χαίρονται αναρχικοί ή αντιεξουσιαστές με την νομική τιμωρία ή την φυλάκιση φασιστών. Επιθυμούμε την καταστροφή κάθε φυλακής γιατί θεωρούμε ότι η αυτοδικία είναι κομμάτι των επαναστατικών πρακτικών. Έτσι η επαναστατική δράση έχει σαν κομμάτι της και την αντιφασιστική κίνηση. Μια κίνηση που προτάσσει την διαρκή επίθεση. Επιθέσεις που διαδέχονται η μία την άλλη μην αφήνοντας σπιθαμή γης σε ασπόνδυλα. Από σβήσιμο φασιστικών συνθημάτων και μαχαιρώματα, από ξυλοδαρμούς και βόμβες, έως αντισυγκεντρώσεις και αλλά μαχαιρώματα, όλα αυτά είναι κομμάτια της ίδιας αντίληψης και δράσης. Διαρκής επίθεση χωρίς κανένα έλεος στους επίσημους ή μη στηριχτές αυτού του καθεστώτος.

ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΠΡΩΤΑ ΚΑΙ ΠΑΝΤΑ

ΕΙΝΑΙ ΣΩΣΤΟ...“Μην το σκεφτείς, ούτε στιγμή......να τους τρίβεις την μούρη στην άσφαλτο!”

            Για όλους τους παραπάνω λόγους περνώντας απ' την θεωρία στην πράξη, επιλέξαμε, σε διάστημα 30 ωρών, να κάνουμε “έξωση” στα γραφεία της παρακρατικής χρυσής αυγής, να χτυπήσουμε τα κολαστήρια της Πέτρου Ράλλη, που καθημερινά χιλιάδες μετανάστες βιώνουν  τον εξευτελισμό της κράτησης και των χαρτιών νομιμότητας, καθώς και το σπίτι του αντιπροέδρου του ελληνοπακιστανικού συλλόγου  Ανουάρ Ικμπάλ,που έχει μαζέψει όλους τους φιλήσυχους Πακιστανούς και στο παρελθόν είχε ευθυγραμμιστεί με τον τότε υπουργό δημόσιας τάξης καλύπτοντας το θέμα των απαγωγών συμπατριωτών του.   
     Παράλληλα αυτό είναι το πρώτο δείγμα της βομβιστικής εκστρατείας που είχαμε προειδοποιήσει ότι θα εντείνουμε μετά το χτύπημα στη βουλή, ΑΠΑΙΤΩΝΤΑΣ ΤΗΝ ΑΜΕΣΗ ΚΑΙ ΧΩΡΙΣ ΟΡΟΥΣ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΤΩΝ ΑΝΑΡΧΙΚΩΝ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΩΝ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΜΑΣΟΥΡΑ ΚΑΙ ΧΑΡΗ ΧΑΤΖΗΜΙΧΕΛΑΚΗ καθώς και του συγκατηγορουμένου τους Μ.Γ.  Επίσης απαιτούμε την παύση των διώξεων για την ίδια υπόθεση.   

     Υ.Γ.  Όσον αφορά τις υλικές ζημιές των ιδιοκτητών παρακείμενων γραφείων του κτιρίου, που ανέχονταν τη στέγαση της Χρυσής Αυγής, ο λογαριασμός να σταλεί στους παρακρατικούς.  Για αυτό το λόγο καλό θα είναι να το σκεφτούν διπλά όσοι στο μέλλον αποδεχθούν τη συστέγαση μαζί τους.
 
ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ 1

   Θεωρούμε πως σήμερα ζούμε στην κομβική φάση της επικοινωνιακής έντασης της καταστολής. Η καταστολή πέρα από τον υλικοτεχνικό τομέα (κάμερες,κοριούς,τράπεζα DNA,κ.α.) και τις στρατιωτικές υποδομές (ομάδα Δέλτα,ματ,αντιτρομοκρατική...)είναι πάνω από όλα μια ιδεολογία..  Η ιδεολογία του φόβου και της κοινωνικής επιθυμίας για “τάξη και ασφάλεια”.Δεν αρκεί η αστυνομία να περιπολεί διαρκώς και οι κάμερες να εποπτεύουν τα πάντα...Χρειάζεται αυτή η συνθήκη να είναι μια διαρκής απαίτηση της πλειοψηφίας του πληθυσμού των μητροπόλεων. Χρειάζεται οι ίδιοι οι πολίτες να συμμετέχουν σε σε αυτό το “έργο”. Γι' αυτό επιχειρείται η κοινωνικοποίηση της καταστολής μέσω των media, ως συλλογικό αίτημα του κόσμου. Οι “προπονήσεις” για την κατάργηση του ασύλου (άσχετα απ' το εάν για εμάς είναι αδιάφορες οι δημοκρατικές παραχωρήσεις), η επαναφορά περί ύβρισης αρχής, η κατάργηση της ανωνυμίας των καρτοκινητών, οι συλλήψεις για “πειρατικά” site, πέρα από πρακτική έχουν και μεγάλη ιδεολογική αξία. Διαμορφώνουν ένα διευρυμένο αστυνομοκρατούμενο κοινωνικό υποσυνείδητο,ιδιαίτερα τώρα, για την αποτελεσματικότερη διαχείριση των κοινωνικών εντάσεων που θα φέρει αναπόφευκτα η οικονομική κρίση. Μιλάμε για ιδεολογικά μεγέθη και συμφέροντα που ξεπερνούν κατά πολύ τον εκάστοτε υπουργό δημόσιας τάξης. Άλλωστε οι πολιτικοί είναι οι “πωλητές” της κυρίαρχης ιδεολογίας κι όχι εμπνευστές της. Ο σημερινός υπουργός είναι ένας πολύ καλός πωλητής, αξιοποιώντας στο έπακρο τις σχέσεις και τις επαφές του με τα δημοσιογραφικά κατεστημένα (απόκρυψη και αποσιώπηση γεγονότων, τηλεοπτικές επικηρύξεις,φωτογραφίες συντρόφων...)                

     Ανάλογης έμπνευσης ήταν και εξακολουθεί να είναι το σενάριο της περιβόητης γιάφκας του Χαλανδρίου που “παίζει” απ΄ τα τέλη Σεπτεμβρίου με τα αντίστοιχα διαλείμματα. Το τελευταίο επεισόδιο είχε να κάνει με την προκλητική σύλληψη νεαρού ατόμου στον Αγ. Δημήτριο, το οποίο μάλιστα προφυλακίστηκε για ένα μήνα, την ίδια στιγμή που οι προηγούμενοι προσαχθέντες με πανομοιότυπα στοιχεία (δακτυλικό αποτύπωμα σε κινητά αντικείμενα) είχαν αφεθεί “ελεύθεροι” μέχρι το δικαστήριο. Μάλιστα επειδή η “αστυνομική επιτυχία” της εξάρθρωσης της Συνωμοσίας πυρήνων της φωτιάς έχει βαλτώσει στα όρια της γελοιότητας, η συγκεκριμένη σύλληψη δεν προβλήθηκε ιδιαίτερα απ' τα media για να αποφευχθούν τα εύλογα ερωτηματικά που θα δημιουργούσε. Ήταν περισσότερο ένα καμουφλαρισμένο επικοινωνιακό μήνυμα προς τους νεότερους αναρχικούς συντρόφους (ανθρώπους στους οποίους κατεξοχήν απευθυνόμαστε) να τους αδρανοποιήσει με το φόβητρο πως η υπόθεση της Συνωμοσίας είναι ανοιχτή και τα 150 μη ταυτοποιημένα αποτυπώματα στην υποτιθέμενη γιάφκα “μυρίζουν” φυλακή για αρκετό κόσμο αν το επιθυμήσει το κράτος και η αστυνομία. Δίπλα σε αυτή τη διαπίστωση, προστίθενται οι χολιγουντιανής έμπνευσης εικόνες, των κουκουλοφόρων γουρουνιών της αντιτρομοκρατικής που μεταφέρουν σιδηροδέσμιους τους εκάστοτε συλληφθέντες για την υπόθεση του Χαλανδρίου. Προσπάθεια εντυπωσιασμού της παθητικής και αμέτοχης κοινωνίας  ή κίνηση τρομοκράτησης και εκφοβισμού για τους πιο “ανήσυχους”; Ίσως και τα δυο. Σίγουρα όμως αυτή είναι η αναβαθμισμένη συνέχεια της στρατηγικής της επικοινωνιακής καταστολής που είχε ξεκινήσει με τις συλλήψεις για την Ε.Ο. 17Ν. Από δίπλα τηλεοπτικοί σταθμοί και εφημερίδες σε θέσης μάχης. Αποκαλυπτικά αστυνομικά ρεπορτάζ, αποκλειστικές πληροφορίες, εκτιμήσεις, διασυνδέσεις, υπαινιγμοί, φωτογραφίσεις υπόπτων. Η χυδαιότητα και το ψέμα σε όλο τους το μεγαλείο. Τα εγκαίνια μιας νέας μεθόδου της αστυνομίας. Η επιχείρηση “ταράσσω τα νερά για να κινηθούν τα ψάρια” συνεχίζεται με αμείωτη ένταση. Σε αυτό συμβάλλουν και οι εσωτερικές κόντρες στους κόλπους της αστυνομίας αλλά και των αστυνομικών ρεπόρτερ. Διαχείριση φακελωμάτων και πληροφοριών ως αντίβαρο στις συνέπειες μιας πιθανής μετάθεσης για τους πρώτους και για τους δεύτερους, ανταγωνισμός για την πρωτοκαθεδρία στο δημοσιογραφικό στερέωμα. Είναι γνωστή η κόντρα, ακόμα και μέσω blogs ανάμεσα στον “έμπειρο” αστυνομικό αναλυτή Λαμπρόπουλο και τον κύκλο του νεοανερχόμενου Καραϊβάζ.                    

     Το αποτέλεσμα μια παρέλαση υπόπτων από τις εφημερίδες και τα κανάλια χωρίς ούτε ένα στοιχείο.  Ο “φιλόσοφος”, ο “σκληρός”, ο “ταξιδιώτης”, ο “αρχηγός”, ο “φοιτητής”, οι “δύο τριαντάχρονοι”, τα “αδέρφια”, το “άρωμα γυναίκας”, οι “ληστές με τα μαύρα”, το “κοινό επαναστατικό ταμείο”, οι διασυνδέσεις με τον “Επαναστατικό Αγώνα”, οι ομοιότητες με τις προκηρύξεις της “Σέχτας Επαναστατών”, τα “κονέ” με τους “ποινικούς” μοιάζουν περισσότερο με φτηνό αστυνομικό νουάρ μυθιστόρημα παρά με σοβαρή αστυνομική έρευνα.  Αυτό προφανώς ούτε είναι τυχαίο, ούτε επιπολαιότητα.  Αυτή η ευρύτατη γκάμα φωτογράφισης υπόπτων αντρών και γυναικών, ηλικίας από 19 έως 45 χρονών, χωρίς στοιχεία είναι ανοικτή για τον καθένα που στο μέλλον θα γίνει ενοχλητικός και οι διωκτικές αρχές θα τον “βάλουν” στο μάτι.  Για αυτό θέλουν να κρατήσουν ανοικτές τις υποθέσεις περιπλέκοντάς τες μεταξύ τους και σχηματίζοντας ένα γόρδιο δεσμό της προπαγάνδας τους.   Όλα αυτά δεν γράφονται για να “καταγγείλουμε” τις αυθαιρεσίες τους.  Εμείς έχουμε πάρει απο καιρό τις αποφάσεις μας. Απλά πιστεύουμε πως η ανάλυση του εχθρού, μας κάνει πιο δυνατούς και πιο ικανούς.  Αποδομώντας τον αντίπαλο και αναγνωρίζοντας τα πολιτικά του τεχνάσματα, μπορούμε να υιοθετήσουμε ορισμένες νέες τακτικές δημιουργώντας ένα αντίβαρο στο συσχετισμό δυνάμεων, μεταξύ της επανάστασης και των εχθρών της.Τα δυο τελευταία χρόνια ορισμένες αντιεξουσιαστικές εμπρηστικές ομάδες, ανάμεσα τους και εμείς, επιχειρήσαμε και οικοδομήσαμε τον ΤΡΙΤΟ ΠΟΛΟ στον επαναστατικό χώρο.         

       Το νέο αντάρτικο πόλης, οργανωμένο με αντιεξουσιαστικές υποδομές, με έντονη αντικοινωνική κριτική, με διαρκή κινητικότητα, με βιωματικό ύφος και άμεσο λόγο, με την επανάσταση πρώτα και πάντα και με τα δικά του “σωστά”, αλλά και τα “λάθη” του, έκανε την εμφάνιση του.        
       Οι νέες συνθήκες της κοινωνικής ζωής στην μητρόπολη απαιτούν τη χάραξη μιας καινούριας στρατηγικής,την επινόηση μιας νέας επαναστατικής σκέψης και πράξης. Σε αυτό θα μας βοηθήσει αρκετά ο απολογισμός της σύντομης, μα περιεκτικής εμπειρίας μας.  Έτσι είμαστε πεπεισμένοι πως πρέπει να ανοίξει μια μεγάλη κουβέντα των νέων επαναστατικών δυνάμεων πάνω στην αναβάθμιση καινούργιων συλλογισμών, ευέλικτων στρατηγικών και στην “αποκάλυψη” των απεριόριστων δυνατοτήτων που έχουμε.

  ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ  2

                Το ξημέρωμα Τετάρτης 10 Μαρτίου, σε συμπλοκή με αστυνομικούς κατά την διάρκεια ελέγχου τραυματίζεται θανάσιμα ο 35χρονος αντιεξουσιαστής Λάμπρος Φούντας.  Όπως είναι αναμενόμενο τα media επιχειρούν για άλλη μια φορά να καθοδηγήσουν τη σκέψη, προβάλλοντας τα δικά τους τρόμο-σενάρια.  Ως διορισμένοι εκπρόσωποι τύπου της αστυνομίας, αναρτούν φωτογραφίες του νεκρού αναρχικού, κάνουν έκκληση για τηλεφωνικές πληροφορίες από πολίτες, σκιαγραφούν το προφίλ του, τους φίλους του και το οικογενειακό του περιβάλλον, “φωτογραφίζουν” πιθανούς συνεργούς με βεβαιότητα εισαγγελέα και ερευνούν τον επαγγελματικό του κύκλο.                 
       Η σύγχυση και η προπαγάνδα εναλλάσσονται από τούς ακούραστους υπαλλήλους εκφωνητές της.  Η επικοινωνιακή στρατηγική της καταστολής που αναφέραμε παραπάνω εκτελεί τη δική της διατεταγμένη αποστολή!     
   Μέσα σε όλα αυτά ΚΑΠΟΙΟΣ έφυγε νωρίς...    
       Δεν είμαστε οι κατάλληλοι άνθρωποι να πλέξουμε το αποχαιρετιστήριο εγκώμιο στον Λάμπρο Φούντα.  Αν και είμαστε σίγουροι πως το αξίζει δέκα χιλιάδες φορές.             Παρόλα αυτά, υπάρχουν κάποιες σπάνιες περιπτώσεις που δεν είναι απαραίτητο να γνωρίζεις κάποιον προσωπικά, για να μιλήσεις για αυτόν.     
      Άλλωστε “μίλησαν” οι επιλογές του. Ο Λάμπρος εκπλήρωσε την δική του επανάσταση, “φεύγοντας” όρθιος με το όπλο στο χέρι.       
      Η σκέψη και οι απόψεις του, “κοντινές” ή “μακρινές”, αυτό δεν έχει καμία σημασία, αποτελούν πλέον ένα ορατό σημάδι στον χάρτη της επανάστασης.  Ο ίδιος ο Λάμπρος αποτελεί πλέον ένα σημείο αναφοράς, τόσο για αυτούς που έμειναν πίσω, όσο και για αυτούς που έρχονται διαλέγοντας το δύσκολο δρόμο της επανάστασης.           Και είναι τρομερή αυτή η αντίφαση. Άνθρωποι που αγαπούν τόσο την ελευθερία, στον αγώνα τους για αυτήν, να “φλερτάρουν” με τα δεσμά της φυλακής, άνθρωποι πιο ζωντανοί απ' τον καθένα, να τους στήνει καρτέρι ο θάνατος στα μονοπάτια των επιλογών τους.Όμως ταυτόχρονα αυτή η διαπίστωση κάνει την επανάσταση ακόμη πιο αναγκαία.     
      Τώρα ο Λάμπρος έχει “γιάφκα”.  Μαζί με τούς υπόλοιπους συντρόφους, τον Κασίμη, τον Τσουτσουβή, τον Πρέκα, τον Μαρίνο, τον Τεμπερεκίδη, έχουν να πουν πολλά και να κάνουν άλλα τόσα.      
       Εμείς ως ελάχιστο φόρο τιμής αποφασίσαμε να μετονομάσουμε για αυτή την ενέργεια τον πυρήνα που πραγματοποίησε τις επιθέσεις, σε “κομμάντο Λάμπρος Φούντας”προσδοκώντας την κατανόηση και την συναίνεσή του.                                                                                                 Καλό ταξίδι Λάμπρο...

ΣΥΝΩΜΟΣΙΑ ΠΥΡΗΝΩΝ ΤΗΣ ΦΩΤΙΑΣ
ΑΝΤΑΡΤΙΚΗ ΟΜΑΔΑ ΤΕΡΡΟΡΙΣΤΩΝ
ΚΟΜΜΑΝΤΟ ΛΑΜΠΡΟΣ ΦΟΥΝΤΑΣ