Τρίτη, 18 Μαΐου 2010

ΘΑ ΞΑΝΑΣΥΝΑΝΤΗΘΟΥΜΕ ΜΕ ΔΑΚΡΥΑ ΜΟΝΟ ΑΠΟ ΤΑ ΔΑΚΡΥΓΟΝΑ


200 χιλιάδες κόσμος κατέβηκε στους δρόμους, στην
Αθήνα και αλλού. Ξηλωμένα πεζοδρόμια, πο-
λύωρες συγκρούσεις, πολιορκία για κα-
τάληψη της Βουλής, βλέμματα οργής,
χειρονομίες αλληλεγγύης.Η μοιρολατρεία, η
εξατομίκευση, η απάθεια ξεφτίζει στους δρόμους όπως
το κύρος της «δημοκρατίας» και των κουστουματων
υπερασπιστών της. Όμως οι 3 νεκροί εργαζό-
μενοι της Marfin παγώνουν τα χαμό-
γελα.
Δεν έχουμε μάθει ποτέ να μιλάμε με όρους «λά-
θους»,«ατυχίας», «παράπλευρης απώλειας». Αυτή
είναι η γλώσσα των κατά συρροήν δολοφό-
νων: των τραπεζιτών, των υπουργών, των
στρατηγών, των μπάτσων και των φίλων
τους…Δεν έχουμε μάθει να μιλάμε με όρους «προ-
βοκάτσιας», όχι γιατί τέτοιες δεν μπορούν να συμβούν,
αλλά γιατί προτιμάμε να αντιλαμβανόμαστε το πεδίο
της κοινωνικής σύγκρουσης με πραγματικούς όρους
και όχι συνομωσιολογικούς.
Οι 3 αθώοι νεκροί εργαζόμενοι της Marfin γί-
νονται πεδίο αγοραπωλησίας ευαισθησίας από
όλους αυτούς που καθημερινά και με τον πιο σκληρό
τρόπο απαξιώνουν την ζωή και την αξιοπρέπεια ολό-
κληρων κοινωνικών κομματιών, τις πραγματικές
ομάδες «τυφλής βίας»: τραπεζίτες,
υπουργοί, μπάτσοι εξυμνούν την αξία της ανθρώ-
πινης ζωής.
Μοναδικός τους σκοπός είναι το να τραβή-
ξουν τον κόσμο από τους δρό-
μους γιατί τους φοβήθηκαν πραγματικά, να
γεμίσουν με ενοχές τους διαδηλωτές, να εγκληματο-
ποιήσουν κοινωνικές πρακτικές αντίστασης, να
οξύνουν την καταστολή και να
σπείρουν τον κοινωνικό φόβο.
Ένα τραγικό περιστατικό που χρησιμοποιείται για
να πλήξει με τον χυδαιότερο τρόπο και με
τη λογική της συλλογικής ευθύνης τον αναρχικό
χώρο.

Εμείς ξέρουμε καλά πως η κοινωνική
σύγκρουσηστους δρόμους, μιλάει πάντα τη
γλώσσα της αλληλεγγύης, της ευαισθη-
σίας, των ανθρώπινων σχέσεων.
Ότι οι αναρχικοί-αντιεξουσιαστές δε διαχωρίζουν
την πολιτική στόχευση και αποτελεσματικότητα μιας
εμπρηστικής ενέργειας σε μια τράπεζα από τη φρον-
τίδα να μην υπάρξουν μέσα σε αυτήν έγκλειστοι
άνθρωποι. Επίσης, ακριβώς επειδή γνωρίζουμε πως
για τα αφεντικά (και πόσο μάλλον μεγαλοκαθάρματα
τύπου Βγενόπουλου) οι υπάλληλοί τους είναι αναλώ-
σιμα υλικά (άρα πιθανά καμιά φροντίδα προστα-
σίας τους δεν θα υπάρχει στα «ευαγή» καταστήματα
τους), η επίγνωση αυτή λειτουργεί ως αποτροπή για
οποιαδήποτε επίθεση. Και αυτό είναι μια αυτονόητη
αρχή που τηρείται χρόνια από τους αναρχικούς στις
συγκρούσεις στο δρόμο. Ο,τιδήποτε άλλο υπονομεύει
το πρόταγμα της ατομικής και κοινωνικής απελευθέ-
ρωσης, οποιαδήποτε βία δε συνδιαλέγεται και δεν χει-
ραφετείται από βασικούς αξιακούς κώδικες
ελευθερίας είναι εντέλει εχθρική με όσους-ες συνει-
δητά βρίσκονται σε αντιπαράθεση με αυτόν τον χρε-
ωκοπημένο πολιτισμό του κράτους και των αφεντικών.
Και ο αγώνας για την ατομική
και κοινωνική απελευθέρωση
μπορεί να αγκαλιάσει μόνο ό,τι
ανασαίνει ελευθερία και μοιρά-
ζει χειρονομίες ελευθερίας.
Η πορεία της 5ης Μάη άφησε στη μέση μια υπόσχεση:
μια υπόσχεση νέων κοινωνικών, αδιαμεσολάβητων,
ακηδεμόνευτων συναντήσεων σύγκρουσης. Η μονα-
δική απάντηση σε όλη αυτήν την απόπειρα μου-
διάσματος των κοινωνικών αντανακλαστικών για
να προωθηθούν τα αντικοινωνικά τους μέτρα με
πρόσχημα την «οικονομική κρίση» είναι να συνε-
χίσουμε να είμαστε στους δρόμους.
Με οργή. Και άλλη τόση αλληλεγγύη.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.